Πόσο νομιμοποιημένο μπορεί να είναι ένα όργανο το οποίο ακόμα και ο ίδιος ο επικεφαλής του πολιτικού του τμήματος έχει αποκαλέσει «παράνομο» και «απατηλό»; Ο λόγος για την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και τον Φαρούκ Καντούμι, ο οποίος αρνήθηκε να παρευρεθεί στην τελευταία σύνοδο του Κεντρικού της Συμβουλίου, που έγινε την περασμένη Τετάρτη, τα αποτελέσματα της οποίας δε γνωρίζουμε τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές. Η σύνοδος έγινε στη Ραμάλα της Δυτικής Οχθης και οι Σιωνιστές πρόσφεραν τις απαραίτητες διευκολύνσεις για την πραγματοποίησή της, επιτρέποντας σε εξόριστους Παλαιστίνιους πολιτικούς, όπως ο ηγέτης του «Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης», Ναγιέφ Χαουατμέχ (ο οποίος και δέχτηκε), να παρευρεθούν σ’ αυτή ελπίζοντας, ότι θα αποτελέσει σανίδα σωτηρίας για τον δικτάτορα Αμπάς, προκειμένου να νομιμοποιηθεί το πραξικόπημά του μέσα στον Παλαιστινιακό λαό.
Το πιθανότερο είναι η σύνοδος της ΟΑΠ να επικύρωσε την έκκληση του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής, Μαχμούντ Αμπάς, για νέες προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Ακόμα κι αν γίνει όμως έτσι, ποιο πρόβλημα θα καταφέρουν να λύσουν αυτές οι εκλογές και ποιος θα διασφαλίσει το αδιάβλητο της διεξαγωγής τους; Οι περσινές βουλευτικές εκλογές που έγιναν στην Παλαιστίνη έγιναν χωρίς ούτε ένα ψεγάδι (γι’ αυτό και χαρακτηρίστηκαν υποδειγματικές ακόμα κι από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζίμι Κάρτερ). Με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σήμερα στην Παλαιστίνη (ντε φάκτο διχοτόμηση Δυτικής Οχθης και Λωρίδας της Γάζας, οι κυβερνήσεις των οποίων δεν αναγνωρίζουν η μία την άλλη), ποιος νοήμων άνθρωπος μπορεί να περιμένει ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν με τον ίδιο τρόπο (όταν μάλιστα μέσα σ’ αυτό το χρόνο έχουν σκοτωθεί πάνω από 600 Παλαιστίνιοι σε εμφύλιες συγκρούσεις);
Από την άλλη, ας σκεφτούμε ότι η νίκη της Χαμάς στις περσινές εκλογές (παρά το αδιάβλητο της διεξαγωγής τους) αντιμετωπίστηκε από τη «δημοκρατική διεθνή κοινότητα» με τέτοια πολιτική και οικονομική βαρβαρότητα που παρόμοια δεν είχε ασκηθεί ούτε στα πιο δικτατορικά καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής. Τι θα αλλάξει αν σ’ αυτές τις εκλογές ξανακερδίσει η Χαμάς; Στόχος λοιπόν δεν είναι η διέξοδος από την ενδοπαλαιστινιακή διένεξη, που φαίνεται ότι έχει φτάσει σε αδιέξοδο, αλλά η διά της βίας εκλογή του υποτακτικού της Ουάσιγκτον, Μαχμούντ Αμπάς. Λέμε διά της βίας, γιατί βία δεν είναι μόνο η ένοπλη επέμβαση (όπως έκαναν οι Αμερικάνοι στο Ιράκ), αλλά και ο διεθνής οικονομικός στραγγαλισμός, ταυτόχρονα με τις καθιερωμένες εισβολές, βομβαρδισμούς και συλλήψεις που κάνει ο ισραηλινός στρατός όχι μόνο στη Γάζα αλλά και στη Δυτική Οχθη.
Αυτό φαίνεται να συνειδητοποιεί η Χαμάς που ζητά από τον Αμπάς το αυτονόητο: να επαναληφθεί ο μεταξύ τους διάλογος και οι εκλογές να γίνουν όταν πρέπει κι όχι όταν θέλουν οι Αμερικάνοι. Οποια γνώμη κι αν έχει κανείς για τη Χαμάς (κι εμείς ποτέ δεν ισχυριστήκαμε ότι είναι κανένα… προλεταριακό ή επαναστατικό κίνημα), ό,τι κι αν έχει να της καταλογίσει για τα λάθη που έκανε στη σύγκρουσή της με τη Φατάχ στη Λωρίδα της Γάζας (λάθη που κριτικαρίστηκαν ακόμα και από τον εξόριστο ηγέτη της Τζιχάντ, Ραμαντάν Σαλάχ, ο οποίος κατηγόρησε τον Αμπάς ότι τα εκμεταλλεύτηκε για να κλείσει όλες τις πόρτες του διαλόγου, λάθη που τα παραδέχτηκε ακόμα κι ο ίδιος ο ηγέτης της Χαμάς, Χαλέντ Μεσάαλ), δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι η Χαμάς ευθύνεται για το σημερινό αδιέξοδο και να βάλει στο ίδιο τσουβάλι τον (ανοιχτά πλέον) αμερικανόδουλο πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής με τη Χαμάς.
Ο Αμπάς πλέον έχει χαράξει το δρόμο που θα ακολουθήσει και τον ακολουθεί με συνέπεια. Τόσο οι Αμερικάνοι όσο και οι Σιωνιστές του έχουν απαγορέψει πλέον κάθε σκέψη για επανέναρξη του διαλόγου με τη Χαμάς κι αυτός δε δείχνει διατεθειμένος να τον επαναλάβει. Αυτό φάνηκε και από την τελευταία συνάντησή του με τον ισραηλινό πρωθυπουργό, ο οποίος αρνήθηκε προκλητικά να συζητήσει για οποιοδήποτε άλλο ζήτημα πέραν της απομόνωσης της Χαμάς και της εξασφάλισης της ασφάλειας του Ισραήλ (δεν δέχτηκε ούτε την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για τους πρόσφυγες, την Ιερουσαλήμ, τα σύνορα και άλλα ακανθώδη ζητήματα). Το μόνο βήμα «καλής θέλησης» που έκαναν οι Σιωνιστές ήταν η απελευθέρωση των 250 μελών της Φατάχ και η ανακοίνωση ότι τερματίζουν την καταδίωξη 189 Παλαιστίνιων μαχητών, κατά κύριο λόγο προερχόμενων από τις «Ταξιαρχίες Μαρτύρων του Αλ Ακσά» (συμπεριλαμβανομένου του ηγέτη τους στη Τζενίν, Ζακαρία Ζουμπάιντι), οι οποίοι φέρονται να υπέγραψαν δήλωση μετάνοιας, αποκηρύσσοντας τις επιθέσεις κατά του Ισραήλ (δήλωση μετάνοιας φέρεται ότι έκανε και ο υπουργός Παιδείας της Χαμάς). Και αυτό το βήμα, όμως, δεν έγινε δεκτό με ιδιαίτερη ικανοποίηση από την παλαιστινιακή πλευρά. Ακόμα και ο Γενικός Γραμματέας του παλαιστινιακού υπουργείου Κρατουμένων (στέλεχος της Φατάχ), Ζιάντ Αμπού Εΐν, δήλωσε απογοητευμένος για το γεγονός ότι στη λίστα αυτών που θα απελευθερωθούν δεν συμπεριλαμβάνεται ούτε ένας βουλευτής, συμπληρώνοντας ότι από τότε που ο Ολμερτ δήλωσε ότι θα απελευθερώσει τους 250, το Ισραήλ έχει συλλάβει άλλους 323 Παλαιστίνιους!
Από την άλλη, το διάταγμα του Αμπάς για αφοπλισμό όλων των ένοπλων ομάδων που δεν ανήκουν στις δυνάμεις ασφαλείας της Παλαιστινιακής Αρχής έχει μείνει κενό γράμμα. Τη βδομάδα που πέρασε, το ένοπλο σκέλος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης διέψευσε ότι παραδόθηκαν μαχητές του, δηλώνοντας ότι δεν αποδέχεται τον αφοπλισμό. Παρόμοιες δηλώσεις είχαν κάνει πριν από δύο βδομάδες αξιωματούχοι των Ταξιαρχιών του Αλ Ακσά. Οσο αυτός ο αφοπλισμός δεν γίνεται πραγματικότητα, οι Σιωνιστές δεν θα κάνουν τίποτ’ άλλο από το να πιέζουν τον Αμπάς για περισσότερη καταστολή και πρακτικά βήματα εφαρμογής του στρατιωτικού του νόμου. Οι δηλώσεις μετάνοιας δεν αρκούν για τους Σιωνιστές. Παρόμοιες δηλώσεις, άλλωστε, είχαν υπογράψει Παλαιστίνιοι κρατούμενοι που απελευθερώθηκαν από τις ισραηλινές φυλακές (δηλώσεις που πριν από τέσσερα χρόνια είχαν βιντεοσκοπήσει οι Σιωνιστές), αλλά ορισμένοι μαχητές τις απαρνήθηκαν αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους.
Το αδιέξοδο του Αμπάς δεν θα τερματιστεί ούτε με τη «διεθνή διάσκεψη» που ανήγγειλε ο Μπους (την προγραμματίζει για το φθινόπωρο). Οχι μόνο γιατί θα είναι «μία από τα ίδια», αλλά γιατί ούτε οι Σιωνιστές φαίνεται να τη βλέπουν με πολύ καλό μάτι. Από την άλλη, η κατάσταση στη Γάζα γίνεται αφόρητη. Σύμφωνα με καταγγελίες, το 80% των εργοστασίων δεν λειτουργεί, χιλιάδες Παλαιστίνιοι παραμένουν εγκλωβισμένοι στην Αίγυπτο, μετά το κλείσιμο του συνοριακού περάσματος της Ράφα, και ο οικονομικός στραγγαλισμός της Λωρίδας της Γάζας συνεχίζεται. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα γίνουν ή όχι εκλογές, αλλά το πώς θα οργανωθεί η Παλαιστινιακή αντίσταση απομονώνοντας τα τσιράκια των Αμερικάνων και των Σιωνιστών.
Η Παλαιστίνη θα συνεχίσει να ματώνει για πολύ καιρό ακόμα. Η αποτίναξη του ισραηλινού ζυγού δε θα μπορέσει να γίνει πράξη, αν δε συνεχιστεί αυτή η αντίσταση (που είτε το θέλουμε είτε όχι διεξάγεται κατά κύριο λόγο από τις λεγόμενες «φανατικές ισλαμικές οργανώσεις»). Καθήκον των λαών εδώ στην «πολιτισμένη Δύση» είναι να σταθούν αλληλέγγυοι σ’ αυτή την αντίσταση ακόμα κι αν δεν έχει ούτε ταξικό στόχο ούτε ταξική καθοδήγηση. Πώς άλλωστε να υπάρξουν τέτοια, με την κατάντια των «κομμουνιστών» της Μέσης Ανατολής (βλέπε «Κ»Κ Ιράκ, που συνεργάστηκε με τους Αμερικάνους, και πρώην «Κ»Κ Παλαιστίνης, που στηρίζει την εξουσία του Αμπάς);. Μήπως όμως κι εδώ στη Δύση υπάρχουν κινήματα με τέτοιους στόχους και τέτοια καθοδήγηση; Μη βάζουμε το κάρο πριν από τα βόδια. Προϋπόθεση για την πραγματική απελευθέρωση του Παλαιστινιακού λαού (εθνική και ταξική) δεν είναι παρά η συντριβή του σιωνιστικού καθεστώτος και ο τερματισμός της κατοχής. Πράγμα που θα δώσει την ώθηση για την ανάδειξη των ταξικών αντιθέσεων, που σήμερα καλύπτονται πίσω από τις εθνικές.
