Τελικά, το αντεργατικό νομοσχέδιο Ελ Κομρί θεσπίστηκε από την κυβέρνηση Βαλς βάσει του άρθρου 49 του γαλλικού Συντάγματος, παρακάμπτοντας το Κοινοβούλιο. Την προηγούμενη βδομάδα η Γερουσία είχε ψηφίσει το νομοσχέδιο με ψήφους 185 υπέρ και 156 κατά, κάνοντας ορισμένες τροποποιήσεις σε ακόμα πιο αντεργατική βάση! Αν και οι διαδηλώσεις συνεχίζονται (αυτή τη βδομάδα πραγματοποιήθηκε η 12η διαδήλωση), η κόπωση του κινήματος είναι εμφανής, καθώς δεν συγκεντρώνονται περισσότεροι από 50 χιλιάδες διαδηλωτές σε όλη τη Γαλλία (σύμφωνα με τους διοργανωτές, γιατί η αστυνομία δίνει σταθερά το ένα πέμπτο απ’ αυτό που δίνουν οι διοργανωτές).
Η έλλειψη οργανωμένου σχεδίου αντίστασης και η ένταση της αστυνομοκρατίας στις διαδηλώσεις, οι οποίες ελέγχονται ασφυκτικά από την αστυνομία, σίγουρα έπαιξαν το ρόλο τους. Οπως επίσης και η προβοκατορολογία, που ενισχύθηκε μετά το σπάσιμο των τζαμιών ενός νοσοκομείου κατά τη διάρκεια διαδήλωσης την προηγούμενη βδομάδα, που χρησιμοποιήθηκε με ιδιαίτερο ζήλο από τα ΜΜΕ για να δείξουν πόσο «βάρβαρη» είναι η βία των διαδηλωτών! Υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με το ποιος τελικά είναι χειρότερος, αυτός που σπάει μια τζαμαρία ή αυτός που κόβει τα χρήματα από τα νοσοκομεία, αλλά δεν υπήρξε ισχυρή επιθετική απάντηση από το κίνημα. Ποιος να το κάνει αυτό, άλλωστε, όταν η CGT που πρόσκειται στο «Κ»Κ Γαλλίας είναι ο πρώτος διδάξας στο «σπορ» της προβοκατορολογίας;
Από τη στιγμή που οι σημαντικότερες απεργίες έληξαν, η βδομαδιάτικη κάθοδος στους δρόμους δεν οδηγεί στην κλιμάκωση της αντίστασης αλλά στην αποκλιμάκωση. Η δε πρόσφατη κατάθεση προτάσεων της CGT για την «αναμόρφωση» του νόμου, καλλιεργεί κλίμα συνδιαλλαγής και όχι σύγκρουσης.
Η γαλλική εργατική τάξη έδωσε ένα μεγάλο αγώνα ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο, χωρίς να έχει ένα επαναστατικό επιτελείο που να οργανώνει και να καθοδηγεί τον αγώνα, όχι με την έννοια του καπελώματος και της συνδιαλλαγής, αλλά με την έννοια του ανοίγματος δρόμων αντίστασης και του σχεδιασμού της εργατικής αντεπίθεσης. Τώρα, θα βρεθεί αντιμέτωπη με τις συνέπειες αυτού του νόμου που θα χειροτερεύσει τη θέση της και ιδιαίτερα των νέων εργατών. Αυτή είναι η «μοίρα» του προλεταριάτου μέσα στον καπιταλισμό. Ενας συνεχής αγώνας ενάντια στους σφετερισμούς του κεφαλαίου. Ενα σισύφειο μαρτύριο που μόνο η νίκη της προλεταριακής επανάστασης μπορεί να τερματίσει.
