Υστερα από μια μικρή ανάπαυλα, ενός μήνα, οι εποχιακοί εργάτες γης στη Νότια Αφρική ξεκίνησαν ξανά τον απεργιακό τους αγώνα, με βασικό αίτημα το διπλασιασμό του μεροκάματου από 8 δολάρια σε 17,5.
Ο αγώνας τους είχε ξεκινήσει το Νοέμβρη της περασμένης χρονιάς, παίρνοντας τη σκυτάλη του ανυποχώρητου ταξικού αγώνα από τους απεργούς μεταλλωρύχους. Οι κινητοποιήσεις αυτές, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν από μαζική συμμετοχή των εργατών, συγκρούσεις με τους πραιτοριανούς του προέδρου της χώρας Τζέικομπ Ζούμα και δύο νεκρούς, σταμάτησαν προσωρινά, ύστερα από δέσμευση της κυβέρνησης και των εργοδοτών ότι θα διαπραγματευθούν με τους εκπροσώπους των εργατών προκειμένου να ικανοποιηθεί μέρος των αιτημάτων τους. Τελικά, το κάλεσμα για διαπραγματεύσεις αποδείχτηκε ελιγμός, προκειμένου η κυβέρνηση να κερδίσει χρόνο και να ξεχαστεί ο αιματηρός αγώνας των μεταλλωρύχων, που εκείνη την περίοδο ήταν ακόμα πολύ νωπός.
Η εξαπάτηση των απεργών τους οδήγησε ξανά στο δρόμο του αγώνα. Τη στιγμή που γράφεται αυτό το σημείωμα, η απεργία των εργατών έχει πάλι ξεκινήσει ενώ σημειώνονται σφοδρές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής στην πόλη De Doorns στην επαρχία Western Cape, όπου οι απεργοί κατάφεραν να απωθήσουν την αστυνομία όταν τους επιτέθηκε στον αυτοκινητόδρομο της πόλης όπου ήταν συγκεντρωμένοι, χρησιμοποιώντας εναντίον τους πλαστικές σφαίρες και χειροβομβίδες κρότου λάμψης.
Η επαρχία Western Cape παράγει το 60% των αγροτικών εξαγωγών της Νότιας Αφρικής. Οι εποχιακοί εργάτες αποτελούν την κινητήρια δύναμη της αγροτικής οικονομίας της χώρας και μαζί με τους μόνιμους εργάτες γης φτάνουν στις 638.000, ενώ μαζί με τους εργάτες στη βιομηχανία επεξεργασίας των αγροτικών προϊόντων ξεπερνούν τις 800.000 Το μέσο μεροκάματό τους δεν ξεπερνά τα οχτώ δολάρια, ενώ ένα λίτρο γάλα κοστίζει ένα δολάριο. Η σύγκριση δίνει μια εικόνα για τις συνθήκες διαβίωσης αυτού του κομματιού της εργατικής τάξης της χώρας.
Κυβερνητικοί φορείς και εργοδότες υποστηρίζουν ότι ο διπλασιασμός των μισθών των εργατών θα έβλαπτε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της χώρας, ενώ είναι κοινά αποδεκτό ότι ακόμα και να διπλασιαζόταν ο μισθός τους, οι εργάτες δε θα κατάφερναν να ξεφύγουν από τα όρια της απόλυτης εξαθλίωσης μέσα στην οποία ζουν. Η καταδίκη της εργατικής τάξης στην απόλυτη εξαθλίωση είναι η παγκόσμια συνταγή προκειμένου οι καπιταλιστές ν’ αποκομίζουν απρόσκοπτα το μέγιστο κέρδος. Οποιαδήποτε ομοιότητα με την Ελλάδα δεν είναι συμπτωματική.
