Ο σκληρός αγώνας των νοτιοαφρικανών μεταλλωρύχων απέδωσε τους πρώτους καρπούς στη ματωμένη Μαρικάνα. Την περασμένη Τρίτη το βράδυ, η εταιρία Λόνμιν αποδέχτηκε αυξήσεις στους μισθούς μεταξύ 11% και 22%, που θα τεθούν σε εφαρμογή από την 1η Οκτώβρη, και έδωσε επίσης 2.000 ραντ (185 ευρώ) αποζημίωση σε όλους τους απεργούς εργάτες. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της εταιρίας, οι αυξήσεις αυτές συμπεριλαμβάνουν τις προσυμφωνημένες αυξήσεις 9%-10% που θα ξεκινούσαν να εφαρμόζονται από τον Οκτώβρη, πράγμα που σημαίνει ότι οι επιπλέον αυξήσεις που αποδέχτηκε η εταιρία κυμαίνονται μεταξύ 1% και 11%. Αν και ο στόχος για ελάχιστο μισθό 12.500 ραντ (1.160 ευρώ), τρεις φορές επάνω από το σημερινό επίπεδο, δεν επιτεύχθηκε, μπορούμε να μιλήσουμε για μια πρώτη νίκη των απεργών. Μια νίκη διόλου ευκαταφρόνητη, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι εργάτες δεν είχαν ν’ αντιμετωπίσουν μόνο τις δυνάμεις καταστολής, που το περασμένο Σάββατο έπνιξαν για μια ακόμα φορά στα χημικά τους διαδηλωτές και πραγματοποίησαν εφόδους σε σπίτια κατάσχοντας «πολεμοφόδια» των απεργών, αλλά και τη φιλοκυβερνητική συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που στις 6 Σεπτέμβρη είχε υπογράψει «ειρηνευτική» συμφωνία με την εταιρία και καλούσε τους εργάτες να γυρίσουν πίσω στη δουλειά.
Ομως, οι εργάτες δεν υπέκυψαν, αψηφώντας όλες τις απειλές και τις κινδυνολογίες ότι δήθεν θα χάσουν τη δουλειά τους. Συμβολή σ’ αυτή τη νίκη είχε το μη κυβερνητικό συνδικάτο (AMCU) και ο πρώην προέδρος της νεολαίας του κυβερνώντος Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου (ANC), Τζούλιους Μαλέμα, που καλούσε σε συνέχιση της απεργίας, καταγγέλλοντας το φιλοκυβερνητικό συνδικάτο. Για την «ανεύθυνη» αυτή στάση του δέχτηκε πυρά από την κυβέρνηση, τα συνδικάτα και τους ψευτοκομμουνιστές του «Κ»Κ που συμμετέχουν στην κυβέρνηση του Τζέικομπ Ζούμα (βετεράνου του «Κ»Κ). Το «δημοκρατικό» καθεστώς της Νότιας Αφρικής ενοχλήθηκε τόσο πολύ από τους πύρινους λόγους του Μαλέμα που την περασμένη Δευτέρα η αστυνομία του απαγόρευσε να μιλήσει σε 3.000 απεργούς που ήταν συγκεντρωμένοι σε στάδιο δίπλα στο ορυχείο της Μαρικάνα. Τον έσπρωξαν με τη βία πίσω στο αυτοκίνητο που τον έφερε και τον οδήγησαν συνοδεία περιπολικών έξω από την πόλη! Νωρίτερα, ένοπλοι στρατιώτες και αστυνομικοί είχαν περικυκλώσει το ορυχείο για να το περιφρουρήσουν.
Μ’ αυτά τα δεδομένα μπορούμε να μιλάμε για νίκη, ακόμα κι αν οι μισθοί δεν έφτασαν στο στόχο των 12.500 ραντ (1.160 ευρώ), πράγμα εξαιρετικά δύσκολο, ιδιαίτερα σε εποχή κρίσης, όμως σε ορισμένες περιπτώσεις τον πλησίασαν, όπως π.χ. για τους χειριστές κομπρεσέρ σε βράχους που ο μισθός τους από 9.063 ραντ (840 ευρώ) ανέβηκε στα 11.078 ραντ (1.027 ευρώ). Πράγμα που δείχνει ότι ο ανυποχώρητος αγώνας αποφασισμένων ανθρώπων μπορεί να έχει αποτελέσματα ακόμα και στις πιο δυσμενείς συνθήκες. Η νίκη αυτή των απεργών της Μαρικάνα ανοίγει το δρόμο και για τους απεργούς άλλων εταιριών να πετύχουν αυξήσεις. Οι απεργίες έχουν αρχίσει να εξαπλώνονται και στα ορυχεία χρωμίου με το ίδιο αίτημα (βασικό μισθό 12.500 ραντ) από την προηγούμενη Παρασκευή. Το πόσο θα επεκταθούν μένει να φανεί και θα εξαρτηθεί από την αποφασιστικότητα των απεργών να μη κάνουν πίσω με άδεια χέρια.
ΥΓ: Ενώ οι εργάτες ματώνουν για να φτάσουν στο… μυθικό ποσό των 12.500 ραντ το μήνα και δεν το πετυχαίνουν, την περασμένη Τρίτη ο «κομμουνιστής» πρόεδρος Ζούμα πέτυχε κι αυτός μια «αυξησούλα», μόλις 5.5%. Με τη μόνη διαφορά να βρίσκεται, βέβαια, στα απόλυτα νούμερα. Με την αύξηση που εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο ο Ζούμα θα τσεπώνει γύρω στα 2.6 εκατομμύρια ραντ το χρόνο, τουτέστιν γύρω στα 217 χιλιάδες ραντ (20.000 ευρώ περίπου) μηνιαίως. Δηλαδή, 17 φορές το στόχο που είχαν βάλει οι εργάτες ή πάνω από 50 φορές το βασικό μισθό ενός μεταλλωρύχου (που κυμαίνεται γύρω στα 4.000 ράντ ή 370 ευρώ). Πάνω απ’ όλα η… κοινωνική δικαιοσύνη!
