Με αφορμή το θάνατο του 64ου Βρετανού στρατιώτη στο Αφγανιστάν την περασμένη βδομάδα, δημοσιεύτηκε στη βρετανική εφημερίδα «Daily mail» (21/7/07) ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο του Craig Murray με τον προαναφερόμενο τίτλο, από το οποίο παραθέτουμε τα πιο σημαντικά αποσπάσματα.
«…Μέσα σε έξι χρόνια, η κατοχή έχει πετύχει ένα μαζικό μετασχηματισμό στο Αφγανιστάν, μια ανάπτυξη τόσο τεράστια, που έχει αυξήσει το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν κατά 66% και συνιστά το 40% του συνόλου της οικονομίας. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό επίτευγμα από κάθε άποψη. Ομως δεν το διαλαλούμε. Γιατί;
Ιδού η απάντηση. Το επίτευγμα είναι η μεγαλύτερη συγκομιδή οπίου στον κόσμο μέχρι σήμερα.
Οι Ταλιμπάν είχαν μηδενίσει την παραγωγή οπίου. Δεν θα συνηγορούσα με τις μεθόδους που το πέτυχαν. Οι Ταλιμπάν ήταν μια φούχτα τρελών και πολύ φανατικών θρήσκων. Ομως ένα από τα πράγματα στα οποία ήταν αποφασιστικά αντίθετοι ήταν το όπιο. Αυτή είναι μια ενοχλητική αλήθεια, την οποία οι σύμβουλοι μας έχουν καταφέρει να αποκρύψουν. Κανείς δεν έχει αρνηθεί την ειλικρίνεια του παράφρονα θρησκευτικού ζήλου των Ταλιμπάν, αυτοί δεν θα σου πουλούσαν ποτέ ηρωίνη όπως ένα μπουκάλι ουίσκι. Πάταξαν το εμπόριο οπίου, αποδυνάμωσαν και χτύπησαν τους ναρκωπολέμαρχους, των οποίων οι διαμάχες και η απληστία μετέτρεψαν σε ερείπια ό,τι είχε απομείνει στη χώρα μετά τον πόλεμο κατά των Σοβιετικών. Αυτό είναι ίσως το μόνο καλό που μπορεί να πει κανείς για τους Ταλιμπάν. Υπάρχουν πολλά πολύ άσχημα πράγματα να πει κανείς γι’ αυτούς. Ομως η καταστολή του εμπορίου οπίου και των ναρκωβαρόνων είναι αναμφισβήτητο γεγονός.
Τώρα εμείς κατέχουμε τη χώρα, που έχει αλλάξει. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, η συγκομιδή οπίου το 2006 ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία, συντρίβοντας το προηγούμενο ρεκόρ κατά 60%. Αυτή τη χρονιά θα είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Το οικονομικό μας επίτευγμα στο Αφγανιστάν πηγαίνει πολύ πιο πέρα από την απλή παραγωγή ακατέργαστου οπίου. Στην πραγματικότητα, το Αφγανιστάν δεν εξάγει πια ακατέργαστο όπιο. Εχει πετύχει αυτό που η διεθνής βοήθεια πιέζει τις αναπτυσσόμενες χώρες να κάνουν. Το Αφγανιστάν έχει περάσει στη βιομηχανική παραγωγή. Τώρα δεν εξάγει όπιο αλλά ηρωίνη. Το όπιο μετατρέπεται σε ηρωίνη σε βιομηχανική κλίμακα, όχι σε κουζίνες, αλλά σε εργοστάσια. Εκατομμύρια γαλόνια χημικών που χρειάζονται γι’ αυτή τη διαδικασία μεταφέρονται στο Αφγανιστάν με βυτιοφόρα. Τα βυτιοφόρα και τα φορτηγά που μεταφέρουν το ακατέργαστο όπιο στα εργοστάσια κυκλοφορούν στους ίδιους δρόμους, που βελτιώθηκαν με αμερικάνικη βοήθεια, με τα νατοϊκά στρατεύματα.
Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό και μάλιστα σ΄αυτή την κλίμακα; Η απάντηση είναι απλή. Οι τέσσερις μεγαλύτεροι παίχτες στις μπίζνες της ηρωίνης είναι κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης, μιας κυβέρνησης για την οποία οι στρατιώτες μας πολεμάνε και πεθαίνουν για να την προστατέψουν.
Οταν επιτεθήκαμε στο Αφγανιστάν, η Αμερική βομβάρδιζε από τον αέρα, ενώ η CIA πλήρωσε, εξόπλισε και εφοδίασε τους απελπισμένους ναρκωβαρόνους πολέμαρχους –ιδιαίτερα αυτούς που είχαν σχηματίσει τη Βόρεια Συμμαχία – για να αναλάβουν τις χερσαίες επιχειρήσεις. Βομβαρδίσαμε τους Ταλιμπάν και τους συμμάχους τους και τους αναγκάσαμε να υποχωρήσουν, ενώ οι πολέμαρχοι εγκαταστάθηκαν και διεκδίκησαν τα τρόπαια της νίκης. Επειτα τους κάναμε υπουργούς.
Ο πρόεδρος Καρζάι είναι καλός άνθρωπος. Δεν σκότωσε κανένα αντίπαλό του, κάτι πολύ ασυνήθιστο σ’ αυτή την περιοχή. Ομως κανείς δεν πιστεύει ότι κυβερνά πραγματικά τη χώρα. Ζήτησε από την Αμερική να σταματήσει την πρόσφατη εκστρατεία αεροπορικών βομβαρδισμών στο νότο, γιατί οδηγεί στην αύξηση της υποστήριξης στους Ταλιμπάν. Οι ΗΠΑ απλά τον αγνόησαν. Πάνω απ’ όλα δεν έχει κανένα έλεγχο πάνω στους πολέμαρχους υπουργούς και κυβερνήτες, καθένας από τους οποίους κυβερνά το βασίλειό του και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο πλουτισμός του από την ηρωίνη.
Οι γνώσεις μου για όλα αυτά προέρχονται από την περίοδο που υπηρετούσα ως Βρετανός πρεσβευτής στο γειτονικό Ουζμπεκιστάν, από το 2002 μέχρι το 2004. Στεκόμουν στη Γέφυρα Φιλίας στην Τερμέζ το 2003 και παρακολουθούσα τα τζιπ με τα σκούρα τζάμια που περνούσαν και μετέφεραν ηρωίνη από το Αφγανιστάν προς την Ευρώπη. Παρακολουθούσα τα βυτιοφόρα με τα χημικά να αγκομαχούν στο Αφγανιστάν. Αλλά δεν μπορούσα να πείσω τη χώρα μου να κάνει κάτι γι αυτό…»
«…Το όπιο παράγεται σ’ όλο το Αφγανιστάν, αλλά ιδιαίτερα στη βόρεια και βορειοανατολική περιφέρεια του στρατηγού Ντόστουμ. Ξανά, οι σύμβουλοι της κυβέρνησής μας προσπάθησαν πολύ να αποκρύψουν το γεγονός αυτό και να παρουσιάσουν ότι η μεγάλη ποσότητα ηρωίνης παράγεται στις μικρές σε έκταση περιοχές του νότου κάτω από τον έλεγχο των Ταλιμπάν. Ομως αυτές είναι οι πιο εγκαταλειμμένες, οι πιο άγονες και βραχώδεις περιοχές. Είναι φύσει αδύνατο να παράγεται το μεγαλύτερο μέρος της τεράστιας εσοδείας οπίου εκεί.
Το ότι ο στρατηγός Ντόστουμ είναι αρχηγός των Αφγανικών Ενόπλων Δυνάμεων και Αναπληρωτής Υπουργός Αμυνας είναι από μόνο του σύμβολο της χρεωκοπίας της πολιτικής μας. Είναι γνωστό ότι ο Ντόστουμ δένει τους αντιπάλους του στις ερπύστριες τανκς και τους πατάει, ότι στίβαξε κρατούμενους σε μεταλλικά κοντέινερ κάτω από καυτό ήλιο, με αποτέλεσμα να πεθάνουν πολλοί από τη ζέστη και τη δίψα…Το λυπηρό είναι ότι ο Ντόστουμ πιθανόν δεν είναι ο χειρότερος απ’ αυτούς που αποτελούν την κυβέρνηση Καρζάι ή ο μεγαλύτερος έμπορος ναρκωτικών ανάμεσά τους…
Γιατί τότε συνεχίζουμε να στέλνουμε τους στρατιώτες μας να πεθαίνουν στο Αφγανιστάν; Η παρουσία μας στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν είναι η πιο σημαντική πηγή στρατολόγησης για τους Ισλαμιστές μαχητές. Οπως επισήμανε ένας σπουδαίος διπλωμάτης, στρατιώτης και τυχοδιώκτης, ο αντισυνταγματάρχης Sir Alexander Burnes, πριν το θάνατό του στο Πρώτο Αφγανικό Πόλεμο το 1841, δεν υπάρχει κανένα όφελος σε μια στρατιωτική εκστρατεία στο Αφγανιστάν, καθώς κάθε φορά που τους χτυπάς, απλά αυξάνεις τους αριθμούς τους. Το μόνο πραγματικό επίτευγμά μας μέχρι σήμερα είναι ότι έπεσε η τιμή της ηρωίνης στους δρόμους του Λονδίνου.
Θυμηθείτε αυτό το άρθρο την επόμενη φορά που θα ακούσετε κάποιο πολιτικό να ζητά να στείλουμε περισσότερα στρατεύματα στο Αφγανιστάν. Και όταν ακούσετε για ένα ακόμη γενναίο Βρετανό που χάθηκε εκεί, θυμηθείτε να προσθέσετε στον αριθμό των θυμάτων τα νέα παιδιά που καταστράφηκαν, εξαθλιώθηκαν ή πέθαναν από την ηρωίνη στο Ηνωμένο Βασίλειο».
