«Οι αγορές και οι επιχειρηματικές αποφάσεις δε μπορούν να περιμένουν οχτώ βδομάδες» έλεγε την προηγούμενη βδομάδα η γενική γραμματέας του Βρετανικού Συνδέσμου Βιομηχανιών (CBI), Κάρολιν Φέρμπερν, σχολιάζοντας τις διαδικασίες εκλογής νέου πρωθυπουργού. Και ω του θαύματος, η πρώην υπουργός Εσωτερικών, η 59χρονη Τερίζα Μέι, ανέρχεται αμέσως στο πρωθυπουργικό αξίωμα, καθώς η υπουργός Ενέργειας, Αντρέα Λίντσομ, η τελευταία που είχε απομείνει στην κούρσα της διαδοχής του Κάμερον, αποσύρθηκε και αυτή!
Η σχετική αυτονομία της αστικής πολιτικής έγινε θρύψαλα στη Βρετανία. Οταν κινδυνεύουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης, τότε οι αστοί πολιτικοί είτε θα πρέπει να ευθυγραμμιστούν άμεσα με τα κελεύσματά της είτε θα πρέπει να πάνε σπιτάκι τους. Αυτό είναι άγραφος νόμος στον καπιταλισμό και δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά στη Βρετανία. Πρώτα αποσύρθηκε από την κούρσα της διαδοχής ο Μπόρις Τζόνσον (ο πρώην δήμαρχος του Λονδίνου, που ήταν ο επικεφαλής των υπέρ του BREXIT Συντηρητικών και επομένως ο μεγάλος νικητής και «φυσικός» διάδοχος του ηττημένου Κάμερον). Μετά, ο Νάιτζελ Φάρατζ εγκατέλειψε το ευρωσκεπτικιστικό κόμμα του για να ιδιωτεύσει, παρά το γεγονός ότι είχε κάνει όνειρο ζωής την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ. Στη συνέχεια, όλοι οι «δελφίνοι» του Κάμερον στο Συντηρητικό Κόμμα παραμέρισαν, για να εκλεγεί γρήγορα η πρωθυπουργός που είχε ήδη επιλέξει η βρετανική κεφαλαιοκρατία. Οι απαιτήσεις των καπιταλιστών ικανοποιήθηκαν πλήρως σε χρόνο ρεκόρ.
Τι θα διαπραγματευτεί η Μέι; Τους όρους του BREXIT. Ή, μάλλον, τη νέα σχέση που θα έχει από δω και πέρα η Βρετανία με την ΕΕ. Μια σχέση που είναι δύσκολο να γνωρίζουμε από τώρα, καθώς οι διαπραγματεύσεις σε τέτοιες περιπτώσεις γίνονται πάντα πίσω από κλειστές πόρτες. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η Βρετανία δε θα κόψει τις σχέσεις της με την ΕΕ. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς θα βαφτίσουν τη νέα συμφωνία (συμφωνία «ελεύθερου εμπορίου» πιθανώς), αλλά πλήρης αποχώρηση της Βρετανίας από την ΕΕ είναι πολύ δύσκολο να γίνει. Ούτε οι καπιταλιστές τη θέλουν, και είναι αυτοί που κάνουν το πραγματικό κουμάντο καθορίζοντας τις πολιτικές εξελίξεις.
Μπορεί, λοιπόν, η Μέι να διαβεβαιώνει ότι «BREXIT σημαίνει BREXIT» και να βάζει υπουργό Εξωτερικών τον Τζόνσον (δε θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά, δεδομένου ότι πρέπει να ενώσει τους Τόρηδες και να ηγηθεί όλου του κόμματος), όμως το αποτέλεσμα των παζαριών με τη Γερμανία θα το δούμε σχετικά σύντομα. Κι αυτό το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό από τη συμφωνία που επιτεύχθηκε τον περασμένο Φλεβάρη μεταξύ Κάμερον και γερμανογαλλικού άξονα.
Με το που φάνηκε ότι οι εξελίξεις επιταχύνονται και η Μέι θα διοριστεί άμεσα πρωθυπουργός στη θέση του Κάμερον, από πλευράς ηπειρωτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Ευρώπης ακούστηκαν και πάλι τα καθιερωμένα: η Βρετανία πρέπει να υποβάλει άμεσα αίτηση αποχώρησης από την ΕΕ, σύμφωνα με το άρθρο 50 της Συνθήκης και αμέσως μετά να αρχίσουν διαπραγματεύσεις για τη διαμόρφωση της νέας σχέσης της με την ΕΕ. Η Μέι, όμως, κατέστησε σαφές ότι δε βιάζεται και ζήτησε χρόνο. Κάθε πλευρά εμφανίζεται να λέει δημόσια αυτά που πρέπει να πει, ενώ στο παρασκήνιο είναι σίγουρο ότι οργιάζει το παζάρι. Η Μέρκελ δήλωσε πως όποιος θέλει ελεύθερη πρόσβαση στην ενιαία αγορά της ΕΕ θα πρέπει ως αντάλλαγμα να αποδεχτεί όλες τις βασικές ελευθερίες, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας μετακίνησης προσώπων, όμως η συμφωνία του περασμένου Φλεβάρη δίνει τη δυνατότητα στη Βρετανία να θέσει εμπόδια σ’ αυτή την «ελεύθερη μετακίνηση». Αλλο τι λέγεται δημόσια, λοιπόν, και άλλο τι διαπραγματεύονται στο παρασκήνιο.
Εκείνο που μέλλεται να δούμε είναι πώς θα πλασάρουν την κωλοτούμπα στη Βρετανία. Θα έχει ενδιαφέρον από την άποψη του πώς διαχειρίζεται τη «βούληση του λαού» η παλαιότερη αστική δημοκρατία στην Ευρώπη.
