Λίγες μέρες μετά τη φαινομενική αποτυχία της τριμερούς συνόδου κορυφής Ρωσίας-Ιράν-Τουρκίας και ενώ ο ΟΗΕ μιλούσε για την επερχόμενη ανθρωπιστική κρίση στη συριακή επαρχία Ιντλίμπ, ενόψει της επίθεσης των συριακών στρατευμάτων στους αντικαθεστωτικούς αντάρτες που έχουν συγκεντρωθεί εκεί, με μια θεαματική κίνηση Πούτιν και Ερντογάν ανακοίνωσαν ότι κατέληξαν σε συμφωνία που αποτρέπει τον πόλεμο.
Πριν μπει στη ντάτσα του Σότσι για τη συνάντησή του με τον Πούτιν, ο Ερντογάν είπε στους δημοσιογράφους ότι «η δήλωση που θα κάνουμε θα εμπεριέχει νέα ελπίδα για την περιοχή». Μετά τη συνάντηση, ανακοινώθηκε ότι Ρωσία και Τουρκία συμφώνησαν να εγκαθιδρύσουν μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη πλάτους 15-20 χιλιομέτρων μεταξύ των ανταρτών και των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων, στην οποία Ρωσία και Τουρκία θα πραγματοποιούν «συντονισμένες περιπολίες». Τα βαριά όπλα θα πρέπει να αποσυρθούν μέχρι τις 10 του Οκτώβρη, όμως το ίδιο θα πρέπει να κάνουν και οι αντικαθεστωτικοί αντάρτες που τους υπολογίζουν σε περίπου 60.000 (με τους «ακραίους ισλαμιστές» να αποτελούν αριθμητική μειοψηφία, αλλά να είναι οι πιο οργανωμένοι και πειθαρχημένοι).
Τι δουλειά έχει η Ρωσία να αποφασίζει με την Τουρκία τι θα γίνει στο έδαφος μιας τρίτης, τυπικά ανεξάρτητης χώρας; Χωρίς μάλιστα στις σχετικές συνομιλίες να παρίσταται ο ηγέτης αυτής της χώρας; Ρητορικά είναι τα ερωτήματα. Ο Ασαντ είναι καθαρά πιόνι της Μόσχας. Γι' αυτό και έσπευσε να ανακοινώσει ότι «τάσσεται πάντοτε υπέρ κάθε πρωτοβουλίας που επιτρέπει να αποφευχθεί να χυθεί συριακό αίμα». Παράλληλα, βέβαια, δήλωσε δεσμευμένος να συνεχίσει «τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και να «απελευθερώσει ολόκληρη τη χώρα» (μένει μόνο η Ιντλίμπ).
Αποφεύχθηκε ο πόλεμος; Αστεία πράγματα. 'Η θα βρεθεί τρόπος να αφοπλιστούν και να αποχωρήσουν οι αντάρτες ή τα κυβερνητικά στρατεύματα, διοικούμενα από ρώσους αξιωματικούς και με τη βοήθεια της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας, θα επιτεθούν εναντίον τους, αδιαφορώντας για τις «παράπλευρες απώλειες» που θα προκαλέσουν στον άμαχο πληθυσμό, με τον οποίο έχουν ανακατευτεί οι αντάρτες (όπως αδιαφόρησαν στο Χαλέπι και στις άλλες περιοχές που ανακατέλαβε ο Ασαντ).
Προς το παρόν ο Πούτιν παίζει το παιχνίδι της ειρήνης, συνάπτοντας διμερή συμφωνία ανακωχής με μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, χωρίς τη συμμετοχή του ίδιου του ΝΑΤΟ ή των αμερικανών και γάλλων ιμπεριαλιστών που έχουν εμπλακεί στον πόλεμο της Συρίας. Φιλοδοξεί να τραβήξει την Τουρκία στη ρωσική σφαίρα επιρροής; Δεν νομίζουμε ότι είναι τόσο αφελής για να πιστεύει ότι μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο χωρίς πόλεμο. Η Τουρκία είναι πολύ μεγάλη για ν' αλλάξει έτσι εύκολα στρατόπεδο. Ομως με τέτοιες συμφωνίες ο Πούτιν εδραιώνει τη ρωσική παρουσία στη Μέση Ανατολή, σφραγίζοντας στο επίπεδο της διπλωματίας ό,τι έχει κερδίσει στα πεδία του πολέμου.
