Μπορεί οι ισραηλινοί εποικισμοί στη Δυτική Οχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ να μεταξύ 2009 και 2014 (σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που επικαλείται η ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ () και ο ρυθμός αύξησης των εποίκων να είναι διπλάσιος από τον ρυθμό αύξησης του ισραηλινού πληθυσμού, μπορεί η ισραηλινή κυβέρνηση να ενέκρινε χρηματοδότηση άλλων 13 δισ. δολαρίων για τα επόμενα τρία χρόνια σε δύο μεγάλους εποικισμούς της Δυτικής Οχθης (στη Χεβρώνα και την κοντινή Κιριάτ Αρμπα), όμως η ανοικοδόμηση της Λωρίδας της Γάζας, μετά από τις τεράστιες καταστροφές που προκάλεσε η πιο πρόσφατη επίθεση των σιωνιστών (το 2014), εξακολουθεί να πραγματοποιείται με ρυθμό χελώνας.
. Πάνω από 18.000 καταστράφηκαν πλήρως. Από αυτά, μόνο τα 3.000 (ποσοστό περίπου 17%) έχουν γίνει ξανά κατοικήσιμα, ενώ 75.000 οικογένειες παραμένουν εκτοπισμένες, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, που αναδημοσίευσε πρόσφατα το Αλ Τζαζίρα ().
Για να έχουμε μία καλύτερη εικόνα της κατάστασης που βιώνουν εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι στη Λωρίδα της Γάζας, ας παρακολουθήσουμε την Οδύσσεια ενός κατοίκου της που προσπαθεί να ξαναφτιάξει το σπίτι του, όπως την παρουσίασε το Αλ Τζαζίρα.
Ο δάσκαλος Ζιγιάντ Χαραρά είδε το σπίτι του να καταστρέφεται από ισραηλινές βόμβες στις 20 Ιούλη του 2014. Ο ίδιος γλίτωσε γιατί το είχε εγκαταλείψει μία βδομάδα πριν, βλέποντας ότι οι συνεχείς ισραηλινοί βομβαρδισμοί στη γειτονιά του θέτουν σε κίνδυνο τον ίδιο και την οικογένειά του.
Δυο μέρες μετά (στις 22 Ιούλη), οι σιωνιστές ανακοινώνουν προσωρινή κατάπαυση του πυρός. Ο Χαραρά επιστρέφει στο σπίτι του και το βλέπει κατεστραμμένο ολοσχερώς, πράγμα που επιβεβαιώνει το τοπικό συμβούλιο του παλαιστινιακού υπουργείου Δημοσίων Εργων, το οποίο συντάσσει προκαταρκτική έκθεση ζημιών, μαζί με απεσταλμένους του Προγράμματος Ανάπτυξης του ΟΗΕ (UNDP). Τον Οκτώβρη του 2014, ο Χαραρά παίρνει ένα επίδομα ενοικίου 1.200 δολαρίων από τον ΟΗΕ για να πληρώσει το νοίκι αφού σπίτι δεν έχει. Το ίδιο γίνεται και το Γενάρη του 2015 (παίρνει άλλα 1.200 δολάρια).
Την ίδια περίοδο, κάνουν αυτοψία στην περιοχή που ήταν το σπίτι του (η οποία έχει σχεδόν ισοπεδωθεί) υπάλληλοι του παλαιστινιακού υπουργείου Δημοσίων Εργων. Το ίδιο γίνεται και τον Φλεβάρη, με το UNDP να ξεκινά, μέσω τοπικών εργολάβων, τον καθαρισμό από τα συντρίμμια της περιοχής που βρισκόταν το σπίτι του, ο οποίος ολοκληρώνεται μέχρι το Μάρτη. Τον Απρίλη, το υπουργείο δίνει στον Χαραρά μία σκηνή, την οποία στήνει στο σημείο που ήταν το σπίτι του και τοποθετεί σ’ αυτήν ό,τι έπιπλο διασώθηκε. Ο ίδιος με την οικογένειά του εξακολουθούν να κατοικούν με νοίκι στην πόλη της Γάζας, όμως η σκηνή θα χρησιμεύσει και σαν αναγνωριστικό σημείο για την ανοικοδόμηση του σπιτιού του.
Το Μάη του 2015, το υπουργείο Δημοσίων Εργων ζητά από τους κατοίκους της Γάζας να ξεκινήσουν τη διαδικασία για τη λήψη άδειας οικοδομής, ετοιμάζοντας τα σχετικά χαρτιά και σχέδια, προκειμένου να λάβουν τα χρήματα για την ανοικοδόμηση του σπιτιού τους. Η Δημαρχία ζητά αρκετή χαρτούρα και αποδείξεις ιδιοκτησίας, που πολλές φορές δεν είναι εύκολο να βρεθούν. Αν έχουν χαθεί, λόγω των καταστροφών του πολέμου, θα πρέπει να αναζητηθούν από τα αρχεία των κρατικών υπηρεσιών, πράγμα επίπονο και χρονοβόρο. Γι’ αυτό ο Χαραρά προσλαμβάνει δικηγόρο, προκειμένου να επιταχύνει τη διαδικασία και τον πληρώνει με 100 δολάρια για να μαζέψει τα χαρτιά.
Τον Ιούνη, ο Χαραρά πηγαίνει στην Πολεοδομία, καταθέτει τα σχετικά χαρτιά και σχέδια και πληρώνει 2.800 δολάρια για να πάρει άδεια οικοδομής. Εκεί του δίνουν τοπογραφικό με τη θέση που θα μπορέσει να ξαναχτίσει. Σύμφωνα με το νόμο, η ανοικοδόμηση δεν μπορεί να ξεκινήσει αν δεν έρθουν πρώτα οι μηχανικοί ιδιωτικών εταιριών να σκανάρουν την περιοχή και να συντάξουν αναλυτικά σχέδια του σπιτιού του και χάρτες της περιοχής, πράγμα που κρατά δύο βδομάδες. Η Δημαρχία παίρνει αυτά τα σχέδια και τους χάρτες και μέσα σε δύο μήνες ολοκληρώνει τους ελέγχους που χρειάζονται να γίνουν. Ο Χαραρά πληρώνει 3.500 δολάρια γι’ αυτό το λόγο. Εξοδα που δεν καλύπτονται από τη διεθνή χρηματοδότηση για την ανοικοδόμηση της Λωρίδας της Γάζας.
Ο Χαραρά παίρνει την άδεια οικοδομής τον Ιούλη του 2015 (ένα χρόνο μετά από την καταστροφή του σπιτιού του) και περιμένει να του δοθούν τα χρήματα για να χτίσει. Στις αρχές Αυγούστου του 2015, το υπουργείο Δημοσίων Εργων καλεί τον Χαραρά και ορισμένους γείτονές του και τους ενημερώνει ότι είναι δικαιούχοι μιας δωρεάς από το Κατάρ. Είναι το υπουργείο που καθορίζει ποιος θα πάρει πρώτος τα χρήματα από τους δωρητές και δεδομένου ότι αυτά είναι λίγα, καθώς πολλά από τα δισεκατομμύρια δολάρια που οι δωρητές υποσχέθηκαν στη διάσκεψη του Καΐρου ότι θα δώσουν δεν έχουν δοθεί ακόμα, καταλαβαίνετε ότι το… λάδωμα πέφτει σύννεφο.
Ακόμα όμως κι αν κάποιος πάρει τα χρήματα, για να πάρει τσιμέντο θα πρέπει το παλαιστινιακό υπουργείο Δημοσίων Εργων να κάνει αίτηση στους Ισραηλινούς μέσω του Μηχανισμού Ανοικοδόμησης της Γάζας, που ιδρύθηκε από τον ΟΗΕ. Η αίτηση θα πρέπει να έχει την έγκριση του UNDP, του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής μέχρι να εμφανιστεί στο σύστημα το όνομα του δικαιούχου. Στελέχη του Μηχανισμού Ανοικοδόμησης της Γάζας ελέγχουν αν το τσιμέντο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του σπιτιού ή αν πουλήθηκε στη μαύρη αγορά.
Στις 19 Αυγούστου του 2015, ο Χαραρά καταγράφηκε ως δικαιούχος της δωρεάς από το Κατάρ και την επόμενη μέρα αναθέτει σε μια κατασκευαστική εταιρία να του χτίσει το σπίτι, στην οποία πληρώνει μέρος των χρημάτων. Στα τέλη του Σεπτέμβρη, ολοκληρώνεται η κατασκευή της θεμελίωσης και ο Χαραρά ενημερώνει τη Δημαρχία για την πρόοδο των εργασιών. Στα μέσα Οκτώβρη, η Δημαρχία στέλνει τους υπαλλήλους της να ελέγξουν την ολοκλήρωση της θεμελίωσης και δίνει άδεια για την έναρξη κατασκευής των τοίχων. Ο Χαραρά καταθέτει την άδεια στο υπουργείο Δημοσίων Εργων, το οποίο του δίνει κάποια χρήματα, και μέχρι τα τέλη του Νοέμβρη ολοκληρώνει τις κατασκευές. Το Γενάρη του 2016 έχει χτίσει τον πρώτο από τους τρεις ορόφους του σπιτιού του και μετακομίζει εκεί μαζί με τον παντρεμένο γιο του, ο οποίος παλαιότερα κατοικούσε στον επάνω όροφο. Το κόστος των κατασκευών ξεπέρασε τα 61.000 δολάρια, από τα οποία έχει πάρει γύρω στα 56.000, ενώ έχει καταναλώσει 130 τόνους τσιμέντου.
Μέχρι τον Ιούλη του 2016, ο Χαραρά δεν έχει ολοκληρώσει την κατασκευή όλου του σπιτιού του και έχει αναγκαστεί να δανειστεί χρήματα, γιατί οι δωρεές δεν καλύπτουν τα έπιπλα, χαλιά και λοιπό οικιακό εξοπλισμό. Ετσι, ο Χαραρά περιμένει την επόμενη δωρεά για να μπορέσει να χτίσει τους υπόλοιπους ορόφους του σπιτιού του, στο ισόγειο του οποίου είναι πλέον αναγκασμένες να στοιβάζονται οι οικογένειες που έμεναν πριν στο τριώροφο (η έννοια της οικογένειας εκεί είναι διαφορετική, καθώς τα αγόρια που παντρεύονται μένουν στο ίδιο οίκημα, το οποίο επεκτείνεται συνήθως καθ’ ύψος).
Η ιστορία του Χαραρά δεν είναι η μόνη ούτε η πιο αντιπροσωπευτική, αφού ήταν από τους «τυχερούς» που πήραν τα χρήματα για να χτίσουν. Δείχνει όμως ανάγλυφα πώς εξελίσσεται η ανοικοδόμηση της Γάζας. Κι αυτό δε γίνεται μόνο λόγω «γραφειοκρατίας» αλλά κυρίως γιατί το τσιμέντο δίνεται με το σταγονόμετρο, όπως και οι «δωρεές». Οι σιωνιστές εξακολουθούν να τιμωρούν τον παλαιστινιακό λαό που εξακολουθεί να αντιστέκεται στην κατοχή. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, περισσότερη οργή συσσωρεύουν παρά απόγνωση.
