Οι μεγάλες διαδηλώσεις που έγιναν στα παλαιστινιακά εδάφη (τόσο στη Δυτική Οχθη όσο και στη Λωρίδα της Γάζας) υπέρ της ενότητας και του τερματισμού της εμφύλιας διαμάχης μεταξύ Χαμάς και Φατάχ έθεσαν επί τάπητος ένα ζήτημα που χρόνια τώρα απασχολεί την παλαιστινιακή κοινωνία. Το ζήτημα της ενιαίας αντίστασης στη σιωνιστική κατοχή. Αυτό συζητιέται εδώ και πολύ καιρό σε κάθε παλαιστινιακό σπίτι, είτε στη Δυτική Οχθη είτε στη Λωρίδα της Γάζας, κι είναι αυτό που εκφράστηκε στους δρόμους την περασμένη Δευτέρα και Τρίτη.
Η αλήθεια είναι ότι η ντε φάκτο διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε δύο τμήματα, με το ένα να βρίσκεται εδώ και πάνω από τριάμισι χρόνια (από τον Ιούνη του 2007) υπό ολοκληρωτικό σχεδόν αποκλεισμό (Λωρίδα της Γάζας) και το άλλο να στενάζει υπό τη σιωνιστική μπότα και να πνίγεται από τους διάσπαρτους εβραϊκούς εποικισμούς (Δυτική Οχθη), έχει δημιουργήσει ένα τέλμα. Ούτε η αντίσταση είναι τόσο δυνατή για να ανακόψει τη σιωνιστική βαρβαρότητα και να σπάσει τον αποκλεισμό (τελώντας μάλιστα σε διεθνή απομόνωση όχι μόνο από τα δυτικά αλλά και από τα γειτονικά αραβικά κράτη), ούτε όμως η «αντιτρομοκρατική» συμμαχία υπό τη σκέπη των Αμερικάνων κατόρθωσε να κάμψει την αντίσταση, όσους εκβιασμούς κι αν δοκίμασε. Και δοκίμασε πολλούς εκβιασμούς και επιθέσεις αυτή η συμμαχία. Από το οικονομικό εμπάργκο, αμέσως μετά το σχηματισμό κυβέρνησης από τη Χαμάς (που κέρδισε, κατά γενική ομολογία, τίμια τις εκλογές του Γενάρη του 2006), τη μη αναγνώριση της παλαιστινιακής κυβέρνησης, αν η τελευταία δεν αποκήρυσσε την ένοπλη αντίσταση, μέχρι την πυροδότηση ανοιχτού εμφύλιου πολέμου με εκατοντάδες νεκρούς, πριν ο εκλεκτός των Αμερικάνων και πάλαι ποτέ στενός συνεργάτης του προέδρου Αμπάς, Μοχάμεντ Νταχλάν, επιχειρήσει το πραξικόπημά του στη Λωρίδα της Γάζας το καλοκαίρι του 2007.
Ολ’ αυτά είχαν έναν και μόνο στόχο: τον απόλυτο έλεγχο της παλαιστινιακής ηγεσίας από τους Αμερικάνους και τους Σιωνιστές για την επιβολή μιας «ειρήνης» νεκροταφείου στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και τη δημιουργία ενός «κράτους», τύποις μόνο ανεξάρτητου, στην ουσία όμως απόλυτα ελεγχόμενου από τους Σιωνιστές και τους Αμερικάνους. Ομως, αυτό δεν κατόρθωσαν να το πετύχουν ούτε στη Δυτική Οχθη που ο Μαχμούντ Α-μπάς έδωσε γην και ύδωρ στους κατακτητές. Η δημοσίευση, πριν από μερικούς μήνες, των παλαιστινιακών ντοκουμέντων από το Αλ Τζαζίρα και τον Γκάρντιαν έδωσε τη χαριστική βολή στο φιάσκο που ονομαζόταν «ειρηνευτική διαδικασία» στην Παλαιστίνη, αποκαλύπτοντας με κάθε λεπτομέρεια τον προδοτικό ρόλο της Παλαιστινιακής Αρχής και τη χρησιμοποίησή της για λογαριασμό των Σιωνιστών και της αμερικάνικης πολιτικής.
Από την άλλη, η συνέχιση του αποκλεισμού στη Λωρίδα της Γάζας και η δυστυχία που αυτή συνεπάγεται δεν θα μπορούσαν να μην προκαλέσουν σημάδια κόπωσης στον παλαιστινιακό λαό που βλέπει την ίδια κατάσταση να διαιωνίζεται χωρίς ορατό ορίζοντα λήξης. Παρολαυτά, ο λαός δεν εξεγέρθηκε ενάντια στη Χαμάς και η τελευταία όχι μόνο δεν απαγόρευσε τις διαδηλώσεις, αλλά διά στόματος του ίδιου του πρωθυπουργού, Ισμαΐλ Χανίγια τις χαιρέτισε (με εξαίρεση το βράδυ της 15ης Μάρτη, όταν διέλυσε συγκέντρωση με το αιτιολογικό ότι φώναζε εμπρηστικά συνθήματα). Γιατί μπορεί η Χαμάς να μην εγκαθίδρυσε ένα καθεστώς κοινωνικής δικαιοσύνης (οι ταξικοί διαχωρισμοί φυσικά και εξακολουθούν να υπάρχουν στη Γάζα, το ίδιο και η ταξική καταπίεση), δεν συνεργάστηκε ποτέ όμως με τον κατακτητή, ούτε έδειξε τέτοια σημάδια διαφθοράς όπως η Παλαιστινιακή Αρχή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ακολούθησε κατασταλτικές πρακτικές (το Παλαιστινιακό Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, PCHR, που σχετίζεται με το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, έχει καταγγείλει στο παρελθόν τις πρακτικές αυτές) ή ότι η πολιτική της στο εσωτερικό ήταν… σοσιαλιστική. Αυτό όμως δεν της χρεώνει προδοτικό ρόλο, σαν κι αυτόν που παίζει ανοιχτά εδώ και χρόνια η Παλαιστινιακή Αρχή στη Δυτική Οχθη.
Αλλο πράγμα, όμως, η στάση των απλών Παλαιστίνιων που κατέβηκαν στη Γάζα (όπου έγιναν και οι πολυπληθέστερες διαδηλώσεις) κι άλλο οι διάφορες ομάδες που εμφανιζόμενες με «απολίτικο» χρώμα επιχειρούν να οδηγήσουν όλον αυτόν τον κόσμο σε επικίνδυνα μονοπάτια. Μια από αυτές τις ομάδες, το Sharek Youth Forum, δεν κρύβει ότι χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπως μας πληροφορεί το ίδιο στο πρώτο του ηλεκτρονικό μαγκαζίνο (https://www.sharek.ps/gaza-e-magazine-1). Ο κύριος σκοπός του φόρουμ αυτού φυσικά και είναι «ανθρωπιστικός». Από δίπλα το GYBOT (Gaza Youth Breaks Out Team, δηλαδή «Ομάδα Νεολαίων της Γάζας που Εξεγείρονται»), που δέχτηκε σκληρές επικρίσεις για το πρώτο του μανιφέστο (ξεκινούσε με τα λόγια «Γαμιέται το Ισραήλ. Γαμιέται η Χαμάς. Γαμιέται η Φατάχ. Γαμιέται ο ΟΗΕ. Γαμιέται η UNRWA. Γαμιούνται οι ΗΠΑ! Εμείς η νεολαία της Γάζας, βαρεθήκαμε το Ισραήλ, τη Χαμάς, τη Φατάχ, την κατοχή, τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την αδιαφορία της διεθνούς κοινότητας!» και κατέληγε με τρεις επιθυμίες: ελευθερία, κανονική ζωή και ειρήνη), και αναγκάστηκε να δώσει εξηγήσεις ότι δεν απορρίπτει την αντίσταση, ούτε όλους αυ- τούς που πολέμησαν για την Παλαιστίνη. Παρολαυτά, παραμένει σταθερά στη ρότα του «ειρηνευτικού κινήματος» που καταγγέλλει τους «πολιτικούς» για το διχασμό (αναλυτικά δες στο https://gazaybo.wordpress.com/about/) χωρίς να κάνει καμία διάκριση μεταξύ τους. Ομως, απέναντι σ’ έναν τόσο αδίστακτο αντίπαλο (όπως είναι οι Σιωνιστές) πώς μπορείς να αντιπαρατεθείς κουνώντας τις σημαίες του πασιφισμού;
