Στις 10 Ιούνη συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την αιφνιδιαστική κατάληψη της Μοσούλης, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ, και τη ραγδαία προέλαση του ISIS στο βόρειο και δυτικό Ιράκ, χωρίς ουσιαστικά να έχει αλλάξει τίποτα σ’ αυτό το διάστημα. Το ISIS παραμένει πολύ ισχυρό, παρά τους αμερικάνικους βομβαρδισμούς, που δεν έχουν καταφέρει ούτε τις μαχητικές του ικανότητες να πλήξουν ούτε την προέλασή του σε Ιράκ και Συρία να σταματήσουν.
Προκειμένου να υποβαθμίσουν την έκταση και τη σημασία των επιτυχιών του ISIS, κορυφαίοι αμερικάνοι αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι το ISIS ελέγχει 25% λιγότερο έδαφος στο Ιράκ απ’ αυτό που ήλεγχε όταν άρχισαν οι αμερικάνικοι βομβαρδισμοί πριν από δέκα μήνες και ότι έχουν σκοτωθεί από τους βομβαρδισμούς 10.000 μαχητές του. Το πρώτο διαψεύδεται από την ίδια την πραγματικότητα. Οσο για το δεύτερο, δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητη πηγή. Ωστόσο, κι αν ακόμη ισχύει, αυτό σημαίνει ότι το ISIS διαθέτει πολύ περισσότερες δυνάμεις από εκείνες που είχαν εκτιμήσει αρχικά οι Αμερικάνοι και ότι δεν έχει καμιά δυσκολία να στρατολογεί συνεχώς νέα μέλη απ’ όλο τον κόσμο καθώς και από τα εδάφη που ελέγχει σε Ιράκ και Συρία, στα οποία ζουν περίπου 6 εκατομμύρια άνθρωποι.
Από τότε που ξεκίνησαν οι αμερικάνικοι βομβαρδισμοί, τόσο τα εδάφη όσο και ο πληθυσμός που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του ISIS έχουν αυξηθεί σημαντικά. Το Μάη περιλάμβαναν ολόκληρη σχεδόν την επαρχία Ανμπάρ, τη μεγαλύτερη του Ιράκ, που εκτείνεται στο ένα τρίτο της χώρας, και τη πρωτεύουσά της Ραμάντι. Τον ίδιο μήνα, περιλάμβαναν την πόλη της Παλμύρα και τη γύρω περιοχή, που διαθέτει πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας Ντέιρ ελ Ζουρ, σημαντική πετρελαιοπαραγωγός περιοχή. Το στρατόπεδο των παλαιστίνιων προσφύγων στην περιοχή Γιαρμούκ της Δαμασκού. Παράλληλα, το ISIS εντείνει τις επιθέσεις στις επαρχίες Χασάκα και Χάμα και βόρεια του Χαλεπιού για να κόψει τους δρόμους ανεφοδιασμού των ανταρτών που ελέγχουν την περιοχή.
Οπως επισημαίνουν στρατιωτικοί αναλυτές, ο εφοδιασμός των μαχητών του ISIS στη μάχη με πυρομαχικά, τρόφιμα και νερό γίνεται με τόση αποτελεσματικότητα, που δεν μπορούν ούτε να τη φανταστούν οι αντίπαλοί του. Συν τοις άλλοις, συνεχίζει να καταλαμβάνει οπλισμό και οχήματα και τα χρησιμοποιεί σε νέες επιθέσεις. Οπως αποκάλυψε πρόσφατα ο ίδιος ο ιρακινός πρωθυπουργός, μόνο στη Μοσούλη έπεσαν στα χέρια του τουλάχιστον 2.300 αμερικάνικα θωρακισμένα οχήματα (Χάμβι), κάποια από τα οποία χρησιμοποιούνται σε επιθέσεις αυτοκτονίας λόγω της τεράστιας καταστροφής που προκαλούν (μόνο στο Ραμάντι έγιναν 30 επιθέσεις αυτοκτονίας με Χάμβι).
Από την άλλη, οι επιτυχίες των αντιπάλων του ISIS είναι περιορισμένες, παρόλο που για προπαγανδιστικούς λόγους υπερεκτιμήθηκαν και προβλήθηκαν δεόντως. Κατ’ αρχήν, η σθεναρή αντίσταση των κουρδικών δυνάμεων, με την υποστήριξη σφοδρών αμερικάνικων βομβαρδισμών, απέτρεψε την κατάληψη της συνοριακής πόλης Κομπάνι της Συρίας από το ISIS και σταμάτησε την προέλασή του σε περιοχές κοντά στην κουρδική πρωτεύουσα Ιρμπίλ, σταθεροποιώντας την πρώτη γραμμή στις κουρδικές περιοχές του Ιράκ και της Συρίας. Η κατάληψη τον περασμένο Απρίλη της μικρής πόλης Τιγκρίτ στο κεντρικό Ιράκ, με την υποστήριξη αμερικάνικων αεροπορικών βομβαρδισμών και τη συμμετοχή των σιιτικών πολιτοφυλακών, που κατηγορούνται για αντίποινα σε βάρος του σουνιτικού πληθυσμού της πόλης. Η ανακατάληψη της πόλης Τζουρφ αλ Σακρ, νοτιοδυτικά της Βαγδάτης, που απέτρεψε τον κίνδυνο να αποκοπεί η ιρακινή πρωτεύουσα από τις σιιτικές περιοχές του νότιου Ιράκ. Η απώθηση του ISIS από περιοχές της επαρχίας Ντιγιάλα, με μεικτό σουνιτικό και σιιτικό πληθυσμό, η οποία όμως δεν είχε περάσει ποτέ υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους και οι θύλακες του δρούσαν υπό τον ασφυκτικό κλοιό των σιιτικών πολιτοφυλακών. Τέλος, στις επιτυχίες του ιρακινού στρατού πιστώνεται η αποτυχία μέχρι στιγμής του ISIS να καταλάβει το διυλιστήριο του Μπαϊτζί, παρά την πολύμηνη πολιορκία από τους μαχητές του. Μόνο που το πολλών δισεκατομμυρίων αξίας διυλιστήριο, που κάλυπτε το 40% των αναγκών της χώρας, έχει μετατραπεί σε ερείπια και η νίκη για όποιον τελικά επικρατήσει θα έχει κυρίως συμβολική σημασία.
Ωστόσο, ο πραγματικός συσχετισμός δυνάμεων μεταξύ του ISIS και των αντιπάλων του φάνηκε καθαρά με την κατάληψη του Ραμάντι στις 17 Μάη, με την κατάληψη της Παλμύρα στις 21 Μάη και στη συνέχεια με το κύμα επιθέσεων εναντίον άλλων αντάρτικων σχηματισμών βόρεια του Χαλέπι και στη βορειοανατολική επαρχία Χασάκα.
Από τις εξελίξεις αυτές προκύπτει ότι οι δυνάμεις του ISIS έχουν την ικανότητα να πολεμούν ταυτόχρονα με επιτυχία σε πολλά μέτωπα, τα οποία απέχουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μεταξύ τους. Οτι οι αμερικάνικοι βομβαρδισμοί είναι αναποτελεσματικοί και δεν μπορούν να σταματήσουν την προέλασή τους, γιατί οι μαχητές του κινούνται σε μια τεράστια περιοχή, είναι ευέλικτοι, αναπροσαρμόζουν την τακτική τους και εφαρμόζουν μεθόδους που έχει αναπτύξει η λιβανέζικη Χεσμπολά για να αποφεύγουν τα πλήγματα από τα αμερικάνικα βομβαρδιστικά. Τέλος, ότι, παρόλο που δεν υπήρξε αιφνιδιασμός όπως στη Μοσούλη και οι επιθέσεις σε Ραμάντι και Παλμύρα ήταν αναμενόμενες, ούτε ο συριακός στρατός, που παρουσιάζει εμφανώς σημάδια εξάντλησης, ούτε πολύ περισσότερο ο ιρακινός στρατός, που είναι φανερό ότι δεν έχει ανασυγκροτηθεί μετά από την κατάρρευση της Μοσούλης, δεν κατάφεραν να τις αντιμετωπίσουν.
Αλλωστε, ο ίδιος ο Μπάρακ Ομπάμα αναγκάστηκε κατά τη διάρκεια της πρόσφατης συνόδου του G7 να αναγνωρίσει την αποτυχία της αμερικάνικης στρατηγικής δηλώνοντας ότι δεν ήταν «πλήρης» και να ανακοινώσει ότι θα ενταθούν οι αμερικάνικες προσπάθειες για την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό του ιρακινού στρατού, ενώ κορυφαίοι αμερικάνοι αξιωματούχοι δηλώνουν ότι ο πόλεμος κατά του Ισλαμικού Κράτους θα διαρκέσει για 3 – 5 χρόνια ή ακόμη για μια ολόκληρη γενιά.
Το Ισλαμικό Κράτος, εκφραστής ενός μεσαιωνικού βάρβαρου σκοταδισμού, και τα παρακλάδια του δεν μπορούν να ηττηθούν ούτε πολιτικά ούτε στρατιωτικά όσο συνεχίζονται οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή και στην Αφρική, που μακελεύουν εκατοντάδες χιλιάδες αμάχων, εκτοπίζουν εκατομμύρια από τις εστίες τους, τροφοδοτούν το θρησκευτικό διχασμό, αποσταθεροποιούν τεράστιες περιοχές και μετατρέπουν τις χώρες σε ερείπια. Στις συνθήκες αυτές και ελλείψει επαναστατικών πολιτικών φορέων, τα πιο ριζοσπαστικά ή ακραία ισλαμικά ρεύματα προβάλλουν ως οι μόνες μαχητικές δυνάμεις που πολεμούν τους ξένους εισβολείς και τα διεφθαρμένα δυναστικά καθεστώτα (Μέση Ανατολή) και λειτουργούν ως καταφύγιο των καταπιεσμένων και απελπισμένων, ακόμη κι αν δεν αποδέχονται την ιδεολογία τους, μπροστά στην καθημερινή απειλή του θανάτου.
