Πάνω από τριακόσιες χιλιάδες λαού κατέκλυσαν την πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου την περασμένη Τετάρτη, διαδηλώνοντας κατά της στρατιωτικής χούντας που εξακολουθεί να έχει την εξουσία στη χώρα, στην πρώτη επέτειο της εξέγερσης που έριξε τον αμερικανόδουλο Μουμπάρακ μετά από τρεις δεκαετίες δικτατορικής εξουσίας. Η οργή από τις μαζικές συλλήψεις (12.000 πολίτες έχουν συρθεί στα έκτακτα στρατοδικεία), τις δολοφονίες διαδηλωτών (80 έχουν σκοτωθεί από τον περασμένο Οκτώβρη), τα βασανιστήρια, αλλά και από το γεγονός ότι επικεφαλής του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου των Ενόπλων Δυνάμεων, που κυβερνά τη χώρα, είναι ο επί εικοσαετία υπουργός Πολέμου της κυβέρνησης Μουμπάρακ, κατέβασε τον κόσμο στους δρόμους, αποτρέποντας έτσι τα σχέδια της χούντας για τη μετατροπή της πρώτης επετείου σε «πανεθνική γιορτή».
Ογκώδεις διαδηλώσεις έγιναν και σε άλλες πόλεις, όπως η Αλεξάνδρεια και το Σουέζ, χωρίς η χούντα να τολμήσει να τις καταστείλει. Αντίθετα, επέλεξε την τακτική της εκτόνωσης της λαϊκής οργής, δίνοντας αμνηστία σε 3.000 φυλακισμένους (από τους οποίους οι 2.000 έχουν ήδη απελευθερωθεί) και προχωρώντας σε διαπραγματεύσεις με τους Ισλαμιστές που σάρωσαν στις πρόσφατες εκλογές της χώρας για την ομαλή μετάβαση της εξουσίας. Η χούντα βρήκε πρόθυμο συνομιλητή τη Μουσουλμανική Αδελφότητα (τον μεγαλύτερο κερδισμένο των εκλογών), η οποία, αν και συμμετείχε στις εκδηλώσεις της πρώτης επετείου από τη λαϊκή εξέγερση, δεν έθεσε φυσικά ζήτημα συνέχισής της.
Οι στόχοι της λαϊκής εξέγερσης του περσινού Γενάρη δεν έχουν επιτευχθεί, ούτε μπορούν να επιτευχθούν μέσω της μετάβασης της εξουσίας στους Ισλαμιστές. Γιατί η πραγματική ελευθερία του λαού μπορεί να έρθει μόνο μέσω της κοινωνικής δικαιοσύνης, κάτι που απαιτεί πολύ περισσότερα από τις «ελεύθερες εκλογές». Απαιτεί κοινωνική επανάσταση που δεν θα γίνεται δύναμη κρούσης για καθεστωτική αλλαγή, αλλά θα τσακίζει τον διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό και θα βάζει στη θέση του το ένα άλλου τύπου κράτος. Το κράτος της εξουσίας των καταπιεσμένων. Αυτό, όμως, απαιτεί πρώτα απ’ όλα πολιτική συγκρότηση της εργαζόμενης κοινωνίας, η απουσία της οποίας στην Αίγυπτο έθεσε και τα όρια της περσινής εξέγερσης.
