Καλά κρατεί ο εμπορικός πόλεμος ΗΠΑ-ΕΕ, με την Κομισιόν να αντιδρά έντονα στις απειλές Τραμπ για την επιβολή νέων δασμών, στην ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία αυτή τη φορά. Σύμφωνα με έγγραφο της Κομισιόν, αν το κάνει αυτό ο Τραμπ, θα επιβάλει «φόρο στον ίδιο του το λαό» και θα αδυνατίσει την αμερικάνικη οικονομία, αφού εμπορεύματα αξίας 300 δισ. δολαρίων θα πληγούν από τα αντίμετρα.
Ο δασμός στα αμερικάνικα αυτοκίνητα που εισάγονται στην ΕΕ είναι σήμερα 10% και ο αντίστοιχος αμερικάνικος στα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα είναι 2.5% στα ΙΧ και 25% στα φορτηγά. Ο Τραμπ δήλωσε ότι η Ευρώπη είναι τόσο κακιά στο εμπόριο όσο η Κίνα, με τη διαφορά ότι είναι μικρότερη, ανοίγοντας ακόμα περισσότερο τον ασκό του Αιόλου. Η ΕΕ απάντησε ότι κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την καταπάτηση του διεθνούς δικαίου από τις ΗΠΑ, με την οποία θα χάσουν τη διεθνή τους φήμη και αξιοπιστία. Σύμφωνα με την Κομισιόν, το 26% της παραγωγής αυτοκινήτων στις ΗΠΑ προέρχεται από ευρωπαϊκές βιομηχανίες που έχουν εγκατασταθεί εκεί παράγοντας 2.9 εκατομμύρια αυτοκίνητα και δημιουργώντας 120.000 θέσεις εργασίας (και άλλες 420.000 γύρω από την παραγωγή), ενώ το 60% της παραγωγής τους εξάγεται, βοηθώντας το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας.
Στην εποχή της συσσώρευσης τεράστιων καπιταλιστικών κερδών και της επικράτησης των οικονομικών κολοσσών στην οικονομική ζωή των ανεπτυγμένων χωρών, οι οποίοι πολιτογραφήθηκαν ως «μονοπώλια» και ελέγχουν -εκτός από την οικονομία- και την πολιτική αυτών των χωρών, ο ανταγωνισμός μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κρατών γίνεται όλο και πιο σκληρός. Οι καπιταλιστές οχυρώνονται πίσω από το κράτος τους και ευελπιστούν όχι μόνο στη συνεχή οικονομική στήριξη από αυτό, αλλά και στη δημιουργία εμποδίων στους καπιταλιστές των άλλων χωρών, που επιχειρούν να διεισδύσουν στις αγορές τους. Αυτό είναι που γεννά τους εμπορικούς πολέμους που οξύνονται όσο η παγκόσμια αγορά στενεύει λόγω της οικονομικής δυσπραγίας πλατιών λαϊκών στρωμάτων που είναι και η πλειοψηφία των καταναλωτών. Οταν ακόμα και μικροαστικά στρώματα πλήττονται από την κρίση, οι εν δυνάμει αγοραστές γίνονται όλο και πιο λίγοι. Τότε, όμως, η παραγωγή μένει στο ράφι, γιατί δε μπορεί να πουληθεί. Η τεράστια επέκταση του πιστωτικού συστήματος παγκόσμια (με τη διόγκωση του τραπεζικού τομέα και των δανείων) οδηγεί στην ένταση της κρίσης, γιατί οι καπιταλιστές συνεχίζουν πολλές φορές να παράγουν χωρίς να έχουν αντιληφθεί αυτή τη στενότητα της αγοράς, ευελπιστώντας ότι με τα δάνεια θα μπορέσουν να βελτιώσουν και να αυξήσουν την παραγωγή τους για να χτυπήσουν τους αντιπάλους τους στην παγκόσμια αγορά. Οταν αυτό δε γίνεται, τα δάνεια μένουν απλήρωτα και κάποιοι πηδούν από τα… παράθυρα έχοντας καταστραφεί οικονομικά. Αυτά τα πράγματα δεν οφείλονται σε προσωπικές παραξενιές, αλλά αποτελούν οικονομικές νομοτέλειες, όπως ακριβώς οι φυσικές νομοτέλειες οδηγούν για παράδειγμα στην εκδήλωση ενός σεισμού. Και στις δύο περιπτώσεις (φύση και οικονομία), κανείς δε μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια πότε θα ξεσπάσει ο σεισμός και τι μέγεθος θα έχει.
