Ενας άλλος γάλλος πολιτικός, ο Μπενουά Αμόν, ο επίσημος υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος για την προεδρία, ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από το κόμμα. «Δεν αποκηρύσσω όμως τα σοσιαλιστικά ιδανικά» λέει. «Εγκαταλείπω ένα κόμμα, όχι τον σοσιαλισμό, ούτε τους σοσιαλιστές. Θα είμαι πιο χρήσιμος έξω από το κόμμα»! Σε ποιον θα είναι πιο χρήσιμος; Στον εαυτό του, φυσικά. Σαν τα ποντίκια που εγκαταλείπουν το βυθιζόμενο σκάφος, φεύγουν από το κόμμα που τους ανέδειξε οι ηγέτες του.
Πρώτος την έκανε ο Βαλς, που έχασε από τον Αμόν στις προκριματικές εκλογές. Αυτός πήγε με τον Μακρόν. Τώρα φεύγει ο Αμόν, που κατέγραψε το ιστορικό χαμηλό στις προεδρικές εκλογές. Και κηρύσσει διμέτωπο κατά Μακρόν, αλλά και κατά Μελανσόν.
Στην πραγματικότητα, ο δεύτερος είναι ο αντίπαλός του. Η διάλυση του Σοσιαλιστικού Κόμματος (ο τελευταίος παρακαλείται να κλείσει την πόρτα) αφήνει ένα δυναμικό ψηφοφόρων πολιτικά άστεγο. Με δεδομένο ότι ο Μακρόν θ' αρχίσει να ξεφτίζει μόλις βάλει μπροστά να υλοποιήσει το αντιλαϊκό του πρόγραμμα, ακόμα και πολίτες που τον ψήφισαν θα αρχίσουν να αναζητούν άλλη εκλογική στέγη. Γιατί, λοιπόν, ν' αφήσει ο Αμόν ελεύθερο το πεδίο στον Μελανσόν; Θα στήσει κι αυτός το πολιτικό του μαγαζί και θα δοκιμάσει την τύχη του. Γι' αυτό κι έβαλε αμέσως στο στόχαστρό του τον Μελανσόν, ενώ θα περίμενε κανείς να κινηθεί σε μια κατεύθυνση αντι-μακρονικής ενότητας. Ομως, έτσι παίζεται το αστικό πολιτικό παιχνίδι. Ολοι αυτοί είναι επαγγελματίες της δημαγωγίας, που αναζητούν τρόπο πολιτικής επιβίωσης σ' ένα γοργά μεταβαλλόμενο πολιτικό πεδίο.
