Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν μετά από την επίθεση με τοξικά χημικά αέρια στην πόλη Χαν Σαϊκούν, στην επαρχία Ιντλίμπ της Συρίας, μοιάζουν με ένα χιλιο-παιγμένο κακόγουστο έργο. Οι αντικαθεστωτικοί (και μαζί τους σύσσωμη η Δύση, από τον Ολάντ μέχρι τον Τραμπ) κατηγόρησαν το καθεστώς Ασαντ για τη βάρβαρη επίθεση που οδήγησε στο θάνατο περισσότερων από 70 ανθρώπων και το βαρύ τραυματισμό άλλων 300. Το καθεστώς απάντησε ότι ουδεμία σχέση έχει με την αιματοχυσία και κατηγόρησε τις «ένοπλες τρομοκρατικές ομάδες», που προσπαθούν να προσελκύσουν διεθνή συμπάθεια με ψευδείς κατηγορίες κατά του συριακού στρατού. Το ρωσικό υπουργείο Πολέμου δήλωσε ότι τα αεροσκάφη του δεν ευθύνονται για το μακελειό. Και ο ΟΗΕ συλλέγει στοιχεία για να βρει ποιος ευθύνεται.
Παρόμοιο περιστατικό είχε συμβεί τον Αύγουστο του 2013 στη Γκούτα, κοντά στη Δαμασκό. Ηταν μία από τις φονικότερες επιθέσεις, με αέριο σαρίν που σκότωσε εκατοντάδες πολίτες. Φυσικά, κανείς δεν βρήκε ποιος ευθύνεται, όπως κανείς δεν πρόκειται να το βρει και τώρα. Οι ένοχοι κρύβονται εύκολα σε έναν πόλεμο με πολλούς παίκτες, ο καθένας από τους οποίους θα μπορούσε να το κάνει. Κάποιοι από τους αντικαθεστωτικούς ως προβοκάτσια, για να κερδίσουν αυξημένη διεθνή υποστήριξη, όπως ισχυρίζεται το καθεστώς Ασαντ. Το καθεστώς Ασαντ για να κάμψει το ηθικό των ανθρώπων που κατοικούν στην επαρχία Ιντλίμπ, που αποτελεί προπύργιο των αντικαθεστωτικών ανταρτών και κυρίως αυτών που προέρχονταν από την Αλ Κάιντα (ονομάζονταν Νούσρα και τώρα Φάταχ Αλ Σαμ). Κάποιοι εκ των συμμάχων του καθεστώτος, πρόθυμοι να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.
Ας σκεφτούμε, όμως, τι κέρδος θα είχαν οι αντικαθεστωτικοί από μια τέτοια επίθεση, όταν γνωρίζουν πολύ καλά ότι το αυτί της «διεθνούς κοινότητας» δεν ιδρώνει με κάτι τέτοια; Οι δηλώσεις αποτροπιασμού των ανά την Γη πολιτικών ηγετών είναι καλές για να εκτονώσουν κάπως την οργή των αραβικών λαών, αλλά δεν δημιουργούν γεγονότα, δεν αλλάζουν πολιτικές. Σε παλαιότερη (από το περασμένο καλοκαίρι) ανάρτηση στην ιστοσελίδα της ΜΚΟ White Helmets (Λευκά Κράνη) διαβάζουμε τα εξής: «Οσο η σύγκρουση στη Συρία χειροτερεύει, ο καθημερινός άνθρωπος πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα. Περισσότερες από 50 βόμβες και όλμοι πέφτουν κάθε μέρα σε συριακές γειτονιές. Πολλές είναι βαρέλια γεμάτα με καρφιά και εκρηκτικά, που πετιούνται από κυβερνητικά ελικόπτερα. Φούρνοι και αγορές είναι οι πιο συχνοί στόχοι» (https://www.whitehelmets.org/).
Πώς σχολίαζε την στάση της «διεθνούς κοινότητας» απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση, η εν λόγω MKO; Διαβάστε: «Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ πέρασε το ψήφισμα 2139 πέρσι, το οποίο απαγόρευε τις βόμβες-βαρέλια (σ.σ. μεταλλικά βαρέλια γεμάτα με εκρηκτικά και μεταλλικά αντικείμενα) και άλλα όπλα που σκοτώνουν αδιάκριτα. Υποσχέθηκαν να πάρουν περισσότερα μέτρα αν παραβιαζόταν το ψήφισμά τους. Περισσότερο από έναν χρόνο αργότερα, χιλιάδες βόμβες-βαρέλια έχουν πέσει, σκοτώνοντας πάνω από 2.000 παιδιά. Το Συμβούλιο δεν αντέδρασε. Νωρίτερα πέρσι, πέρασαν ένα ψήφισμα ακόμα καταργώντας τη χρήση του χλωρίου σαν χημικό όπλο. Είπαν ότι αν οι χημικές επιθέσεις συνεχιστούν, θα αναλάβουν δράση υπό το «Κεφάλαιο 7» του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ, που θα τους επέτρεπε να χρησιμοποιήσουν βία για να προστατεύσουν πολίτες. Εγιναν δεκάδες χημικές επιθέσεις από τότε που μίλησε το Συμβούλιο Ασφαλείας. Αποτυγχάνοντας να δράσουν, τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας ενθαρρύνουν τους δολοφόνους. Τώρα, τα Λευκά Κράνη τους καλούν να κάνουν πράξη αυτά που έλεγαν και να σταματήσουν το χλώριο και τις βόμβες».
Γιατί λοιπόν να γίνει κάτι διαφορετικό τώρα; Η Ρωσία στηρίζει «με τα μπούνια» το συριακό καθεστώς και οι ΗΠΑ με τους υπόλοιπους δυτικούς ιμπεριαλιστές αδυνατούν να αντιταχθούν στην ρωσική εισβολή. Το συριακό καθεστώς συμφώνησε να δώσει 1.300 τόνους τοξικών όπλων στη «διεθνή κοινότητα» για να τα καταστρέψει, μετά την επίθεση του 2013, ενώ προσχώρησε και στη διεθνή σύμβαση για την απαγόρευση των χημικών όπλων, κατόπιν συμφωνίας ΗΠΑ – Ρωσίας. Γιατί άραγε δεν τα είχε κάνει νωρίτερα όλα αυτά; Και ποιος μπορεί να πει με σιγουριά, ότι το καθεστώς (ή σύμμαχοί του) δεν είχαν στην καβάντζα χημικά όπλα για να τα ρίξουν όταν χρειαστεί;
Το γεγονός ότι το συριακό καθεστώς είναι αδίστακτο κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Οταν μάλιστα κερδίζει στα πεδία των μαχών και γνωρίζει ότι χαίρει ασυλίας, αφού έχει τις ρωσικές πλάτες, γιατί να μη χρησιμοποιήσει και τέτοιες επιθέσεις για να κάμψει το φρόνημα των ανταρτών και του πληθυσμού, με στόχο να τους γονατίσει;
Λογικές σκέψεις κάνουμε και όχι αστυνομικό ρεπορτάζ. Το σίγουρο είναι ότι το καθεστώς Ασαντ, με ρωσικές πλάτες, μακελεύει τον συριακό λαό έξι χρόνια τώρα, ενώ η «διεθνής κοινότητα» δεν δίνει «δυάρα» ούτε για τις ανθρώπινες ζωές που χάνονται ούτε για τα κύματα των προσφύγων, που γεννά αυτός ο πόλεμος. Το Συριακό ήταν και θα παραμείνει για πολύ ακόμα μια ανοιχτή πληγή, θυμίζοντάς μας το μεγάλο κενό από την έλλειψη εθνικοαπελευθερωτικού και επαναστατικού κινήματος στην περιοχή, του μόνου που θα μπορούσε να δώσει προοπτική ελπίδας στο χειμαζόμενο συριακό λαό.
