Η νίκη, με 53%, του «αριστερού» υποψηφίου Αντρες Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ (γνωστού ως ΑΜΛΟ) στις προεδρικές εκλογές που έγιναν την περασμένη Κυριακή στο Μεξικό αποτέλεσε σίγουρα μεγάλη ανατροπή στο πολιτικό σκηνικό της χώρας, αφού ο υποψήφιος του κυβερνώντος επί οκτώ σχεδόν δεκαετίες Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος (PRI) καταποντίστηκε στο 16% περίπου.
Ο 64χρονος Ομπραδόρ κεφαλαιοποίησε την έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια που είναι φυσικό να υπάρχει στο Μεξικό, με την καλπάζουσα φτώχεια, τη διαφθορά και τις πολιτικές δολοφονίες, οι οποίες συνεχίστηκαν και στην προεκλογική περίοδο (με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πάνω από 130 άτομα). Ως πρώην δήμαρχος της πρωτεύουσας (από το 2000 μέχρι το 2005), το είχε ξαναπροσπαθήσει κατεβαίνοντας στις προεδρικές εκλογές του 2006, χωρίς όμως να τα καταφέρει. Τώρα, ως ηγέτης του συνασπισμού «Μαζί θα κάνουμε Ιστορία», με κεντρικό σύνθημα να διώξει τη μαφία από την εξουσία, εμφανίζεται ως ο νέος αστέρας της «αριστερής» διαχείρισης του καπιταλισμού, αφού ο συνασπισμός κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών του κοινοβουλίου και η σύζυγός του εκλέχτηκε δήμαρχος της πρωτεύουσας.
Οσοι περιμένουν να κάνει πράξη τις δεσμεύσεις του ο Ομπραδόρ θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να θυμηθούν τι λέει η παγκόσμια πείρα που έδωσε πολύ σκληρή απάντηση σε ανάλογα πειράματα, όπως αυτό του «σοσιαλισμού του 21ου αιώνα» που εφάρμοσε ο Τσάβες στη Βενεζουέλα (που κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος μόλις πήραν την κατηφόρα οι τιμές του πετρελαίου) ή αυτό του Λούλα στη Βραζιλία (ο οποίος βρέθηκε και προσωπικά κατηγορούμενος για διαφθορά) ή του Μοράλες στη Βολιβία (που έφτασε να στείλει τα ΜΑΤ να χτυπήσουν ανάπηρους που ζητούσαν αύξηση στα επιδόματα που τους δίνει το κράτος).
Το πιο ασφαλές κριτήριο όμως για το ποιόν του νέου «αριστερού» προέδρου ήταν η στάση του προς τους καπιταλιστές. Δεν είναι τυχαίο ότι το κεντρικό του σύνθημα ήταν ότι θα διώξει τη «μαφία» και όχι τον καπιταλισμό. Γι’ αυτό και ο ίδιος φρόντισε να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του ισχυρότερου καπιταλιστικού συνδικάτου της χώρας (Συμβούλιο Μεξικάνικων Επιχειρήσεων) για διάλογο με τους υποψηφίους προέδρους, ένα μήνα πριν από τις εκλογές.
Στη συνάντηση που έγινε στις 6 Ιούνη και διήρκεσε τρεις ώρες κεκλεισμένων των θυρών, ο Ομπραδόρ και οι καπιταλιστές συμφώνησαν να εργαστούν μαζί για την «ανάπτυξη» της χώρας. Ο ίδιος ο Ομπραδόρ, μετά την έξοδό του από τη συνάντηση, δήλωσε ότι αυτή ήταν πολύ καλή, με καλά αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας, τονίζοντας: «Ξεκαθαρίσαμε τις αμφιβολίες, εξομαλύναμε τα πράγματα και δεσμευτήκαμε να δουλέψουμε μαζί, αν ο μεξικάνικος λαός αποφασίσει να γίνω ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας». Κατέληξε δε στο συμπέρασμα ότι θα υπάρξει δημιουργική σχέση μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας και ότι θα συνάψει μαζί με τους καπιταλιστές συμφωνίες για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.
Ο πρόεδρος του συμβουλίου των καπιταλιστών, Χουάν Πάμπλο Καστανόν, δήλωσε μετά τη συνάντηση: «Ο ανοιχτός και ειλικρινής διάλογος δείχνει τη θέληση να εξομαλυνθούν τα πράγματα». Οπως διέρρευσε αργότερα, συμφώνησαν επίσης για την ανάγκη μηδενισμού των ελλειμμάτων και πάταξης της διαφθοράς! Λες και το συνδικάτο των καπιταλιστών είναι «αδιάφθορο». Αν ήταν έτσι, τότε διαφθορά δε θα υπήρχε, γιατί η διαφθορά γίνεται από αυτούς που κατέχουν το χρήμα και λαδώνουν για να κάνουν τις βρωμοδουλειές τους (παραβιάζοντας τους νόμους, όταν αυτό συμφέρει την επιχειρηματική τους δραστηριότητα). Από την άλλη, τα μηδενικά ελλείμματα σαφώς και παραπέμπουν σε πολιτικές λιτότητας. Αν ο Ομπραδόρ θεωρούσε ότι τα μηδενικά ελλείμματα σημαίνουν αναδιανομή του πλούτου εις βάρος των καπιταλιστών, τότε δε θα έβγαινε ο πρόεδρός τους να μιλήσει για «εξομάλυνση» των πραγμάτων.
Η αλλαγή του συστήματος «από τα μέσα» είναι μια παλιά ιστορία που έχει την αρχή της στην εποχή των ουτοπικών σοσιαλιστών. Οι άνθρωποι αυτοί όμως δεν ήταν απατεώνες. Πλήρωσαν ορισμένες φορές πολύ σκληρά τις επιλογές τους, όπως ο Οουεν που έχασε όλη την προσωπική του περιουσία για να στηρίξει τα σοσιαλιστικά του πειράματα και στα τελευταία τριάντα χρόνια της ζωής του έγινε και ο ίδιος εργάτης. Την εποχή της αποθέωσης των σοσιαλδημοκρατικών θεωριών, όταν το κομμουνιστικό στρατόπεδο αλώθηκε από τα μέσα και ο καπιταλισμός επέστρεψε με τη μορφή του κρατικού καπιταλισμού με κομμουνιστικό προσωπείο (από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 και μετά), η θεωρία της ειρηνικής μετάλλαξης του καπιταλισμού, είτε σε καπιταλισμό «με ανθρώπινο πρόσωπο» είτε σε σοσιαλισμό, βρήκε πολλούς οπαδούς. Χούντες, όπως αυτή του Μεγκίστου στην Αιθιοπία ή όπως αυτή στο Αφγανιστάν (όπου ο φιλοσοβιετικός Καρμάλ καθαιρέθηκε από τον επίσης φιλοσοβιετικό Ταράκι, για να δολοφονηθεί κι αυτός από τον επίσης φιλοσοβιετικό Αμίν, ο οποίος εκτελέστηκε από άλλο «επαναστατικό» δικαστήριο για προδοσία), βαφτίστηκαν επαναστατικές κυβερνήσεις. Καπιταλιστικά καθεστώτα βαφτίστηκαν «μη καπιταλιστικοί δρόμοι ανάπτυξης» και συστήματα «σοσιαλιστικού προσανατολισμού», γιατί αυτό βόλευε τον τότε «σοβιετικό» σοσιαλιμπεριαλισμό για να δικαιολογεί την εξωτερική του πολιτική.
Πιο χαρακτηριστικό όμως παράδειγμα της αποτυχίας αυτών των θεωριών αποτέλεσε η Χιλή με τις μεταρρυθμίσεις που πήγε να κάνει ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, ο οποίος τελικά έπεσε πολεμώντας τον πραξικοπηματία Πινοσέτ, για να ακολουθήσει η επιβολή μιας χούντας που κράτησε δεκαετίες ολόκληρες και αποδείχθηκε από τις πιο σκληρές σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το συμπέρασμα ότι πρέπει να τσακιστεί η παλιά κρατική μηχανή (και όχι να χρησιμοποιηθεί για την αλλαγή του συστήματος), στο οποίο κατέληξαν οι άνθρωποι που έχτισαν αυτό που ονομάστηκε επιστημονικός σοσιαλισμός (πρώτα οι Μαρξ και Ενγκελς και στη συνέχεια οι Λένιν και Στάλιν) είναι ένα συμπέρασμα που επαληθεύτηκε άπειρες φορές στο παρελθόν και θα επαληθευθεί με μαθηματική ακρίβεια και στην περίπτωση του «αριστερού» ΑΜΛΟ στο Μεξικό, τον οποίο δεν στήριξαν ούτε οι Ζαπατίστας.
Ο Ομπραδόρ όχι μόνο χρησιμοποιεί την παλιά κρατική μηχανή, την οποία έτσι κι αλλιώς δε μπορεί να τσακίσει (γιατί αυτό γίνεται μόνο με επανάσταση και όχι με εκλογές), αλλά δηλώνει και έτοιμος να συνεργαστεί με τους καπιταλιστές για να φέρει την αλλαγή στη χώρα! Αυτοί που εκμεταλλεύονται την εργατική τάξη του Μεξικού θα μεταμορφωθούν σε συνεργάτες… για την κοινωνική αλλαγή! Τι σόι κοινωνική αλλαγή θα είναι αυτή μπορεί κανείς εύκολα να το καταλάβει από την κατάληξη των αντίστοιχων πειραμάτων στη Λατινική Αμερική που αναφέραμε παραπάνω.
