Η συμφωνία ανταλλαγής κρατουμένων μεταξύ Χεζμπολά και Σιωνιστών, που επιβεβαίωσε ο ηγέτης της πρώτης Χασάν Νασράλα, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε την περασμένη Τετάρτη, αναμένεται να γίνει πράξη μέσα στις επόμενες δυο βδομάδες. Η συμφωνία αυτή είχε και έναν ακόμη αντίκτυπο, πέραν της αδιαμφισβήτητης ενίσχυσης της Χεζμπολά στο εσωτερικό μέτωπο του Λιβάνου (μέχρι και ο νέος πρόεδρος του Λιβάνου χαιρέτισε τη συμφωνία) και της αναγνώρισης της αδυναμίας των Σιωνιστών να την καταστρέψουν. Τον αντίκτυπο αυτό παρουσίασε ανάγλυφα ο υπουργός φυλακισμένων της Παλαιστινιακής Αρχής.
Ο σφουγγοκωλάριος του παλαιστίνιου προέδρου Μαχμούντ Αμπάς (ο οποίος την ίδια στιγμή χαριεντίζονταν με τον ηγέτη του «Εργατικού Κόμματος» και υπουργό Πολέμου των Σιωνιστών, Εχούντ Μπάρακ, καθώς και με τον ιρακινό πρόεδρο Τζαλάλ Ταλαμπανί στο 23ο συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στην Αθήνα) παραδέχτηκε το αυτονόητο. Οτι αυτή η συμφωνία ντροπιάζει την Παλαιστινιακή Αρχή, γιατί οι Σιωνιστές αποδέχτηκαν να ανταλλάξουν κρατούμενους με τη Χεζμπολά, τη στιγμή που τόσο καιρό τώρα αρνούνται να κάνουν το ίδιο στο πλαίσιο των «ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων» με την Παλαιστινιακή Αρχή. Καταδείχτηκε έτσι αυτό που έγραψε η σαουδαραβική εφημερίδα «Al Sharq-Al Awsat»: «Το Ισραήλ καταλαβαίνει μόνο με την πυγμή».
Γι’ αυτό ακριβώς πρόκειται. Οι Σιωνιστές, μετά την ήττα τους στον πόλεμο του Λιβάνου, που αποδείχθηκε –πέρα από μια μεγάλη αιματοχυσία– ένα κανονικό στραπάτσο για τον πιο ισχυρό στρατό της Μέσης Ανατολής, αναγκάζονται να ανταλλάξουν «κόκαλα» με μαχητές. Γιατί «κόκαλα» πολύ πιθανόν να πάρουν, εφόσον οι δύο στρατιώτες που είχαν αιχμαλωτιστεί πριν από δυο χρόνια (γεγονός που αποτέλεσε και την αφορμή για το ξεκίνημα της ισραηλινής επίθεσης στο Λίβανο) δεν είναι βέβαιο ότι είναι ζωντανοί (η Χεζμπολά αρνείται να δώσει οποιαδήποτε πληροφορία για την τύχη τους, ενώ ο Ολμερτ δηλώνει ότι πιστεύει πως είναι νεκροί). Σε αντάλλαγμα, το Ισραήλ θα απελευθερώσει τους τέσσερις Λιβανέζους που έχουν απομείνει στις ισραηλινές φυλακές, θα παραδώσει τις σορούς 200 Λιβανέζων, Παλαιστίνιων και Αράβων μαχητών, άγνωστο αριθμό Παλαιστίνιων κρατουμένων (γυναικών και παιδιών), καθώς και τέσσερις ιρανούς διπλωμάτες που κρατούνται εδώ και πολλά χρόνια στις φυλακές του Ισραήλ. Μεταξύ των κρατουμένων που θα απελευθερωθούν είναι και ο λιβανέζος δρούζος Σαμίρ Κιντάρ, ο μακροβιότερος κρατούμενος στις φυλακές του Ισραήλ (30 χρόνια φυλακισμένος), ο οποίος ήταν μέλος του «Απελευθερωτικού Μετώπου της Παλαιστίνης» (της οργάνωσης του Αμπού Αμπάς, γνωστής για τις βίαιες ενέργειες κατά του Ισραήλ τη δεκαετία του ‘70) και ήταν καταδικασμένος σε 534 χρόνια φυλακή. Ο Κιντάρ απετέλεσε «ανθρωπόμορφο τέρας» για τους εχθρούς του (οι Σιωνιστές τον κατηγόρησαν ότι κατά την «επιχείρηση Νάσερ» το 1979 σκότωσε έναν 28χρονο ισραηλινό έποικο και το 4χρονο κοριτσάκι του) και ήρωα της αντίστασης για χιλιάδες Λιβανέζους και Παλαιστίνιους.
Κι αυτό γιατί η «επιχείρηση Νάσερ», που έγινε στις 22 Απρίλη 1979, ήταν ένα χοντρό χαστούκι στο γόητρο των Σιωνιστών. Η ομάδα, της οποίας ηγείτο ο 16χρονος τότε Κιντάρ, ξεκίνησε από το λιμάνι της Τύρου στο Λίβανο και με μια βενζινοκίνητη φουσκωτή βάρκα κατάφερε να φτάσει στο λιμάνι της Ναχαρίγια (στο βόρειο Ισραήλ), όπου βρισκόταν μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές βάσεις των Σιωνιστών και ένας μεγάλος ισραηλινός εποικισμός. Εκεί ο Κιντάρ και οι σύντροφοί του αντάλλαξαν πυροβολισμούς με την ισραηλινή αστυνομία, με αποτέλεσμα να δεχτεί πέντε σφαίρες. Στη συμπλοκή αυτή (που κράτησε τρεις ώρες) σκοτώθηκαν δύο σύντροφοι του Κιντάρ και πέντε ισραηλινοί (μεταξύ των οποίων ένας μπάτσος, ο ισραηλινός έποικος και η 4χρονη κόρη του, την οποία ο Κιντάρ αρνείται ότι σκότωσε), ενώ τραυματίστηκαν όλοι οι μαχητές της ομάδας και 12 Ισραηλινοί.
Ο Κιντάρ δεν πήγε στη Ναχαρίγια για να σκοτώσει εποίκους. Στόχος ήταν οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις που κατάφερε να πλησιάσει κάτω από τη μύτη των ισραηλινών περιπόλων και των ραντάρ. Αυτό δεν του το συγχώρησαν οι Σιωνιστές που οργάνωσαν μια τεράστια συκοφαντική εκστρατεία εις βάρος του (ίδια με τις συκοφαντίες για τα «εγκλήματα των αναρχοκομμουνιστών», που οργάνωνε το μετεμφυλιακό καθεστώς στην Ελλάδα), προσπαθώντας να τον παρουσιάσουν σαν «ανθρωπόμορφο τέρας». Αυτό το «τέρας», όμως, ήταν ένας 16χρονος έφηβος που κατάφερε να αντέξει στα βασανιστήρια των Σιωνιστών, που τον άφησαν για ώρες αιμόφυρτο, αφού του αφαίρεσαν τις σφαίρες από το κορμί του. Ο Σαμίρ Κιντάρ κατόρθωσε να επιζήσει για 30 ολόκληρα χρόνια στα ισραηλινά κολαστήρια. Κι όχι μόνο να επιζήσει, αλλά να συνεχίσει να μάχεται για τα δικαιώματα των κρατουμένων, ενώ ταυτόχρονα, μετά από πολλές προσπάθειες και εμπόδια που του έβαζαν οι ισραηλινές αρχές, κατόρθωσε και μπήκε στο ανοιχτό πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ το 1992, για να σπουδάσει κοινωνιολογία και να αποφοιτήσει με πολύ καλούς βαθμούς το 1997. Αλύγιστος μαχητής μέχρι σήμερα ο Σαμίρ Κιντάρ δεν έκανε ποτέ δήλωση μετάνοιας για ό,τι έγινε στην «επιχείρηση Νάσερ»: «Ακόμα κι αν ήταν να μείνω άλλα 20 χρόνια στη φυλακή, ποτέ δε θα γράψω απολογητική επιστολή για την επιχείρηση Νάσερ το 1979. Το μόνο για το οποίο λυπάμαι είναι ότι δεν ήμουν εκεί για να πολεμήσω για την πατρίδα μου κατά την ανελέητη ισραηλινή επέμβαση στο Λίβανο το 1982» (βλ. https://www.samirkuntar.org/ files/About_Samir_English.pdf).
Το γεγονός ότι οι Σιωνιστές αναγκάζονται να απελευθερώσουν έναν κρατούμενο-σύμβολο καταδεικνύει το μέγεθος του αδιεξόδου που έχουν φτάσει. Ακόμα κι αν πάρουν τελικά ζωντανούς τους δύο αιχμαλώτους που είχε πιάσει η Χεζμπολά (πράγμα που δεν αποκλείεται, καθώς η Χεζμπολά δεν αναφέρει λέξη για την τύχη τους, ίσως για λόγους ασφαλείας), το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Για πολλοστή φορά θα επιβεβαιωθεί, ότι η δύναμη βγαίνει από στόμια κι όχι από τα στόματα…
