Αντισημιτισμός και παραχάραξη της Ιστορίας

Πιστεύεις ότι το κράτος του Ισραήλ υιοθετεί ναζιστικές πρακτικές κατά των Παλαιστίνιων; Θεωρείς ότι είναι ένα κράτος ρατσιστικό; Βοηθάς «ακραίες» παλαιστινιακές οργανώσεις που κάνουν κακό σε ισραηλινούς πολίτες; Τότε είσαι… αντισημίτης! Κάποιοι θα σε πουν και… ναζιστή, επειδή τολμάς να κατακρίνεις την ισραηλινή κατοχή παρομοιάζοντάς την με τη γερμανική!
 
Η τακτική της σπίλωσης των πολιτικών αντιπάλων, μέσω της παραχάραξης και της ταύτισής τους με κάτι που είναι κοινώς απορριπτέο, είναι μία παλιά ιστορία. Στην εποχή της ενδυνάμωσης του κομμουνιστικού κινήματος, οι κομμουνιστές ήταν «πράκτορες» μιας ξένης δύναμης (της Μόσχας), που «επιβουλεύονταν» την ανεξαρτησία των δυτικών κρατών, ή «συμμορίτες» που με τα κονσερβοκούτια έκοβαν τα κεφάλια αθώων ανθρώπων. Σήμερα, όσοι τολμούν να υπερασπίζονται την Παλαιστινιακή Αντίσταση είναι «αντισημίτες», επειδή θεωρούν ότι το κράτος του Ισραήλ είναι ένα φασιστικό κράτος!
 
Γνωρίζοντας το βάρος των ναζιστικών εγκλημάτων στην ιστορική συνείδηση της ανθρωπότητας (μέρος των οποίων ήταν τα εγκλήματα κατά των Εβραίων), οι παραχαράκτες της Ιστορίας επιχειρούν να σπεκουλάρουν με αυτά για να καθαγιάσουν ένα κράτος που επί επτά δεκαετίες έχει υπό την κατοχή του -κατά παράβαση κάθε έννοιας «διεθνούς δικαίου»- την Παλαιστίνη.
 
Ετσι και ο Τραμπ, την προηγούμενη Τετάρτη (11 Δεκέμβρη) υπέγραψε το Προεδρικό Διάταγμα για την «καταπολέμηση του αντισημιτισμού» (μπορείτε να το διαβάσετε στην ιστοσελίδα του Λευκού Οίκου, https://www.whitehouse.gov/presidential-actions/executive-order-combating-anti-semitism/). Ηταν το φυσικό επακόλουθο μιας ολόκληρης πορείας πλήρους ευθυγράμμισης με τις απαιτήσεις του σιωνιστικού μορφώματος, μετά από τη μεταφορά της αμερικάνικης πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ και τη νομιμοποίηση των εβραϊκών εποικισμών στη Δυτική Οχθη.
 
Τι αναφέρει το διάταγμα; Ξεκινά με τη διαπίστωση ότι από το 2013 έχουν αυξηθεί τα περιστατικά αντισημιτισμού στα σχολεία, τα κολέγια και τα πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Στη συνέχεια, επικαλείται το νόμο του 1964 για τα πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ, το κεφάλαιο VI του οποίου απαγορεύει τη διάκριση στη βάση φυλής, χρώματος και εθνικής καταγωγής. Παρά το γεγονός ότι το κεφάλαιο VI δεν αναφέρεται σε διακρίσεις βάσει θρησκεύματος, θεωρεί ότι οι διακρίσεις κατά των Εβραίων εμπίπτουν σε αυτό, όταν γίνονται στη βάση φυλής, χρώματος και εθνικής καταγωγής. Κι ερχόμαστε στο ψητό: «Θα είναι η πολιτική της εκτελεστικής εξουσίας που θα επιβάλει το Κεφάλαιο VI κατά των απαγορευμένων μορφών διάκρισης που πηγάζουν από τον αντισημιτισμό, το ίδιο έντονα όπως ενάντια σε όλες τις άλλες μορφές διάκρισης που απαγορεύονται από το Κεφάλαιο VI». Τι σημαίνει αυτό; Οτι η εκτελεστική εξουσία (δηλαδή οι μπάτσοι) θα αντιμετωπίζει τον αντισημιτισμό με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζει κάθε άλλη ρατσιστική διάκριση. Εδώ φυσικά γελάνε, γιατί είναι οι ίδιοι οι μπάτσοι που εφαρμόζουν τον πιο απροκάλυπτο ρατσισμό κατά των έγχρωμων και ισπανόφωνων στις ΗΠΑ, πυροβολώντας στο ψαχνό! Οταν όμως πρόκειται για τα συμφέροντα των σιωνιστών φίλων τους, οι μπάτσοι θα είναι απόλυτα τυπικοί!
 
Κι ερχόμαστε στο δεύτερο μέρος του ΠΔ. Τι είναι αντισημιτισμός; Εδώ είναι που επιστρατεύεται η παραχάραξη. Μέχρι σήμερα, γνωρίζουμε ότι αντισημιτισμός είναι η ρατσιστική πολιτική κατά των Εβραίων, κατά τα ναζιστικά πρότυπα, όπως για παράδειγμα έκαναν οι φασίστες που βεβήλωσαν εβραϊκό νεκροταφείο στο Βερολίνο. Ομως, το ΠΔ Τραμπ προχωρά παραπέρα. Υιοθέτησε πλέον το λειτουργικό ορισμό του αντισημιτισμού, όπως τον έχει καθορίσει η «Παγκόσμια Συμμαχία Μνήμης του Ολοκαυτώματος» (IHRA), στην οποία έχουν προσχωρήσει 34 χώρες (μεταξύ των οποίων -εκτός του Ισραήλ φυσικά- είναι οι περισσότερες χώρες της ΕΕ, οι ΗΠΑ και η Ελλάδα). Τι λέει αυτός ο ορισμός; Οτι (https://www.holocaustremembrance.com/el/node/196).
 
Υψιστος θεσμός της εβραϊκής κοινότητας δεν είναι το ίδιο το ισραηλινό κράτος; Οποιος λοιπόν τολμά να στρέφεται εναντίον του, είναι… αντισημίτης. Για να μη νομίζετε ότι το παρατραβάμε και για να μην υπάρχουν παρανοήσεις, η IHRA έχει συμπληρώσει τον παραπάνω ορισμό με παραδείγματα εφαρμογής του αντισημιτισμού. Δύο από αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να κολλήσουν τη ρετσινιά του αντισημίτη σε κάθε αγωνιστή που υποστηρίζει την Παλαιστινιακή Αντίσταση.
 
Το πρώτο είναι: «Το να μην αναγνωρίζεται στους Εβραίους το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, π.χ. με προβολή του ισχυρισμού ότι η ύπαρξη ενός κράτους του Ισραήλ συνιστά ρατσιστικό εγχείρημα». Οποιος τολμά να δηλώνει ότι η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ αποτέλεσε την αρχή του ρατσιστικού εγκλήματος κατά του παλαιστινιακού λαού, δεν αναγνωρίζει στους Εβραίους το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, γι’ αυτό και είναι αντισημίτης! Με αυτόν τον ορισμό, όλα τα κράτη που δεν είχαν αναγνωρίσει για δεκαετίες το κράτος του Ισραήλ (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, που το αναγνώρισε το Μάη του 1990) ήταν… αντισημιτικά!
 
Το δεύτερο παράδειγμα είναι ακόμα χειρότερο! Σύμφωνα με αυτό, αντισημιτισμός είναι και οι «συγκρίσεις της σημερινής πολιτικής του Ισραήλ με την πολιτική των Ναζί». Ολα κι όλα, οι σιωνιστικές βόμβες φωσφόρου που έπεφταν στη Γάζα, η οποία έχει μετατραπεί σε μία ανοιχτή φυλακή, με τους σιωνιστές να την έχουν υπό ασφυκτικό κλοιό για 12 χρόνια, η μετατροπή της Δυτικής Οχθης σε κατεχόμενη περιοχή με διάσπαρτους εκατοντάδες ισραηλινούς εποικισμούς (παράνομους σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΟΗΕ), η κατασκευή του τείχους που χωρίζει παλαιστινιακά χωριά στα δύο, οι κατεδαφίσεις σπιτιών οικογενειών αντιστασιακών, τα βασανιστήρια στις ισραηλινές φυλακές, οι δολοφονίες με μαφιόζικο τρόπο αγωνιστών, στις οποίες σκοτώνονται ενίοτε και μερικοί άμαχοι ως παράπλευρες απώλειες, και τόσες άλλες… ευγενείς πράξεις του σιωνιστικού κράτους ουδεμία σχέση έχουν με τις ναζιστικές πρακτικές!