Η συμφωνία που επιτεύχθηκε το περασμένο Σάββατο μεταξύ του πάλαι ποτέ ριζοσπάστη Σιΐτη κληρικού, Μοκτάντα Αλ Σαντρ και του ηγέτη του φιλοϊρανικού «Ανώτατου Συμβουλίου για την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράκ» (της μεγαλύτερης Σιϊτικής παράταξης στη χώρα) Αμπντούλ Αζίζ Αλ Χακίμ, εμφανίστηκε σαν ένα βήμα στην κατεύθυνση της εθνικής συμφιλίωσης. Οι δύο επικεφαλής των στρατών που μακέλεψαν το Ιράκ (όχι μόνο αλληλοσφαζόμενοι, αλλά κυρίως σφάζοντας Σουνίτες) συμφώνησαν «στην αναγκαιότητα της διατήρησης και του σεβασμού του ιρακινού αίματος υπό οποιεσδήποτε συνθήκες» και αποφάσισαν να συγκροτήσουν κοινή επιτροπή με παρακλάδια σε όλη τη χώρα για τη διατήρηση της μεταξύ τους εκεχειρίας και της ενίσχυσης των πολιτιστικών και ενημερωτικών προσπαθειών σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Η συμφωνία υπογράφηκε λίγες μέρες μετά την άφιξη του Σαντρ από την Τεχεράνη όπου – σύμφωνα με την αραβική εφημερίδα “Quds Press” – είχε παραμείνει για αρκετό χρονικό διάστημα, γεγονός που, σύμφωνα με την ίδια πάντα εφημερίδα, υποδηλώνει ποιος μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτή τη συμφωνία (διάβαζε Ιράν).
Ασχετα όμως από το ποιος κρύβεται πίσω από τη συμφωνία (το πιθανότερο να είναι όντως το Ιράν), η εκεχειρία δε φέρνει άνεμο συμφιλίωσης αλλά μάλλον πρόκειται για κομπρεμί των δύο ισχυρότερων Σιϊτικών παρατάξεων της χώρας, ενόψει μάλιστα της βρετανικής αποχώρησης από τη Βασόρα. Το μοίρασμα της πίτας τους ενδιαφέρει και δεν τους έπιασε ο πόνος για την ανεξαρτησία του ιρακινού λαού. Αν ενδιαφέρονταν γι’ αυτήν, τότε θα οργάνωναν τον αγώνα ενάντια στην αμερικάνικη κατοχή και δε θα συναλλάσσονταν μαζί της χτυπώντας ουκ ολίγες φορές τμήματα της ιρακινής αντίστασης. Η πετρελαϊκή πίτα στην Βασόρα είναι τεράστια. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις (από την United Press International), το 80% των 115 δισ. βαρελιών των πιστοποιημένων πετρελαϊκών αποθεμάτων του Ιράκ προέρχεται από την περιοχή μέσα ή γύρω από τη Βασόρα, η οποία αποτελεί και το βασικό πετρελαϊκό εξαγωγικό λιμάνι της χώρας, από το οποίο εξάγεται πάνω από το 65% των πετρελαϊκών εξαγωγών (1.6 εκ. βαρέλια την ημέρα). Τώρα που οι Βρετανοί εγκατέλειψαν την πόλη και τα βρετανικά στρατεύματα αναμένεται να μειωθούν δραστικά μέχρι τις αρχές του επόμενου χρόνου (ο Μπράουν δήλωσε ότι θα πέσουν στο μισό), η οσμή του πετρελαίου είναι ακόμα πιο έντονη και το μοίρασμα της λείας πιο επιτακτικό.
Ομως, αυτό το κομπρεμί, όπως και κάθε κομπρεμί μεταξύ «μαφιόζων», δεν είναι καν σταθερό κι εγγυημένο. Οχι μόνο γιατί μπορεί να τα χαλάσουν στη μοιρασιά, αλλά και γιατί ο Σαντρ δε μπορεί να ελέγξει τις δυνάμεις του και να αποφύγει φυγόκεντρες τάσεις. Αν προχωρήσει αυτή η συμφωνία, θα ενισχυθεί η δύναμη της Τεχεράνης, όχι όμως και της ιρακινής αντίστασης, ούτε του ιρακινού λαού. Ο τελευταίος πράγματι δεν θέλει το διχασμό και δεν είναι λίγες οι φορές που διαδηλώνει στους δρόμους ενάντια σ’ αυτό. Οπως το περασμένο Σάββατο που πάνω από 1000 διαδηλωτές κατέβηκαν στους δρόμους της Αχμαντίγια (συνοικία της Βαγδάτης) για να διαδηλώσουν ενάντια στην κατασκευή ενός ακόμα «τείχους του αίσχους», που έχει στόχο τον χωρισμό των σουνιτικών με τις σιιτικές περιοχές. Ηταν η δωδέκατη διαδήλωση που έγινε από την περασμένη άνοιξη, όταν ξεκινούσε η κατασκευή αυτού του τείχους.
