Ξεπέρασε κάθε όριο η άθλια προπαγάνδα των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών ηγετών, καθώς εκτυλίσσεται τις τελευταίες βδομάδες ένα ακόμα επεισόδιο του κακόγουστου σίριαλ της «κοινωνικής Ευρώπης». Με ανακοίνωσή του στις 11 Αυγούστου, το «Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσαρμογής στην Παγκοσμίοποίηση» (sic!) αναφέρει χωρίς ντροπή πως την περίοδο 2021-2022 «η ΕΕ διέθεσε 51,8 εκατ. ευρώ από το ΕΤΠ για να βοηθήσει πάνω από 13.000 απολυμένους εργαζομένους και αυτοαπασχολούμενους να επανεκπαιδευτούν και να βρουν εργασία»!
Δηλαδή, πανηγυρίζουν πως ξόδεψαν τόσα χρήματα για να «βοηθήσουν» όλους κι όλους 13.000 απολυμένους και μάλιστα από εννέα κράτη (1.450 ανά κράτος ο μέσος όρος)! Αλήθεια, από αυτόν τον… εντυπωσιακά υψηλό αριθμό πόσοι άνεργοι που «ωφελήθηκαν» αντιστοιχούν στην κάθε χώρα; Και όσον αφορά την Ελλάδα, που είναι κι αυτή μέσα στις… ευεργετηθείσες χώρες, έχει να μας δώσει κανένα στοιχείο το επιτελείο του πρώην τηλεπλασιέ Αδωνη ή του προκατόχου του σούπερ-μεταρρυθμιστή Χατζηδάκη;
Αγνωστο παραμένει και το πιο σημαντικό: ποιος είναι ο συνολικός αριθμός εργαζομένων που έχασαν την δουλειά τους στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ειδικά την τελευταία διετία; Σύμφωνα με την ανακοίνωση, «η Επιτροπή έλαβε αιτήσεις από εννέα κράτη μέλη (Βέλγιο, Γερμανία, Εσθονία, Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Κάτω Χώρες και Φινλανδία). Και στις 14 περιπτώσεις, στις οποίες ζητήθηκε στήριξη, κινητοποιήθηκαν κονδύλια από το ΕΤΠ. Ο μεγαλύτερος αριθμός εργαζομένων δραστηριοποιούνταν στον τομέα των αεροπορικών μεταφορών και της αυτοκινητοβιομηχανίας, καθώς και σε δραστηριότητες αποθήκευσης και υποστήριξης του τομέα των μεταφορών. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι που έλαβαν στήριξη έχασαν τη δουλειά τους λόγω των οικονομικών συνεπειών της πανδημίας του κορονοϊού».
Για να πάρουμε μια γεύση ακόμα για το τι αντιπροσωπεύουν οι… 13.000 άνεργοι πανευρωπαϊκά, αρκεί να αναλογιστούμε πως ειδικά για τον κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας που αναφέρουν, μιλάμε για 2,6 εκατομμύρια εργαζόμενους στην ΕΕ, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ενωσης Ευρωπαίων Κατασκευαστών (ACEA), περίπου 1 στους 10 εργαζόμενους πανευρωπαϊκά!
Για άλλη μια φορά, λοιπόν, οι θύτες συμπεριφέρονται με… στοργή στα θύματά τους, πετώντας τους διάφορα ψίχουλα και άλλα καταπραϋντικά, για να απαλύνουν τον πόνο τους, στήνοντας με θράσος τυμπανοκρουσίες γι’ αυτά.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Ταμείου δεν δίνει συγκεκριμένα στοιχεία για το πόσοι εργαζόμενοι επαναπροσλήφθηκαν σε κάθε χώρα. Το μόνο που αναφέρουν είναι πως «το μέσο ποσοστό επαναπασχόλησης σε όλες τις περιπτώσεις κινητοποίησης του ΕΤΠ από το 2014 ως σήμερα είναι 60%, γεγονός που καταδεικνύει την αξία του για τη στήριξη των απολυμένων εργαζομένων»! Ενώ δηλαδή η περιβόητη… «στήριξή» τους αφορά σε απολυμένους της τελευταίας διετίας από αυτές τις εννέα χώρες, όταν θέλουν να αναφερθούν στο επίπεδο επαναπασχόλησης μιλάνε για τα τελευταία εννέα χρόνια, παραθέτοντας μόνο ένα ξερό «60%», χωρίς να παραθέσουν πίνακες από κάθε χώρα κλπ.
Ο φαύλος κύκλος της «επαγγελματικής κατάρτισης»
Οσο για τη «βοήθεια» που προσφέρουν, μην πάει ο νους σε άμεση τοποθέτηση σε άλλους κλάδους με πλήρη απασχόληση και άλλα τέτοια… κρατικιστικά ή σε γενίκευση των παροχών και επιστροφή στην πολιτική του αστικού κράτους πρόνοιας (του οποίου στην Ελλάδα μόνο κάποια ψήγματα έχουμε γνωρίσει). Οχι, δεν πρόκειται να προσφέρουν «έτοιμα ψάρια» στους άνεργους, όπως αρέσκονται να λένε, αλλά να τους μάθουν πώς να… ψαρεύουν μόνοι τους στη φουρτουνιασμένη θάλασσα της καπιταλιστικής αγοράς εργασίας!
Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα, όταν κάνουν τον απολογισμό της δράσης τους: «Τα μέτρα που συγχρηματοδοτήθηκαν από το ΕΤΠ ήταν καθοριστικής σημασίας για την επανεκπαίδευσή τους σε αντικείμενα όπως οι ψηφιακές δεξιότητες, την προετοιμασία τους για νέες ευκαιρίες απασχόλησης μέσω καθοδήγησης, επαγγελματικού προσανατολισμού και βοήθειας για αναζήτηση εργασίας ή για τη σύσταση δικής τους επιχείρησης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι εργαζόμενοι έλαβαν επίσης επιδόματα για να συμμετάσχουν σε κατάρτιση». «Μέσω της χρηματοδότησής του για στοχευμένη κατάρτιση και άλλα μέτρα για την επανένταξη των απολυμένων εργαζομένων», συνεχίζει η ανακοίνωση, «το ΕΤΠ συμβάλλει στις προσπάθειες της ΕΕ για την ανάπτυξη δεξιοτήτων, ιδίως στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ετους Δεξιοτήτων». Καταλήγοντας αναφέρεται και στις «επιτυχίες» τους σε αυτόν τον τομέα: «Από το 2007, το ΕΤΠ έχει διαθέσει 688 εκατ. ευρώ σε 177 περιπτώσεις μαζικών απολύσεων, βοηθώντας σχεδόν 168.000 απολυμένους εργαζομένους σε 20 κράτη μέλη».
Εχουμε αναφερθεί και άλλες φορές στη λογική της συνεχούς κατάρτισης σε νέες δεξιότητες, που στη χώρα μας προωθούν οι ιθύνοντες του υπουργείου Εργασίας και της ΔΥΠΑ, σύμφωνα με την οποία όλοι οι «καταρτιζόμενοι» θεωρούνται ανειδίκευτοι, σαν να ξεκινούν από το μηδέν, χωρίς να μετρούν οι προηγούμενες γνώσεις τους και η επαγγελματική εμπειρία που έχουν αποκομίσει. Μετρούν μόνο οι κάθε φορά απαιτήσεις της καπιταλιστικής αγοράς εργασίας.
Οι κυβερνώντες επαναλαμβάνουν συνεχώς τη θέση που έχει εκφράσει το συνδικάτο των καπιταλιστών, ο ΣΕΒ, που υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις «αντιμετωπίζουν δυσκολίες εξεύρεσης κατάλληλου και εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού», τη στιγμή που υπάρχουν τόσοι άνεργοι πτυχιούχοι. Ταυτόχρονα, η λεγόμενη κατάρτιση, αποτελεί μια τεράστια μπίζνα, από την οποία θα ωφεληθούν τόσο οι σχολάρχες των ΚΕΚ όσο και οι διάφοροι «μεσολαβητές», όπως οι «κοινωνικοί εταίροι» (ΣΕΒ και συνδικαλιστική γραφειοκρατία), καθώς και άλλοι παρατρεχάμενοι.
Το νομοθετικό έκτρωμα του σούπερ-Χατζηδάκη, με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Δουλειές Ξανά», αναφέρει χαρακτηριστικά στο άρθρο 15: «α) Ποσοστό τουλάχιστον πενήντα τοις εκατό (50%) των ετησίων πόρων του λογαριασµού διατίθενται για την ανάπτυξη δράσεων και προγραµµάτων σχετικών µε την επαγγελµατική κατάρτιση, καθώς και για κάθε άλλη πρωτοβουλία ή ενέργεια που εξυπηρετεί την ενίσχυση της επαγγελµατικής κατάρτισης και επανακατάρτισης και την αναβάθµιση των δεξιοτήτων του εργατικού δυναµικού. β) Το υπόλοιπο ποσό διατίθεται για: βα) την εν γένει κάλυψη υποδοµών, ινστιτούτων ερευνητικών και εκπαιδευτικών κέντρων, τα οποία έχουν ι δρυθεί ή ιδρύονται µε τη συµµετοχή της Γ.Σ.Ε.Ε., του Σ.Ε.Β., της Γ.Σ.Ε.Β.Ε.Ε., της Ε.Σ.Ε.Ε., του Σ.Ε.Τ.Ε. και του Σ.Β.Β.Ε», ενώ η μονάδα που έχει συσταθεί και υπάγεται απ ευθείας στον υπουργό Εργασίας, «λαµβάνει υπόψη τα στοιχεία που της παρέχονται από τους κοινωνικούς εταίρους και από επιµελητήρια, ιδρύµατα, διεθνείς οργανισµούς και υπηρεσίες, την Εθνική Συµµαχία (!) για τις Ψηφιακές Δεξιότητες και την Απασχόληση και λοιπούς φορείς του δηµόσιου και ιδιωτικού τοµέα κλπ»!
Ο καθένας μπορεί να καταλάβει για τι φαγοπότι μιλάμε με αφορμή την «κατάρτιση» των ανέργων σε νέες δεξιότητες»!
Μήπως μπορούν να μας πουν οι λαλίστατοι εκπρόσωποι του «Ευρωπαϊκού Ταμείου Προσαρμογής στην Παγκοσμιοποίηση» (και τα τσιράκια τους στη χώρα μας), που επαίρονται για τα πεπραγμένα τους της τελευταίας δεκαπενταετίας, με τους 168.000 εργαζόμενους που «ωφελήθηκαν», σε τι ανέκοψαν αυτές οι πολιτικές την ανοδική τάση της ανεργίας όλα αυτά τα χρόνια και ειδικά το τελευταίο διάστημα, με τα πλήγματα που δέχτηκαν οι κλάδοι που ανέφεραν; Δεν ήταν οι ίδιοι που πριν από δυο χρόνια, σε ένα άλλο επεισόδιο της «κοινωνικής Ευρώπης» στη σύνοδο του Πόρτο στην Πορτογαλία, όπου διαφήμιζαν τα «μέτρα» και τις αερολογίες του περιβόητου «Κοινωνικού Πυλώνα», προέβλεπαν ταυτόχρονα ότι «ωστόσο, η ανεργία και οι ανισότητες είναι πιθανό να παραμείνουν και να ενταθούν»;
Ετσι εξελίσσονται τα πράγματα από τότε: Κάποιοι απολυμένοι εκπαιδεύονται σε διάφορες δεξιότητες, οι οποίες σήμερα μπορεί να έχουν κάποια πέραση, όμως αύριο χάρη στη ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας, μπορεί να είναι ανεπαρκείς, ενώ κανείς δεν τους εγγυάται πως ο κλάδος στον οποίο θα εργαστούν ως «επανεκπαιδευμένοι» πλέον, δεν θα πληγεί σε μια επόμενη φάση του κύκλου της κρίσης της καπιταλιστικής οικονομίας, οπότε θα βρεθούν και πάλι στο ίδιο σημείο που ήταν και πριν.
Η ευρωπαϊκή προπαγάνδα, αλλά και η εγχώρια κυβερνητική, πάλι θα έρθει να τους πλασάρει ως λύση «κατάρτιση σε καινούργιες δεξιότητες κ.ο.κ.», ελάχιστοι θα ξαναβρίσκουν σύντομα δουλειά και έτσι ο φαύλος κύκλος θα συνεχιστεί κανονικά. Οι άνεργοι, αλλά και εργαζόμενοι, που θα συμμετάσχουν σε αυτά τα προγράμματα, μην έχοντας άλλη επιλογή, προστρέχουν μήπως και πάρουν τα επιδόματα-ψίχουλα της κατάρτισης, με την ελπίδα πως αν «πλουτίσουν» έτσι το βιογραφικό τους, θα ξαναβρούν δουλειά, έστω και με χειρότερους όρους και χαμηλότερη αμοιβή από την προηγούμενη.
Ωστόσο, πραγματική ανάσχεση του κύματος των απολύσεων, έστω και προσωρινά, θα μπορούσε να υπάρξει μόνο με ισχυρές συλλογικές αντιστάσεις, ειδικά αν αναπτύσσονται με σχέδιο από ένα ταξικά οργανωμένο εργατικό κίνημα, κάτι που σήμερα απουσιάζει.
