Συντάκτης: Eksegersi.gr

Μπορεί ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς να δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι δεν επιδιώκει ένοπλη αντιπαράθεση με «τ’ αδέλφια του» και να εμφανίζεται ότι αντιστέκεται στις επιταγές του Κουαρτέτου, των Αμερικάνων και των Σιωνιστών, που απαιτούν τη διάλυση όλων των ένοπλων οργανώσεων της Ιντιφάντα, τα γεγονότα όμως τον διαψεύδουν. Γιατί μπορεί να μην κήρυξε ποτέ ανοιχτά τον πόλεμο στη Χαμάς (πώς θα μπορούσε, άλλωστε, όταν αυτή η οργάνωση έχει την πλειοψηφία του πληθυσμού της Γάζας με το μέρος της;), ακολουθεί όμως έναν άλλο δρόμο, έναν ύπουλο δρόμο. Πρώτα ήταν η απαγόρευση της κυκλοφορίας με όπλα σε όλους τους μαχητές, εκτός φυσικά των μπάτσων της Παλαιστινιακής Αρχής (ΠΑ). Την περασμένη Κυριακή, αυτή η απαγόρευση εφαρμόστηκε στην πράξη. Με αποτέλεσμα τις ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ μαχητών της Χαμάς και Παλαιστίνιων μπάτσων στην πόλη της Γάζας, που διήρκησαν γύρω στις πέντε ώρες και οδήγησαν στο θάνατο του διοικητή ενός αστυνομικού τμήματος και…

Δύο νέες μεγάλης κλίμακας εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών βρίσκονται παράλληλα σε εξέλιξη τις μέρες αυτές στο δυτικό Ιράκ. Η επιχείρηση «σιδερένια γροθιά» ξεκίνησε το περασμένο Σάββατο, 1η Οκτωβρίου, στις πόλεις Sadah, Karabilah και Rumana κοντά στα συριακά σύνορα, με τη συμμετοχή 1.000 αμερικάνων στρατιωτών. Η επιχείρηση «Πύλη του Ποταμού» ξεκίνησε τα χαράματα της περασμένης Τρίτης, 4 Οκτωβρίου, για την ανακατάληψη τριών πόλεων του Ευφράτη, της Haditha, της Haqlaniyah και της Parwana. Οι πόλεις αυτές, με πληθυσμό περισσότερο από 100.000, είχαν περάσει υπό τον έλεγχο των ανταρτών στις αρχές της χρονιάς, ύστερα από αιματηρές επιθέσεις εναντίον των δυνάμεων του ιρακινού κυβερνητικού στρατού, που αναγκάστηκε να τις εγκαταλείψει. Στην επιχείρηση αυτή συμμετέχουν 2.500 αμερικάνοι και ιρακινοί στρατιώτες με την υποστήριξη δεκάδων πολεμικών αεροπλάνων και ελικοπτέρων που ανοίγουν το δρόμο βομβαρδίζοντας την περιοχή.    Και στις δυο επιχειρήσεις οι Αμερικάνοι συναντούν ελάχιστη αντίσταση, γιατί, όπως συνέβη και σε άλλες περιπτώσεις με πιο…

Στο Αφγανιστάν, φτωχοί αγρότες, που έχασαν τη φετινή σοδειά στα πλαίσια του προγράμματος ξεριζώματος των φυτειών παπαρούνας, αναγκάζονται να πουλήσουν τις κόρες τους σε λαθρέμπορους ναρκωτικών για να ξεπληρώσουν τα χρέη τους, όπως αποκάλυψε η βρετανική εφημερίδα «Independent» (3/10/05). Τέτοια περιστατικά συμβαίνουν στην επαρχία Ναγκαχάρ, όπου οι Βρετανοί που είχαν υπό την ευθύνη τους το πρόγραμμα καταστροφής των φυτειών παπαρούνας κομπάζουν ότι σημείωσαν την μεγαλύτερη επιτυχία τους, περιορίζοντας κατά 98% την παραγωγή οπίου φέτος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι φτωχοί αγρότες που έχασαν τη σοδειά τους να μην μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους στους εμπόρους ναρκωτικών από τους οποίους δανείστηκαν χρήματα για να αγοράσουν σπόρους και στην απελπισία τους αναγκάζονται να καταφύγουν σε μια παραδοσιακή αφγανική πρακτική, σύμφωνα με την οποία μια οικογένεια μπορεί να ξεπληρώσει το χρέος της δίνοντας μια κόρη σε συγγενή του δανειστή της. Συνήθως, για λόγους σκοπιμότητας, γίνεται και τελετή γάμου, όμως η γυναίκα αντιμετωπίζεται…

Την ίδια στιγμή που βρίσκεται σε εξέλιξη η μεγαλύτερη επιχείρηση των Αμερικάνων κατά των ανταρτών του Ιράκ, στα σύνορα με τη Συρία, μια άλλη επιχείρηση εξελίσσεται στο πολιτικό επίπεδο. Η επιχείρηση που λέγεται «Ιρακινό Σύνταγμα» το οποίο θα τεθεί σε δημοψήφισμα στις 15 Οκτώβρη. Προκειμένου να νομιμοποιήσουν την κατοχή οι Αμερικάνοι προωθούν την ψήφισή του που θα αποτελέσει ταυτόχρονα πλήγμα στην ενότητα του ιρακινού κράτους, δημιουργώντας ένα χαλαρό ομοσπονδιακό κράτος που θα το ελέγχουν καλύτερα. Για να έχει τα φόντα να περπατήσει, όμως, ένα τέτοιο Σύνταγμα θα πρέπει να εγκριθεί από την πλειοψηφία του πληθυσμού, ακόμα και από τους Σουνίτες. ‘Η τουλάχιστον να μην απορριφθεί από μεγάλο ποσοστό των Σουνιτών. Διαφορετικά, το νέο Σύνταγμα θα είναι κενό γράμμα. Γι’ αυτό και το ενδιάμεσο Σύνταγμα, που συντάχτηκε από την αμερικάνικη στρατιωτική διοίκηση υπό την αιγίδα του Πολ Μπρέμερ το 2003, ανέφερε ότι «το γενικό δημοψήφισμα θα είναι επιτυχές και το σχέδιο…

Η σύγχρονη οδύσσεια ενός Βιετναμέζου που ξεκινά από τη Σαϊγκόν για την Αμερική, προκειμένου να συναντήσει τον πατέρα του. Στην οθόνη παρελαύνουν τα προσφυγικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, η πείνα, η εκμετάλλευση, το δουλεμπόριο. Από τις καλύτερες ταινίες αυτής της εβδομάδας. Ελένη Σταματίου

Ενδιαφέρουσα ταινία με θέμα το εμπόριο όπλων. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, παρουσιάζει έναν ουκρανό μετανάστη στην Αμερική, που εμπλέκεται, ρισκάρει αλλά και πλουτίζει από το λαθρεμπόριο όπλων που ανθεί μετά τη λήξη του «ψυχρού πολέμου», καθώς καταληστεύονται τα αποθέματα των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ενωσης. Μόνο στην Ουκρανία από το 1982 ως το 1992 κλάπηκαν όπλα αξίας 32 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Παρά το γεγονός ότι η ταινία και οι πρωταγωνιστές της συνεχώς αντιμετωπίζουν ηθικά και συνειδησιακά διλήμματα, τουλάχιστον προς το τέλος ομολογείται η ωμή αλήθεια: τα πέντε κράτη-μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με επικεφαλή τον πρόεδρο των ΗΠΑ είναι οι μεγαλύτεροι έμποροι όπλων. Οι μικρότεροι έμποροι και λαθρέμποροι δουλεύουν υπό την προστασία τους και πουλάνε εκεί που τα επίσημα κράτη δεν μπορούν να πουλήσουν νόμιμα. Πασίγνωστες αλήθειες που όμως δεν τις ξέρει όλος ο κόσμος… Ελένη Σταματίου

«Είμαι Χριστιανός. Μεγάλωσα άλλωστε ως Χριστιανός, αν και δεν πηγαίνω στην εκκλησία κάθε Κυριακή. Γαλουχήθηκα με τις Χριστιανικές αρχές κι όταν η ζωή με δυσκολεύει διαβάζω αποσπάσματα από τη Βίβλο και προσεύχομαι… Η θρησκεία πρέπει να μας προσφέρει κουράγιο και ασφάλεια». «Οι βίαιες πράξεις που παρουσιάζονται στις ταινίες μου είναι μεταφορές της ιδέας που έχω για τη ζωή… Πιστεύω πως βαθιά μέσα μου υπάρχει μια ειρηνική και μια βίαιη πλευρά, στις ταινίες μου προβάλλεται πότε η μια και πότε η άλλη». «Το σημαντικό είναι πως οι δυσάρεστες καταστάσεις συμβαίνουν όταν οι άνθρωποι δεν σέβονται ο ένας τον άλλο, πως πονάμε επειδή δεν μπορούμε ν’ απελευθερωθούμε από τις εμμονές μας». «Επιθυμία μου είναι η κοινωνία να κοιτάζει τον εαυτό της χωρίς τη δική μου βοήθεια. Υπάρχουν προβλήματα στην Κορέα που χρειάζονται προσοχή. Υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά της κοινωνίας μας που δεν πρέπει ν’ αγνοούμε. Διατηρώ ακόμα μια καχυποψία προς την κοινωνία.…

Ο 72χρονος Γαβράς, διασημότητα του γαλλικού και όχι του ελληνικού σινεμά, ζει σήμερα την κορύφωση της εικόνας του ως σκηνοθέτης κατεξοχήν πολιτικός. Αναρωτιόμαστε, τί μπορεί να σημαίνει «πολιτικός» σκηνοθέτης, όταν μάλιστα, όπως εύστοχα υπογραμμίζει σε πρόσφατη συνέντευξή του ο ίδιος ο Γαβράς, «ο κινηματογράφος ήταν πολιτικός από τη γέννησή του… Ο,τι κάνουμε απευθύνεται σε χιλιάδες ανθρώπους και είναι μια πολιτική θέση… έχουμε πολιτική ευθύνη». Η αυτονόητη παρατήρηση πως ο (κινηματογραφικός) δημιουργός είναι (και) φορέας-παραγωγός πολιτικού νοήματος δε μοιάζει ωστόσο να αποτελεί το καθιερωμένο κριτήριο για την ανάδειξη κάποιων σκηνοθετών ως πολιτικών ή ως “πιο” πολιτικών από άλλους. Ο χαρακτηρισμός (μαζί και η έννοια του πολιτικού πολύ περιορισμένη) κατά κανόνα τιμά τους σκηνοθέτες εκείνους που επικεντρώνονται σε μια προφανώς και ρητά πολιτική θεματολογία ή “επικαιρότητα” και που μάλιστα στέκονται κριτικά απέναντί της. Η περίπτωση του δηλωμένα αριστερού Γαβρά είναι με βάση τον παραπάνω διαδεδομένο ορισμό το ιδανικό παράδειγμα πολιτικού δημιουργού. Οπως όλες οι ταινίες του, έτσι και το πρόσφατο “Τσεκούρι” “έχει πολιτικό θέμα και δράση”,…

♦ Δεν υπάρχει γκανιάν θέμα στην αθλητική επικαιρότητα και συνεπώς στο σημερινό σημείωμα θα αυτοσχεδιάσουμε ελαφρώς και θα σχολιάσουμε μια σειρά θεμάτων που απασχόλησαν τους έλληνες φιλάθλους τη βδομάδα που πέρασε.   Θα ξεκινήσουμε με τον αγαπημένο της στήλης, τον πρόεδρο της ΠΑΕ ΑΕΚ κ. Θεμιστοκλή Νικολαΐδη και τη συμμετοχή του στην πρόσφατη συνεδρίαση του ΔΣ της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ. Οπως γνωρίζετε οι σταθεροί αναγνώστες της στήλης, πριν λίγο καιρό η παράταξη που υποστήριξε ο πρόεδρος της ΠΑΕ πέτυχε, κόντρα στα προγνωστικά, μια πολύ μεγάλη νίκη και με τον αέρα του νικητή πήγε και στη συγκεκριμένη συνεδρίαση, όπου τον περίμενε μια αρνητική εξέλιξη. Οι σύμβουλοι της παράταξης του Μελισσανίδη κατάφεραν να επικεντρώσουν τη συζήτηση αποκλειστικά και μόνο στο θέμα του γηπέδου και απαίτησαν από τον Νικολαΐδη, συγκεκριμένες δεσμεύσεις, τις οποίες όμως δεν μπορούσε να τους δώσει. Στην τρίωρη και πλέον παρουσία του στο ΔΣ βρέθηκε αρκετές φορές σε δύσκολη θέση, και το χειρότερο γι’…

Οσοι προέβλεψαν ότι αυτή η ταινία του Τζιμ Τζάρμους έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες εισιτηρίων στο «box-office» μάλλον έχουν δίκιο. Πραγματικά, πρόκειται για την πιο εμπορική ταινία του γνωστού σκηνοθέτη. Ολα, μα όλα, οι ηθοποιοί, τα χρώματα, η σκηνοθετική ματιά και πάνω απ’ όλα το ρηχό σενάριο συνηγορούν στην πιο αδιάφορη ταινία του. Βέβαια, η απλότητα, η λιτότητα, η μελαγχολική διάθεση, το λεπτό χιούμορ και η υποβολή αναπάντητων ερωτημάτων είναι και εδώ παρόντα στοιχεία, κοινά με τις προηγούμενες ταινίες του. Μάλιστα, η επιλογή του Μπιλ Μάρεϊ, ενός ηθοποιού κατ’ εξοχήν ικανού για «εσωτερικές» ερμηνείες, υπογραμμίζει τα μινιμαλιστικά χαρακτηριστικά της ταινίας. Ομως αυτά δεν αρκούν για να την κάνουν αξιόλογη. Οι ανάλογης θεματικής ταινίες, το «Πλαγίως» και κυρίως το «Σχετικά με το Σμιντ» του Αλεξάντερ Πέιν, ήσαν σαφώς καλύτερες. Το ταξίδι του μεσήλικα εργένη που αναζητά τον άγνωστο γιο του επισκεπτόμενος τις πρώην γυναίκες της ζωής του δεν αποκαλύπτει την «άγνωστη» Αμερική…

Από τη μια το Χόλιγουντ με τα μπλοκμπάστερ και τα υπόλοιπα βλακώδη προϊόντα του. Από την άλλη οι λεγόμενοι καλλιτέχνες-δημιουργοί που δεν αφήνουν φεστιβάλ για φεστιβάλ, αποκτώντας οπαδούς και κόλακες που γεμίζουν σελίδες επί σελίδων για να μας πείσουν για την αναμφισβήτητη (;) αξία τους. Ανθρωποι υπερτιμημένοι και συνήθως κενοί περιεχομένου, που στην πραγματικότητα η μόνη αναμφισβήτητη ικανότητα που έχουν είναι να στήνουν ωραία πλάνα. Ο Κιμ Κι Ντουκ ανήκει σ’ αυτή τη δεύτερη κατηγορία. Καλλιτέχνης της εικόνας ναι, δημιουργός, όμως, σίγουρα όχι. Γιατί δημιουργός σημαίνει, πάνω απ’ όλα, να εκφράζεις την εποχή σου. Ομως, ο Κιμ Κι Ντουκ δεν είναι παρά ένας φορμαλιστής αμπελοφιλόσοφος. Στις ιστορίες τους δεν πάλλεται η ζωή με την πολυπλοκότητα, την απλότητα και τις ουσιώδεις λεπτομέρειές της, αλλά οι ακραίες, αν και υπαρκτές, πότε αυτοβιογραφικές και πότε όχι, ιδέες του σκηνοθέτη για τη βίαιη φύση του ανθρώπου, τη διαστροφική συμπεριφορά, τα πρωτόγονα συναισθήματα. Πάνω που…

Το να είσαι κόρη του Αρθουρ Μίλερ και γυναίκα του Ντάνιελ Ντέι Λιούις δεν σημαίνει αυτομάτως ότι μπορεί να είσαι και καλή σκηνοθέτης. Ο,τι πιο επίπεδο και αδιάφορο είδαμε από σκηνοθετική άποψη και ό,τι πιο χαζό από σεναριακή: Ενας χίπι μεγαλώνει την κόρη του μέσα στη «γυάλα», μακριά από τις επιβουλές του κόσμου, υπερασπιζόμενος ταυτόχρονα την περιουσία του και το οικοσύστημα της περιοχής κόντρα στους νόμους της λογικής (κυρίως). Συμπέρασμα πρώτο: πάντα έλεγα ότι οι περισσότεροι χίπιδες ήταν μαλάκες. Συμπέρασμα δεύτερο: το μόνο που θα μπορούσε να σώσει αυτή την ταινία θα ήταν να μη βλέπει με συμπάθεια αυτούς τους μαλάκες. Ελένη Σταματίου

Ενα ντοκιμαντέρ για την αρχιτεκτονική κληρονομιά και την κρυφή ζωή του διάσημου Αμερικανοεβραίου αρχιτέκτονα Λούις Καν (1961-1974) μέσα από τα μάτια του νόθου γιου του  Ναθάνιελ Καν. Ο τελευταίος με την ταινία αυτή, που αποτελεί ένα ταξίδι συμφιλίωσης με τον μυστηριώδη πατέρα του, κινηματογραφεί τις σπουδαιότερες αρχιτεκτονικές δημιουργίες του από τους Ιατρικούς Πύργους του Ρίτσαρντ και το Ινστιτούτο Βιολογικών Σπουδών του Σολκ ως το Μουσείο Τέχνης Κίμπερλι, τη Βιβλιοθήκη του Εξετερ και το Καπιτώλιο του Μπαγκλαντές. Παράλληλα, περιγράφονται οι σταθμοί στην καριέρα του Καν, οι σχέσεις του με άλλους διάσημους ομολόγους του, καθώς και δυο πολυετείς εξωσυζυγικές του σχέσεις (στην πραγματικότητα ο Καν είχε τρεις οικογένειες ταυτόχρονα). Ενδιαφέρουσα ταινία, παρότι απευθύνεται σ’ ένα κάπως ειδικό κενό. Ελένη Σταματίου

Αν ο Βάλτερ Σάλες δεν είχε σκηνοθετήσει τα «Ημερολόγια μοτοσυκλέτας» (τα νεανικά χρόνια του Τσε Γκεβάρα), ίσως να μην ασχολούμασταν καθόλου με την ταινία αυτή, που είναι το ντεμπούτο του στις ταινίες τρόμου. Θρίλερ και τρόμος δεν σημαίνει απαραίτητα φαντάσματα, απειλητικές πλημμύρες και ψυχικά τραύματα που οδηγούν σε αυτοκτονίες. Τρόμος είναι η μοναξιά και η φαντασίωση ότι δεν είσαι μόνος, τα θλιβερά γκρίζα τεράστια οικοδομικά τετράγωνα που στεγάζουν τη σύγχρονη φτώχεια, οι παρτάιμ δουλειές που δεν αρκούν για να ζήσεις, οι φίλοι από το τηλέφωνο, συν οι προσωπικοί εφιάλτες του καθένα. Αν είχε μείνει εκεί ο Βάλτερ Σάλες, θα είχε κάνει το πιο πρωτότυπο θρίλερ της δεκαετίας. Ομως, προτίμησε να στοιχειώσει μια κατάμαυρη «μελανιά» υγρασίας στο ταβάνι κι εκεί χάλασαν όλα… Ελένη Σταματίου

Το πρώτο δρακουλιάρικο ρωσικό φιλμ είναι γεγονός! Η απόλυτη βλακεία, η απόλυτη παρακμή! Λεπτομέρεια: Οι διάλογοι στα ρωσικά, η αφήγηση στ’ Αγγλικά! Ελένη Σταματίου

Είχε πολύ κόσμο η κυριακάτικη αντιπολεμική διαδήλωση στην Ουάσινγκτον. Για 100.000 μίλησε η Αστυνομία, για 300.000 οι διαδηλωτές. Και στη μέση να ‘ναι η αλήθεια, ο κόσμος ήταν πολύς. Τόσος όσος δεν είχε μαζευτεί στο διάστημα που μεσολάβησε από την επίθεση στο Ιράκ. Φαίνεται πως βοήθησε και η… Κατρίνα, με τα όσα έβγαλε στο φως. Ηταν εκεί κόσμος που με διάφορους τρόπους εκδήλωνε την αντίθεσή του στην κατοχή στο Ιράκ και ζητούσε την απόσυρση των αμερικάνικων στρατευμάτων. Ρίξτε, παρακαλούμε, μια ματιά σε μερικές φωτογραφίες που δημοσιεύονται στη σελίδα 6 και θα καταλάβετε τι εννοούμε. Ο μπαξές είχε απ’ όλα τα φρούτα (δεν το λέμε ειρωνικά). Από το αναρχικό black block μέχρι κυρίες που είχαν ξεγυμνώσει τα στήθη τους και κρατούσαν πανό που έγραφε «στήθη, όχι βόμβες» (τι ακριβώς εννοούσαν θα σας γελάσουμε). Από πασιφιστές με χάρτινα λευκά περιστέρια μέχρι ομοφυλόφιλους που κρατούσαν ροζ μπαλόνια και φορούσαν μπλουζάκια στο ίδιο χρώμα.…

♦ Mια κόκκινη γιορτή, για ένα πολύχρωμο κόσμο (Φεστιβάλ Nεολαίας Συνασπισμού) Πολύχρωμος κόσμος. Ωραίο ακούγεται. Aσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε κ.λπ. Tί να εννοούν τα παιδιά; Oτι θα διατηρηθούν οι ράτσες και οι φυλές της ανθρωπότητας; Aυτό δεν μπόρεσε να το καταργήσει ούτε ο Aδόλφος. Oτι θα υπάρχει μια ποικιλία εναλλακτικών λύσεων, προτιμήσεων και προτεραιοτήτων, όπου ο καθένας θα διαλέγει ό,τι θέλει; Oτι η Aριστερά και το πιο φωτισμένο της κομμάτι, η σύγχρονη ευρωπαϊκή Αριστερά, θα συνθέτει όλες τις απόψεις με σεβασμό στην κάθε άποψη; Eίμαι μέσα ή έχω χάσει συνέχειες. Aλλά τί συνέπεια να έχει μια χιλιοειπωμένη μπουρδολογία; Διακρίνεται, όμως, ένας άκρως επικίνδυνος δογματισμός -που θα έλεγε και ο σύντροφος Λεωνίδας, ο φυσαρμόνικας- μια τάση απομόνωσης από δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας. Γιατί κόκκινη γιορτή; Πολύχρωμη πρέπει να είναι. Στο κάτω-κάτω, οι γιορτές πάντα έχουν μια πολυχρωμία. Για να πιάσουμε τις πλατιές μάζες της νεολαίας -θα ‘λεγε ο Λεό- όχι μόνο…

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ! (ο νοών καλώς εννόησε…) Der Kanzler c’est moi (για να λυθεί το πρόβλημα) Ελα, Αλέκο. Πόσες μέρες ψηφίζουν οι οικοδόμοι; Πόσες; ♦ Ρε, κόψτε το τσιγάρο!  Αφού το λέει καθαρά: «Εντεκα μήνες από τη ζωή τους χάνουν οι Αθηναίοι λόγω της ατμοσφαιρικής ρύπανσης της πόλης, σύμφωνα με έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Οι ετήσιες μετρήσεις αναφέρουν ότι στις 100.000 θανάτους ετησίως στην Αθήνα οι 873 σχετίζονται με την ατμοσφαιρική ρύπανση». (Πάντως ο γιατρός θα σου πει πρώτα για τις «βλαβερές συνέπειες του καπνού…»). ♦ «Υπερθεματίζει» ο Κύρτσος των απόψεων Μητσοτάκη για την οικονομία (CITY PRESS, 23/9/05) – «Σήμα κινδύνου για την οικονομία». Γιατί ο συνεπής νεοφιλελεύθερος δεν αλλάζει (με τίποτα). ♦ Γιακουμάτος έφα: «Η πολιτική επιδότησης των 26 ευρώ ημερησίως για να κάθεσαι στο σπίτι σου και να κάνεις μαύρη εργασία και να φέρνεις το Βούλγαρο να σε υπηρετεί, ανήκει στο παρελθόν. Από  εδώ και…

Αγαπητά μου παιδιά «Ακόμα κι αν επιθυμεί κανείς ν’ αγιάσει, ο διάβολος δεν τον αφήνει», όπως έλεγαν οι γιαγιάδες μας. Πάνε δυο – τρία χρόνια από τότε που επέφερα μια κάποια ρύπανση στον αέρα των ερτζιανών και εργασιακά προβλήματα στον εαυτό μου, ασχολούμενος με μία τροφαντή γερμανι-δούλα, την Μπετίνα Ρελ, κόρη της Ουλρίκε Μάινχοφ. Ομως, οι τότε δηλώσεις της ήταν κάτι περισσότερο από αυτά που μπορεί ν’ ανεχτεί κανείς. Και να που, ανήμερα των γερμανικών εκλογών (βοήθειά μας), οι δάσκαλοι έδωσαν κι άλλο ποίημα προς απαγγελία στην καλή μαθήτρια, στα πλαίσια του κατεστημένου τρόπου επιβράβευσης των καλών μαθητών στις σχολικές εορτές. Το ποίημα, που είναι το ίδιο μοτίβο σε διάφορες παραλλαγές, εκφωνείται δυνατά και σταθερά από την καλή μαθήτρια, έτσι ώστε να εμφυτεύσει στο κοινωνικό υποσυνείδητο το ακόλουθο μήνυμα (χρέωση: καταπάτηση χιλίων δικαιωμάτων το δευτερόλεπτο): «Ο κόσμος προχωράει μπροστά παραβλέποντας (καταπίνοντας) την εξουσιαστική βία κι αποκηρύσσοντας τη λαϊκή αντιβία. Να,…

* Καλό μήνα (Sudoku μία, να δεις!…) * Δεν ξέρω για σας, αλλά εμείς εδώ έχουμε καλοκαίρι. Και η ευκαιρία απόσυρσης και συγγραφής που λέγαμε, προς το παρόν κάνει διακοπές… * Παντού εγκλωβισμένοι οι άνθρωποι. Στην επαρχία ακόμη περισσότερο. Δεμένοι στο άρμα των ψευδαισθήσεων, στο κυνήγι του χρήματος, στην μίμηση, στην ευτέλεια και την μετατροπή της σε εκτόνωση. Υγιείς δυνάμεις με καθαρό βλέμμα μέσα σ’ ένα καθαρό περιβάλλον, χαμένες στην ερημοποίηση της εποχής. * Ενάμισι χιλιάρικο ένα κιλό φασολάκια ρε ούπστη μου; Και θέλουν και καθάρισμα (τουτέστιν μια χαμένη εργατώρα, τουλάχιστον)… * Συγχωρείστε τη στήλη για το πιθανό έλλειμμα ενημέρωσης. Μέχρι πρότινος διέθετε τηφλεόραση (άσχετα αν ο δείκτης τηφλεθέασής της ήταν μία ώρα την εβδομάδα κι αυτή ντοκιμαντέρ. Αν δεν γνωρίζετε για την περιπετειώδη συνουσία των μεδουσών ή από πού κλάνει το μπαρμπούνι, να σας πούμε). Τώρα δεν διαθέτει, αδιαθέτησε. Αλλοι κόβουν το κάπνισμα (εμείς δεν μπορούμε), άλλοι τις μαλακίες…