Στις ΗΠΑ είναι παράδοση ο πρόεδρος να δεξιώνεται (μια τελετή-ξεπέτα είναι) τις πρωταθλήτριες ομάδες των δημοφιλών πρωταθλημάτων. Για το μπάσκετ η παράδοση διακόπηκε επί Τραμπ, διότι οι σημαντικότεροι παίκτες είναι Αφροαμερικανοί, που ούτε αυτοί ήθελαν να δουν τον Τραμπ ούτε ο Τραμπ αυτούς. Πέρυσι, πρώτη χρονιά του Μπάιντεν, υπήρχε το απαγορευτικό της πανδημίας. Ετσι, ο κλήρος για την επανάληψη της τελετής έλαχε στους «Μπακς», την πρωταθλήτρια του NBA, μεγάλο αστέρι της οποίας είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο (παίζει και ο αδελφός του Θανάσης).
Εγινε η τελετή στον Λευκό Οίκο, ο Sleepy Joe είπε αυτά που του ετοίμασαν οι συνεργάτες του (η ιστορία του Αντετοκούνμπο ταιριάζει γάντι και με τον μύθο του american dream και με την προσφυγική πολιτική της κυβέρνησης Μπάιντεν), τα αστικά ΜΜΕ στην Ελλάδα φούσκωσαν από υπερηφάνεια («Antetokounmpo for President!» είναι ο σημερινός τίτλος της φυλλάδας του Μαρινάκη!), αλλά εμείς θα μείνουμε στην παπάρα που (ξανα)ξεστόμισε ο Giannis: «Είναι απίθανο. Πραγματικά απίθανο. Από τα Σεπόλια να βρίσκομαι στο Οβάλ Γραφείο προκειμένου να συναντήσω τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Αυτό είναι απόδειξη ότι με τη σκληρή δουλειά μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Είναι από τα μοναδικά δώρα και από τις μοναδικές εμπειρίες να επισκέπτεσαι τον πρόεδρο των ΗΠΑ».
Ας του πει κάποιος ότι η αναφορά στη σκληρή δουλειά με την οποία μπορείς να καταφέρεις τα πάντα, είναι ρατσιστική ύβρις. Υβρις για εκατομμύρια ανθρώπους που εργάζονται σκληρά κάθε μέρα και μετά βίας βγάζουν ένα κομμάτι ψωμί. Υβρις για τον ίδιο τον πατέρα του, που εργάστηκε σκληρά στους δρόμους της Αθήνας και πέθανε χωρίς να έχει «καταφέρει τα πάντα». Μετά βίας έβγαζε το ψωμί της οικογένειάς του.
Ενας έντιμος άνθρωπος στη θέση του Giannis θα έλεγε: Είχα το ταλέντο, αλλά δούλεψα σκληρά για να φτάσω εδώ που έφτασα. Χωρίς σκληρή δουλειά, το ταλέντο πάει χαμένο. Υπάρχουν, όμως, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, η τεράστια κοινωνική πλειοψηφία, που δουλεύουν σκληρά, πιο σκληρά από εμένα, και δεν απολαμβάνουν τίποτα.
Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό. Το έχουν πει, σε διάφορες παραλλαγές, καλλιτέχνες, λογοτέχνες, άνθρωποι της τέχνης. Και αθλητές. Φαίνεται πως αυτό είναι too much για τον Giannis. Κι ας είναι το ελάχιστο, το στοιχειώδες, αυτό που -στο τέλος-τέλος- ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι κάποιο σπάνιο ταλέντο το οποίο βρίσκεται ψηλά στο χρηματιστήριο των αξιών της καπιταλιστικής κοινωνίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι… αποτυχημένοι, επειδή… δεν δουλεύουν σκληρά.
Υπάρχει, βέβαια, και το μέγιστο (αυτό ούτε που μπορεί να το διανοηθεί ο Giannis και όσοι σκέπτονται όπως αυτός). Αυτό που έκαναν στους ολυμπιακούς αγώνες του Μεξικού ο Τόμι Σμιθ (ο πρώτος άνθρωπος που έσπασε το φράγμα των 20 δευτερολέπτων στα 200 μέτρα και τερμάτισε με χρόνο 19,82) και ο Τζον Κάρλος (τρίτος στην ίδια κούρσα). Ανέβηκαν στο βάθρο ξυπόλυτοι (για να καταγγείλουν τη φτώχεια) και σήκωσαν τα γαντοφορεμένα χέρια τους σε γροθιά (χαιρετίζοντας τον μαχητικό αγώνα της μαύρης κοινότητας των ΗΠΑ). Μαζί τους και ο δεύτερος στην κούρσα, ο λευκός αυστραλός Πίτερ Νόρμαν, που ζήτησε και φόρεσε μια δανεική κονκάρδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και στάθηκε προσοχή δίπλα στους συναθλητές του.
Το έκαναν και οι τρεις… εν γνώσει των συνεπειών του νόμου.
Οι δυο Αφροαμερικανοί εκδιώχτηκαν κακήν κακώς από το ολυμπιακό χωριό, τους αφαιρέθηκαν τα μετάλλια και αποκλείστηκαν ισόβια από τους ολυμπιακούς αγώνες (και από την εθνική ομάδα των ΗΠΑ). Αποκαταστάθηκαν μόλις τη δεκαετία του ‘90, χάρη στους αγώνες της μαύρης κοινότητας και των προοδευτικών Αμερικανών.
Ο Νόρμαν υπέστη πιο άγριο διωγμό στη βαθιά ρατσιστική Αυστραλία. Τον έδιωξαν από τον αθλητισμό και έσβησαν το όνομά του ακόμα και από τον πίνακα των ρεκόρ (ακόμα δεν έχει καταρριφθεί από αυστραλό αθλητή ο χρόνος που έκανε). Πέθανε το 2006 χωρίς να έχει αποκατασταθεί. Σμιθ και Κάρλος παρευρέθηκαν στην κηδεία του. «Γνωρίζαμε ότι αυτό που επρόκειτο να κάνει ήταν πολύ μεγαλύτερο από οποιοδήποτε αθλητικό κατόρθωμα», είπε ο Κάρλος. «Θα σταθώ δίπλα σου» του είχε πει ο Νόρμαν, όταν ο Κάρλος τον ενημέρωσε τι σκόπευαν να κάνουν στην τελετή απονομής των μεταλλίων. Μόλις το 2012, έξι χρόνια μετά το θάνατό του, ο Νόρμαν αποκαταστάθηκε από την αυστραλιανή Βουλή και το όνομά του περιλήφθηκε στη λίστα με τους καλύτερους αθλητές στην ιστορία της χώρας.
ΥΓ. Σύμφωνα με τις διηγήσεις των Σμιθ και Κάρλος, ο Νόρμαν ήταν και ο… σκηνοθέτης της διαμαρτυρίας τους. Σκόπευαν να φορούν μαύρα γάντια και στα δύο χέρια, όμως ο Κάρλος ξέχασε τα δικά του. Τότε ο Νόρμαν τους είπε να φορέσουν ο ένας το δεξί και ο άλλος το αριστερό, ώστε η δεξιά και η αριστερή γροθιά να συμβολίζουν την ενότητα στον αγώνα.
