♦ Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, όπως είναι φυσικό, κυριαρχεί στην αθλητική επικαιρότητα. Τη στιγμή που κλείνει η ύλη της εφημερίδας έχει ολοκληρωθεί η πρώτη μέρα σε όλους τους ομίλους και έχουμε τα πρώτα δείγματα γραφής των ομάδων που συμμετέχουν. Σε γενικές γραμμές, δεν έχουμε εκπλήξεις και τα πράγματα εξελίσσονται όπως τα περιμέναμε, με μοναδικό αξιοσημείωτο γεγονός την καθαρή νίκη της Ολλανδίας επί της Ιταλίας με 3-0, στην πρώτη μέρα του πιο δύσκολου ομίλου. Το ξεκίνημα για την Εθνική μας δεν ήταν καλό. Ξεκινήσαμε με ήττα από τη θεωρητικά ευκολότερη ομάδα του ομίλου, κάτι που δυσκολεύει την υπόθεση πρόκριση. Πριν όμως σχολιάσουμε τον πρώτο αγώνα της Εθνικής, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε με τον παίχτη που έχει το ρεκόρ των περισσότερων συμμετοχών στην τελική φάση του Euro.
Ο Λιλιάν Τιράμ, ο έγχρωμος ποδοσφαιριστής της Γαλλίας, κατέχει πλέον το ρεκόρ συμμετοχών. Στους περισσότερους είναι γνωστός, γιατί αρκετές φορές στο παρελθόν έχει αναπτύξει έντονη πολιτική δραστηριότητα και είναι από τους λίγους πρωτοκλασάτους παίχτες που είχαν τα κότσια να βγουν και να υπερασπιστούν τους νεολαίους των γαλλικών γκέτο στο τυφλό ξέσπασμα της οργής τους απέναντι στους ρατσιστικούς νόμους και τις επιδιώξεις του Σαρκοζί. Σε αντίθεση με τους ποδοσφαιριστές που εκδηλώνουν τη διάθεσή τους να βοηθήσουν τη νεολαία των γκέτο, απ’ όπου ξεκίνησαν, με φιλανθρωπίες και οικονομική ενίσχυση διάφορων οργανώσεων που ασχολούνται με αυτό το θέμα, ο Τιράμ τα βάζει ευθέως και ανοιχτά με όποιον διατυπώνει ή προσπαθεί να περάσει ρατσιστικές διάταξεις και έχει περισσότερο κοινωνική και πολιτική δράση παρά φιλανθρωπική. Δε διστάζει μάλιστα να έρθει σε αντιπαράθεση με μια μεγάλη μερίδα της γαλλικής «κοινής γνώμης», που αποδέχεται ρατσιστικές ή ξενοφοβικές λογικές. Εχει αρκετές φορές ταχθεί εναντίον του Λεπέν και της γαλλικής ακροδεξιάς, ενώ δε δίστασε λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές του 2007 να κατηγορήσει τον νυν πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, απ’ αφορμή τις δηλώσεις του για τη δημιουργία υπουργείου Μετανάστευσης. «Η Γαλλία δεν έχει πρόβλημα με τη μετανάστευση. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν γάλλοι πολίτες που δεν θεωρούν Γάλλους κάποιους άλλους. Και εμένα, όταν σταματήσω να παίζω ποδόσφαιρο, θα αρχίσουν και πάλι να με θεωρούν μετανάστη». Στην εποχή μας, που ο ατομικισμός και το προσωπικό βόλεμα έχουν κυριαρχήσει, φωνές σαν αυτή του Τιράμ, οι οποίες προέρχονται και από το χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, αποτελούν μια ανάσα για όλους εμάς που παλεύουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο και ταυτόχρονα γοητευόμαστε από την ποδοσφαιρική μπάλα. Ακόμη και στο χώρο του ακραίου και σκληρού επαγγελματικού αθλητισμού μπορούν να υπάρξουν φωνές που να ταράζουν την ηρεμία και να βάζουν τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.
♦ Απογοητευτική ήταν η εμφάνιση της Εθνικής μας στο πρώτο παιχνίδι με τους Σουηδούς και η ήττα ήρθε σαν φυσική εξέλιξη της εικόνας που παρουσίασαν οι δυο ομάδες στον αγωνιστικό χώρο. Πριν τον αγώνα, άπαντες οι αγαπητοί μου συνάδελφοι έπλεκαν το εγκώμιο του Ρεχάγκελ και προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι εφαρμόζοντας την τακτική του 2004 θα είχαμε ελπίδες για μια καλή παρουσία στο Euro 2008. Ο Γερμανός τους έστησε την ομάδα όπως και πριν τέσσερα χρόνια, το αποτέλεσμα δεν ήταν το ίδιο και συνεπώς την επαύριο του αγώνα βρέθηκε αντιμέτωπος με τη σκληρή κριτική των συναδέλφων μου. Από την αποθέωση φτάσαμε στο κράξιμο, είναι όμως πολύ πιθανό, αν κερδίσουμε τους Ρώσους απόψε, να ξαναγίνει «η αλεπού των πάγκων» και «ο μετρ στο στήσιμο της ομάδας».
Η γνώμη της στήλης για τον τρόπο που έπαιξε η Εθνική είναι άσχετη με το τελικό αποτέλεσμα και την έχουμε πει ακόμη και μετά από νικηφόρα παιχνίδια. Με τη λογική «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και το αποτέλσμα μετράει» διαφωνούμε κάθετα. Μας αρέσει να βλέπουμε καλό και θεαματικό ποδόσφαιρο και το αποτέλεσμα είναι δευτερεύον. Η κριτκή μας προς το Γερμανό είναι σκληρή όχι γιατί έχασε, αλλά γιατί μας υποχρέωσε επί 90 λεπτά να παρακολουθούμε μια ομάδα ποδοσφαιρικά νεκρή. Είναι γνωστές οι εμμονές του προς κάποιους παίχτες, αλλά το γεγονός ότι δεν άλλαξε τον Καραγκούνη, ο οποίος είχε ξεμείνει από δυνάμεις (αγωνιζόταν τραυματίας) και περπατούσε στο γήπεδο, μπορεί να εξηγηθεί με ένα και μόνο τρόπο. Ο προπονητής την ώρα του αγώνα κοιμόταν ή ήταν κάπου αλλού. Κάποιος θα πρέπει να θυμίσει στον εθνικό προπονητή, ότι από το 2004 έχουν περάσει τέσσερα χρόνια και δεν υπάρχουν οι Τσάρτας και Ζαγοράκης στην ομάδα. Ελπίζουμε ότι στο σημερινό παιχνίδι με τους Ρώσους θα αλλάξει την τακτική της ομάδας και θα αφήσει τους διεθνείς μας να παίξουν ποδόσφαιρο, διαφορετικά φοβάμαι ότι θα ζήσουμε στιγμές αντίστοιχες στην παρουσία μας στο Μουντιάλ της Αμερικής, όταν οι διεθνείς μας είχαν γίνει καρπαζοεισπράκτορες.
♦ Ο Ολλανδός Χενκ Τεν Κάτε θα είναι, εκτός σοβαρού απροόπτου, ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού. Οι δυο πλευρές τα έχουν βρει σε όλα (αναμένεται η επίσημη ανακοίνωση της πρόσληψής του) και όπως είναι φυσικό οι οπαδοί του Παναθηναϊκού πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, αφού μετά από πολλά χρόνια υπάρχουν τα εχέγγυα για να δημιουργηθεί μια καλή ομάδα, ικανή να πετύχει τους στόχους της σε Ελλάδα και Ευρώπη. Στο σύνολό του ο αθλητικός Τύπος πλέκει το εγκώμιο του Ολλανδού και τον θεωρεί ίσως τον κορυφαίο προπονητή που έχει έρθει στη χώρα μας. Από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του Τεν Κάτε είναι ορισμένοι συνάδελφοι, οι οποίοι πριν μερικές βδομάδες κατηγορούσαν για ολιγωρία και ανικανότητα τη διοίκηση του Παναθηναϊκού, επειδή δεν κατάφερε να αποκτήσει τον Μπάγιεβιτς.
Η θέση της στήλης για τις ικανότητες του «βάτραχου» είναι γνωστή και έχουμε κατηγορηθεί για εμπάθεια προς το πρόσωπό του. Το προηγούμενο διάστημα το σύστημα Μπάγιεβιτς προσπαθούσε να μας πείσει ότι ο Σέρβος ήταν η μοναδική ελπίδα για τον Παναθηναϊκό και ότι ήταν ο καλύτερος προπονητής στο ελληνικό πρωτάθλημα. Για χάρη οικονομίας θα δεχτούμε την άποψη τους, όμως ο πρώτος στο χωριό δε σημαίνει αυτόματα ότι μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες και τους στόχους μιας ομάδας, όπως ο Παναθηναϊκός. Οι πράσινοι, έχοντας εξασφαλίσει (στα χαρτιά τουλάχιστον) μια ισχυρή διοίκηση με τεράστιες οικονομικές δυνατότητες, δε χρειάζονταν απλά και μόνο ένα προπονητή που να μπορεί να διαχειριστεί την ομάδα στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά ένα προπονητή που να έχει τις ικανότητες και να μπορεί να βάλει τις βάσεις για τη δημιουργία μιας ομάδας που θα αποτελούσε το σημείο αναφοράς και θα καθόριζε τις εξελίξεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Θέτουμε ένα πολύ απλό ερώτημα προς όλους αυτούς που επιθυμούσαν διακαώς την πρόσληψη του «προδότη». Οι πιθανότητες να δημιουργήσουν οι πράσινοι μια μεγάλη ομάδα (στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του ελληνικού ποδοσφαίρου) είναι μεγαλύτερες με το Τεν Κάτε ή με τον Μπάγιεβιτς; Γιατί δεν κάνουν και τώρα ένα γκάλοπ, για να δούμε τη σύγκριση ανάμεσα στους δυο προπονητές; Ο λόγος είναι απλός. Η σύγκριση ανάμεσα στους δυο θα είναι η μέρα με τη νύχτα. Κάνουν λοιπόν γαργάρα τα εγκώμιά τους για το Μπάγεβιτς και ασχολούνται με τις ικανότητες του Τεν Κάτε, που αποδεικνύονται από τη δουλειά του σε Τσέλσι και Μπαρτσελόνα. Συνηθισμένοι είναι άλλωστε στις κωλοτούμπες και στο γλύψιμο.
♦ Εχουμε γράψει αρκετές φορές ότι ο επαγγελματικός αθλητισμός, είναι ένα τεράστιο πλυντήριο, μέσω του οποίου οι διάφοροι ανιδιοτελείς εργάτες και «επενδυτές» βάζουν στην τσέπη τους πολλά φράγκα και χρησιμοποιούν τις ομάδες για να εξυπηρετήσουν τα επιχειρηματικά τους σχέδια. Για το λόγο αυτό έχουμε προτρέψει τους οπαδούς των ομάδων να μη ταυτίζονται με τους εκάστοτε σωτήρες, οι οποίοι τους χρησιμοποιούν για να πετύχουν τους σκοπούς τους. Κάτω από αυτή την οπτική γωνία, θα πρέπει να δούμε τις επιχειρηματικές κινήσεις ορισμένων παραγόντων σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Σύμφωνα με τα όσα γράφουν οι εφημερίδες, ο Αλέξης Κούγιας πουλάει τον ΠΑΣ Γιάννενα και παζαρεύει την Παναχαϊκή, ο Δημήτρης Δρόσος σταματάει να «επενδύει» στο μπάσκετ της ΑΕΚ και θέτει τον εαυτό, τις γνώσεις και τα φράγκα του στην υπηρεσία του ΠΑΟΚ και των οπαδών του. Και θέτουμε το ερώτημα προς τους οπαδούς της Παναχαϊκής και του ΠΑΟΚ, αλλά και όποιας ομάδας προσπαθεί να βρει έναν επιχειρηματία με φράγκα για να βγει από το αδιέξοδο. Τι κοινό έχετε με τον Κούγια, το Δρόσο και τον όποιο άλλο σωτήρα παρουσιαστεί για να βγάλει την ομάδα που αγαπάτε από τη δύσκολη θέση; Πόσο φερέγγυος είναι ο κάθε «επενδυτής» που σήμερα δίνει το είναι του για μια ομάδα και την άλλη μέρα προσπαθεί να πείσει τους ανθρώπους της αντίπαλης ότι από μικρό παιδί ήθελε να δει την ομάδα μεγάλη; Ας γίνει ξεκάθαρο, ότι στον επαγγελματικό αθλητισμό οι ομάδες είναι επιχειρήσεις που λειτουργούν με γνώμονα το κέρδος για τον εκάστοτε ιδιοκτήτη τους και όχι με βάση το συναίσθημα και τα πιστεύω των οπαδών τους. Πρέπει λοιπόν οι νεολαίοι που δραστηριοποιούνται στις Θύρες των οπαδών να δουν την πραγματικότητα όπως έχει και να μην ανεχτούν να τους χρησιμοποιεί ο κάθε καπιταλιστής σαν ιδιωτικό στρατό.
Κος Πάπιας
Papias@eksegersi.gr
