Την περασμένη Τρίτη, κατατέθηκε στη Βουλή με προοπτική να ψηφιστεί προς το τέλος Γενάρη ένα νέο αθλητικό νομοσχέδιο. Ακολουθώντας την παράδοση στο υπουργείο Πολιτισμού, αντί να συντονίσει τις υπηρεσίες του για την εφαρμογή της νομοθεσίας, προκειμένου να καταπολεμήσει τη βία στους αθλητικούς χώρους, τους στημένους αγώνες, τη στοιχηματική απάτη και το ντόπινγκ, o Γερουλάνος έφτιαξε ένα καινούργιο νομοσχέδιο, με το οποίο φιλοδοξεί να μείνει στην ιστορία σαν ο άνθρωπος που αναβάθμισε τον ελληνικό επαγγελματικό αθλητισμό.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει αναγνώστης της στήλης που να πιστεύει ότι το πόνημα Γερουλάνου θ’ αλλάξει την κατάσταση. Αλλωστε, διαχρονικά οι κυβερνήσεις δεν είχαν σκοπό να διορθώσουν τα κακώς κείμενα στον επαγγελματικό αθλητισμό, αλλά να τα χρησιμοποιήσουν αφενός για να αποπροσανατολίζουν ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας από τα πραγματικά του προβλήματα και να το οδηγούν κάτω από τις επιχειρηματικές σημαίες του κάθε καπιταλιστή ιδιοκτήτη ομάδας και αφετέρου για να εξασφαλίζουν τους όρους και τις προϋποθέσεις για μπίζνες και κέρδη από τα αθλητικά δρώμενα. Το νομοσχέδιο του Γερουλάνου θα το σχολιάσουμε γιατί, εκτός του ότι επαναφέρει την κατασταλτική λογική στα θέματα αντιμετώπισης της αθλητικής βίας, με την επαναθεσμοθέτηση του «ιδιώνυμου», έχει και ακόμη δύο σημεία στα οποία διαφοροποιείται από τα παλιότερα και που μπορούν μελλοντικά να επηρεάσουν σημαντικά τις εξελίξεις στον επαγγελματικό αθλητισμό της χώρας.
Το πρώτο σημείο είναι η μετατροπή των συνδέσμων των οργανωμένων οπαδών σε αθλητικές λέσχες (είχε επιχειρηθεί και στο παρελθόν, χωρίς επιτυχία). Σύμφωνα με τις διατάξεις του νομοσχέδιου, πλέον όλη η ευθύνη αναγνώρισης, εποπτείας και ελέγχου των οργανωμένων οπαδών ανήκει στη διοίκηση κάθε ομάδας. Η λέσχη φίλων αθλητικού σωματείου (έτσι αναφέρεται στο νομοσχέδιο) για να μπορεί να λειτουργεί και να έχει γραφεία πρέπει ν’ αναγνωριστεί από την ΠΑΕ και τη ΓΓΑ, να έχει άδεια από το Πρωτοδικείο, να τηρεί βιβλία εσόδων-εξόδων, να εκδίδει δελτίο ταυτότητας για κάθε μέλος της και να έχει άδεια για λειτουργία γραφείων από την αστυνομία. Η διοίκηση της ΠΑΕ θα ευθύνεται για οποιαδήποτε πράξη βίας θα δημιουργήσουν οι οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας, εφόσον η Λέσχη στην οποία ανήκουν έχει πάρει αναγνώριση από την ομάδα και τη Γ.Γ.Αθλητισμού και θα είναι υποχρεωμένη να πληρώσει τις σχετικές αποζημιώσεις. Ταυτόχρονα, επιβάλλονται στρατιωτικού περιεχομένου κυρώσεις στις μετακινήσεις των οργανωμένων οπαδών. Οι μπάτσοι διατηρούν το δικαίωμα να επιβάλλουν απαγόρευση των μετακινήσεων και οι ΠΑΕ θα είναι υποχρεωμένες να μισθώνουν τα πούλμαν για τη μετακίνηση των οπαδών. Αν κάποιοι οπαδοί επιχειρήσουν να σπάσουν τον «αποκλεισμό» και να πάνε κόντρα στην απόφαση των μπάτσων για απαγόρευση της μετακίνησης, ο ιδιοκτήτης και ο οδηγός του μέσου μεταφοράς που θα χρησιμοποιήσουν απειλείται με φυλάκιση έως και τριών ετών, ενώ αν προκληθούν και επεισόδια οι ποινές μεγαλώνουν. Σε κάθε περίπτωση, δε, αφαιρείται η άδεια κυκλοφορίας του οχήματος.
Τέλος, οι συνεργάτες του Γερουλάνου, για να μην επιτρέψουν στους οπαδούς των ομάδων να έχουν μη ελεγχόμενους συνδέσμους, νομοθετούν και για θέματα εκτός της αρμοδιότητάς τους. Στο άρθρο 8, παράγραφος 6 του νομοσχέδιου, αναφέρεται ότι «η αστυνομική αρχή προβαίνει υποχρεωτικά στη σφράγιση κάθε χώρου που, χωρίς την ανωτέρω άδεια, στεγάζει με οποιονδήποτε τρόπο τη λειτουργία γραφείων ή εντευκτηρίων Λέσχης ή άλλες δραστηριότητες ενίσχυσης ή υποστήριξης αθλητικού σωματείου, Τ.Α.Α ή Α.Α.Ε. από ομάδες ή ενώσεις φυσικών προσώπων που δεν αποτε- λούν σωματείο (άρθρο 107 ΑΚ), έστω κι αν ο χώρος λειτουργεί στο όνομα τρίτου προσώπου ή την εκμετάλλευσή του έχει τρίτο πρόσωπο. Οποιος λειτουργεί τα ως άνω γραφεία ή εντευκτήρια χωρίς άδεια της αρμόδιας αστυνομικής αρχής ή παραβιάζει τη σφραγίδα που έθεσε η αστυνομική αρχή στους χώρους αυτούς τιμωρείται με την ποινή που προβλέπεται από τις διατάξεις του άρθρου 178 του Ποινικού Κώδικα». Δηλαδή, αν κάποιος έχει μια καφετέρια, στην οποία μαζεύονται οργανωμένοι οπαδοί μιας ομάδας για να διασκεδάσουν ή να δουν κάποιον αγώνα, έχουν τη δυνατότητα οι μπάτσοι να θεωρήσουν ότι ο συγκεκριμένος χώρος λειτουργεί σαν μια συγκεκαλυμμένη μορφή συνδέσμου οπαδών και να επιβάλλουν χρηματικό πρόστιμο και αφαίρεση της άδειας. Σε απλά ελληνικά, τα αθλητικά στέκια που υπάρχουν σε αρκετές περιοχές και τα οποία χρησιμοποιούνται από τους οπαδούς των ομάδων ως χώροι συνάντησης και κοινωνικής συναναστροφής πλέον κινδυνεύουν να κλείσουν αν οι μπάτσοι γνωμοδοτήσουν ότι αποτελούν μη αναγνωρισμένους συνδέσμους.
Το δεύτερο σημείο που αξίζει αναφοράς στο νέο αθλητικό νόμο είναι η αλλαγή των διατάξεων για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ομάδων. Στο άρθρο 20 ορίζεται ότι «φυσικά πρόσωπα με ιθαγένεια τρίτης χώρας (εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης) μπορούν να αποκτήσουν μετοχές Α.Α.Ε. μετά από άδεια της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού». Ο δρόμος για «επενδύσεις» από το εξωτερικό άνοιξε και οι ανιδιοτελείς εργάτες του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου περιμένουν με αγωνία να εμφανιστεί στα γραφεία της ομάδας τους ένας Τσάκας με «επενδυτική» πρόταση. Οι περισσότεροι από τους σημερινούς προέδρους δεν έχουν μαντίλι να κλάψουν και η δυνατότητα να έρθουν φράγκα από το εξωτερικό και να τους απαλλάξουν από τις υποχρεώσεις τους προς την ομάδα, φαντάζει ως σανίδα σωτηρίας. Αλλωστε, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο, ότι ακόμη και αν πουλήσουν, θα συνεχίσουν με κάποιο τρόπο να ασχολού-νται με την ομάδα και να αποτελούν (με το αζημίωτο, βεβαίως, βεβαίως), τον εγγυητή της ομαλής μετάβασης από τη μια εποχή στην άλλη.
Για να μην νομίσουν όμως κάποιοι, ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο θα γίνει «μπάτε σκύλοι αλέστε», η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού για να εγκρίνει την «επένδυση» θα εξετάζει αν ο υποψήφιος μέτοχος, πληροί τους όρους για την έγκυρη απόκτηση μετοχών, παρέχει πλήρη εχέγγυα αξιοπιστίας και αποδεικνύει τη νομιμότητα προέλευσης των κεφαλαίων που προορίζει να χρησιμοποιήσει για την απόκτηση των μετοχών. Μάλιστα, θα έχει τη δυνατότητα να την ανακαλέσει, αν μετά την έγκριση της «επένδυσης» υπάρχει υπόνοια εμπλοκής του αγοραστή σε παράνομη συναλλαγή ή δραστηριότητα. Για τη νομιμότητα των κεφαλαίων που θα διατεθούν για την αγορά μιας ομάδας δε νομίζουμε ότι υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να πιστέψει ότι η ΕΑΑ θ’ ασχοληθεί για να βρει πώς απέκτησε τα φράγκα ο κάθε «πρίγκιπας» ή το κάθε «fund». Κατά συνέπεια, η σχετική διάταξη έχει μπει για ξεκάρφωμα, προκειμένου να μην υπάρξουν αντιδράσεις από μια μερίδα ντόπιων καπιταλιστών που βλέπουν εξαιτίας της οικονομικής κρίσης να χάνουν έναν ακόμη «επενδυτικό» τομέα.
Κλείνουμε εδώ τον πρώτο σχολιασμό του νομοσχέδιου Γερουλάνου, με το οποίο θ’ ασχοληθούμε ξανά όταν έρθει η ώρα να ψηφιστεί στη Βουλή.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ1: Εκτός από τον Τζίγγερ που έχει πλήρη εικόνα για τα υπαρκτά ή ανύπαρκτα επενδυτικά funds από τη Σαουδική Αραβία, όλοι οι υπόλοιποι έχουμε χάσει τη μπάλα. Αρχικά είχαμε τον Τσάκα και τον Σουλτάν Αλ Σαούντ, μετά είχαμε μόνο τον Τσάκα, γιατί ο πρίγκιπας πήγαινε από αναβολή σε αναβολή τις χρηματικές εγγυητικές για να ολοκληρωθεί η συμφωνία, ακολούθησε η αποστολή των εγγυήσεων, όχι όμως από τον πρίγκιπα, αλλά από νέο «επενδυτικό» fund συμφερόντων της πριγκίπισσας Νούρα και του αδελφού της (σύμφωνα με πληροφορίες της στήλης είναι ο 18ος αδελφός από τους 37 που διαθέτει η πριγκίπισσα), το οποίο εκπροσωπεί και πάλι ο Τσάκας, και στο τελευταίο προς το παρόν επεισόδιο ο πρίγκιπας Σουλτάν Αλ Σαούντ επανέρχεται κατηγορώντας τον Τσάκα ότι έπαιξε βρόμικο ρόλο, κρύβοντας έγγραφα, και ζητάει απευθείας συνάντηση από τον Τζίγγερ για να προχωρήσει το deal. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τη συνέχεια, όμως το γεγονός ότι κανένας από τους μεγαλομετόχους της ΠΑΕ Παναθηναϊκός δεν έχει πάρει ξεκάθαρη θέση στα τεκταινόμενα δείχνει ότι η υπόθεση δεν είναι τελείως μούφα και ότι πρόκειται για κάτι περισσότερο από παιχνίδι των Βαρδινογιάννηδων.
