Αρωμα πολιτικής ίντριγκας αρχίζει να αποκτά η διαμάχη για την κυριαρχία στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Οι κομματικές φατρίες που πατρονάρουν τον κάθε καπιταλιστή ιδιοκτήτη προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη ρευστή κατάσταση που επικρατεί στο ποδόσφαιρο και να αυξήσουν την επιρροή τους. Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να αξιολογήσουμε τα δημοσιεύματα σε διαφορά αθλητικά και μη σάιτ, που αναφέρονται σε προστριβές ανάμεσα σε Σαββίδη και Μαρινάκη, οι οποίες ενδέχεται να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη μεταξύ τους «ανακωχή» στη μάχη για τον έλεγχο της ποδοσφαιρικής «παράγκας».
Αυτά τα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Μαρινάκης, μετά από μεσολάβηση του συριζαίου υπουργού Νίκου Παππά και της Ντόρας Μπακογιάννη, είχε επαφές με τον Σαββίδη, με στόχο την ανταλλαγή απόψεων και συνεργασία για τις επιχειρήσεις τους (τηλεοπτικοί σταθμοί, λιμάνια κτλ.). Μέσα από αυτή την επαφή προέκυψε η μεταξύ τους «ανακωχή» στη μάχη για τον έλεγχο του εξωαγωνιστικού ποδοσφαιρικού κυκλώματος, με τους δυο καπιταλιστές να συμφωνούν ότι ο Σαββίδης θα πάρει την προεδρία της ΕΠΟ και σε αντάλλαγμα θα ψηφίσει υπέρ του Κούβελου στις εκλογές για πρόεδρο της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.
Ο Μαρινάκης εμφανίζεται ως συνεπής στη συμφωνία τους, αφού επέβαλε την απόσυρση του Ελευθεριάδη, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα ο Γραμμένος, εκλεκτός του Σαββίδη, να είναι ο μοναδικός υποψήφιος πρόεδρος της ΕΠΟ. Σε αντίθεση με τον ερυθρόλευκο πρόεδρο, ο Σαββίδης φάνηκε ασυνεπής, γιατί ο Γραμμένος στις εκλογές της ΕΟΕ αντί για τον Ισίδωρο Κούβελο ψήφισε τον Σπύρο Καπράλο. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον Μαρινάκη, ο οποίος ζήτησε εξηγήσεις, απειλώντας ότι θα τινάξει στον αέρα τη συμφωνία.
Ως άλλοθι για την αλλαγή της στάσης του ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ ισχυρίστηκε ότι η εντολή για ψήφο στον Καπράλο ήρθε από πολύ ψηλά, φωτογραφίζοντας το πρωθυπουργικό περιβάλλον και αφήνοντας να διαρρεύσει ότι είχε ενημερώσει τον Παππά, ο οποίος δεν κατάφερε να πείσει την κυβέρνηση να αλλάξει την κυβερνητική εντολή προς τον Σαββίδη. Η στήριξη Καπράλου από την κυβέρνηση ερμηνεύεται ως κίνηση καλής θέλησης του Τσίπρα προς τον Καραμανλή, αφού ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της ΕΟΕ διατηρεί πολύ φιλικές σχέσεις με τον πρώην πρωθυπουργό.
Η εκλογή Καπράλου ήταν οριακή και έγινε αφού είχαν αποχωρήσει οι Ομοσπονδίες που ήταν υπέρ του Κούβελου (ο οποίος δεν είχε παρουσιαστεί στην εκλογική διαδικασία, επικαλούμενος έκτακτο και σοβαρό πρόβλημα υγείας, με στόχο να την αναβάλει). Για τον λόγο αυτό ο Κούβελος έκανε ασφαλιστικά μέτρα για ακύρωση της διαδικασίας και της εκλογής Καπράλου, τα οποία όμως έχασε και πλέον περιμένει να εκδικαστεί η υπόθεση από το ΣτΕ (με λιγοστές πιθανότητες υπέρ του).
Προς το παρόν δεν έχει γίνει κάποια κίνηση «ρήξης» από την πλευρά του Μαρινάκη και το πλέον πιθανό είναι ότι ο ερυθρόλευκος πρόεδρος θα εκφράσει τη δυσαρέσκειά του και θα επιδιώξει σαν αντάλλαγμα για το «πούλημα» να πάρει κάτι περισσότερο από αυτά που αρχικά είχαν συμφωνήσει με τον Σαββίδη. Ως καπιταλιστής γνωρίζει ότι η εξασφάλιση καλών σχέσεων με την εκάστοτε κυβέρνηση είναι πολύ πιο σημαντική από τη συνεργασία ή τη συμφωνία με κάποιον ανταγωνιστή του.
Δυο ακόμη παράμετροι που συνηγορούν υπέρ της εκδοχής της «μη ρήξης» είναι η απόλυτη και απροκάλυπτη κυβερνητική στήριξη που λαμβάνει ο Σαββίδης, αλλά και η «έξοδος» του Μαρινάκη από το ελληνικό ποδόσφαιρο, αφού -όπως όλα δείχνουν- προχωράει γοργά στην εξαγορά του πλειοψηφικού πακέτου της Νότιγχαμ Φόρεστ.
Κλείνουμε την αναφορά μας στο «καυγαδάκι» Σαββίδη – Μαρινάκη με ένα πολιτικό σχόλιο. Οταν ένας από τους πρωτοκλασάτους υπουργούς της κυβέρνησης παρουσιάζεται ως «ενδιάμεσος» δυο καπιταλιστών με ανταγωνιστικά συμφέροντα, τους οποίους προσπαθεί να πείσει να συνεργαστούν, και το πρωθυπουργικό γραφείο (μόνο αφελείς θα πιστέψουν ότι λειτουργεί ερήμην του Τσίπρα) παρεμβαίνει στις εκλογές της ΕΟΕ με στόχο να ενισχύσει τους διαύλους επικοινωνίας με τον Καραμανλή, καταλαβαίνουμε τι εννοούν οι συριζαίοι όταν μιλούν για πολιτική αρχών (γράφουμε και καμιά μαλακία να γεμίζει η σελίδα): παραμονή στην εξουσία με κάθε τρόπο και μέσο.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ. Σε συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Μπαχρέιν, η ΦΙΦΑ οριστικοποίησε την κατανομή των 48 ομάδων που θα συμμετάσχουν στην τελική φάση του Μουντιάλ (Ασία 8, Αφρική 9, Βόρεια -Κεντρική Αμερική 6, Νότια Αμερική 6, Ευρώπη 16 Ωκεανία 1 και οι 2 θέσεις που απομένουν θα προκύψουν από αγώνες πλέι-οφ, στους οποίους θα συμμετέχουν ομάδες από τις έξι ηπείρους). Αρκεί και μόνο η κατανομή για να καταλάβουμε ότι στόχος της ηγεσίας της ΦΙΦΑ είναι να εξαργυρώσει τα «γραμμάτια» που έχει προς τις Ομοσπονδίες της Αφρικής και της Ασίας, που την στήριξαν στις εκλογές. Αδιαφορώντας για το ότι η παρουσία στο Μουντιάλ ομάδων μετρίου ή και χαμηλού αγωνιστικού επιπέδου σε σχέση με τις ευρωπαϊκές ή τις λατινοαμερικανικές θα έχει ως αποτέλεσμα να πέσει κατακόρυφα το αγωνιστικό ενδιαφέρον, η ΦΙΦΑ αποφάσισε με γνώμονα τα φράγκα που μπορεί να μπουν στα ταμεία της από τις «παρθένες» ποδοσφαιρικά αγορές, όπως θα έκανε άλλωστε κάθε καπιταλιστική επιχείρηση που σέβεται τον εαυτό της.
Για μια ακόμα φορά βλέπουμε ένα σημαντικό ποδοσφαιρικό αγώνα ανάμεσα σε δυο από τις πρωτοκλασάτες ομάδες του ελληνικού ποδοσφαίρου να μετατρέπεται σε αγώνα αντιπαράθεσης οπαδικών στρατών και συμμοριών. Δε θα παραθέσουμε τα γεγονότα και τα όσα έγιναν στο Βόλο, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη λήξη του τελικού, αφενός γιατί είναι γνωστά τουλάχιστον σε όσους έχουν μια στοιχειώδη επαφή και ξέρουν ότι το ποδόσφαιρο είναι άθλημα(;) και αφετέρου γιατί ο χώρος της στήλης είναι πολύ μικρός για να χωρέσει όλα όσα θα έπρεπε να περιγραφούν. Θα σχολιάσουμε όμως ένα σημείο που κατά την ταπεινή γνώμη της στήλης, ενώ έχει ιδιαίτερη σημασία, ο αθλητικός δημοσιογραφικός εσμός και τα παπαγαλάκια το ξεπέρασαν και αναφέρθηκαν από ελάχιστα έως καθόλου.
Αν ψάξει κάποιος τις δεκάδες αναλύσεις και ρεπορτάζ για το ποιος ευθύνεται για τα όσα έγιναν στο Βόλο, θα βρει ότι φταίνε οι χούλιγκαν και οι οπαδικές συμμορίες που έδωσαν ραντεβού θανάτου και έκαναν επίδειξη δύναμης, ο υφυπουργός Αθλητισμού, Βασιλειάδης που δεν άσκησε το δικαίωμα που έχει και επέτρεψε να γίνει ο τελικός, η ΕΠΟ που μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είχε καταφέρει να προετοιμάσει το γήπεδο που θα διεξαγόταν ο τελικός, η αστυνομία που δεν είχε επιχειρησιακό σχέδιο και δεν μπόρεσε να σταματήσει τους οπαδούς των δυο ομάδων, το κακό το ριζικό, ο θεός που δεν υπάρχει αλλά μας φθονεί, και μπορείτε να συμπληρώσετε ό,τι ακόμα θέλετε, αρκεί να μην πείτε τα ονόματα Σαββίδης και Μελισσανίδης, γιατί θα είσαστε εκτός θέματος.
Οσο και αν ακούγεται περίεργο στους μη μυημένους στον μαγικό κόσμο του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, ήταν σχεδόν μηδενικές οι αναφορές στους δυο καπιταλιστές ιδιοκτήτες του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ, οι οποίοι πριν τον αγώνα, είχαν ασκήσει κάθε είδους πίεση προς κάθε κατεύθυνση, προκειμένου να διεξαχθεί κανονικά ένας τελικός που «φώναζε» από μακριά ότι θα αποτελούσε πεδίο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών των ιδιωτικών στρατών που διαθέτουν, με έπαθλο την αναβάθμιση του πρεστίζ τους. Σε απλά ελληνικά, Σαββίδης και Μελισσανίδης χρησιμοποίησαν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, τον τελικό του Κυπέλλου, για να λύσουν τις διαφορές και τις αντιπαραθέσεις τους (ποδοσφαιρικές, επιχειρηματικές, πολιτικές, προσωπικές) και να δείξουν ποιος έχει το πάνω χέρι, αδιαφορώντας για τις συνέπειες αυτής της αντιπαράθεσης.
Οι δυο πρώην σύμμαχοι στην προσπάθεια «εξυγίανσης» του ελληνικού ποδοσφαίρου βρίσκονται πλέον σε σύγκρουση, η οποία -όπως δείχνουν τα δεδομένα- δεν μπορεί να γεφυρωθεί. Προκειμένου λοιπόν να κερδίσουν την εκτίμηση της ποδοσφαιρικής τους πελατείας και των οργανωμένων οπαδών των ομάδων τους, θα πρέπει να δείξουν ότι δεν κωλώνουν και ότι θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να διασφαλίσουν τα συμφέροντα της ομάδας, που ουσιαστικά είναι τα δικά τους επιχειρηματικά συμφέροντα. Στην αντιπαράθεση αυτή, αν υπάρξουν απώλειες, όπως συμβαίνει άλλωστε σε κάθε πολεμική σύγκρουση, ο δημοσιογραφικός εσμός είναι έτοιμος να αηδιάσει από τη δράση των χουλιγκάνων και να ζητήσει την παραδειγματική τιμωρία τους, αποκρύπτοντας με κάθε τρόπο ποιος είναι αυτός που τους έδωσε τη δυνατότητα ή και την εντολή να συγκρουστούν.
Ο προπονητής της Τσέλσι, Αντόνιο Κόντε, χειροκροτεί τους οπαδούς της Μίντλεσμπρο που ακολούθησαν την αγαπημένη τους ομάδα στο Λονδίνο και το «Στάμφορντ Μπριτζ». Παρά το γεγονός ότι η «Μπόρο» έχασε με 3-0 και υποβιβάστηκε, οι οπαδοί της τραγουδούσαν στις εξέδρες, δηλώνοντας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την αφοσίωση και την αγάπη τους στην ομάδα. Στο ιπποτικό χειροκρότημα του Κόντε, οι οπαδοί της «Μπόρο» απάντησαν με έναν εξίσου ιπποτικό τρόπο, φωνάζοντας ρυθμικά το όνομά του. Μια όμορφη ποδοσφαιρική στιγμή, που αποδεικνύει ότι η παρουσία οπαδών (και όχι οπαδικών στρατών ή συμμοριών) και των δυο ομάδων δίνει μια άλλη «διάσταση» στο λαοφιλές άθλημα.
