Είναι γνωστό σε όλους, ότι η στήλη έχει τη δική της ιδιαίτερη ματιά για να βλέπει και να κρίνει την αθλητική πραγματικότητα και σε αρκετές περιπτώσεις έχει τολμήσει να πάει κόντρα στο ρεύμα και να καταθέσει τη δική της «αιρετική» άποψη. Γκάλης, Ιωαννίδης, Συρίγος, Βασιλακόπουλος, Μπάγιεβιτς, Νικολαΐδης, είναι μερικοί στους οποίους έχουμε κάνει σκληρή κριτική και όλοι συνδέονται μεταξύ τους με μια λεπτή κόκκινη γραμμή. Η στήλη τους έκανε κριτική την περίοδο, που ήταν στην κορυφή (σε πολλές περιπτώσεις δικαιώθηκε, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα), όταν η πλειοψηφία των συναδέλφων μου τους είχε «αγιοποιήσει» και τους είχε στο απυρόβλητο, ό,τι και αν έκαναν.
Κάναμε αυτή την εισαγωγή, γιατί τη βδομάδα που πέρασε είχαμε μια αρκετά σημαντική εξέλιξη που ταράζει τα νερά στο ελληνικό πρωτάθλημα και που πιθανά να αποτελέσει την αρχή γενικότερων εξελίξεων, καταρχήν για την ΑΕΚ και σε δεύτερη προσέγγιση και για το ελληνικό ποδόσφαιρο συνολικά. Η απόλυση του Φερέρ από τον κιτρινόμαυρο πάγκο δεν είναι και δεν πρέπει να τη δούμε σαν μια ακόμη αλλαγή προπονητή στο ελληνικό πρωτάθλημα. Η γνώμη της στήλης για τις ικανότητές του είναι γνωστή και έχει διατυπωθεί πολλές φορές, την εποχή που οι ΑΕΚτζήδες έβλεπαν στο πρόσωπό του τον άνθρωπο που θα οδηγούσε την ομάδα στην κατάκτηση του τίτλου. Θα ασχοληθούμε με την απόλυση του Ισπανού όχι για να ευλογήσουμε τα γένια μας και να μιλήσουμε για τη δικαίωση της άποψής μας, αλλά γιατί μπορεί να αποτελέσει την αρχή για σημαντικές εξελίξεις.
Ο Φερέρ αποτελούσε ένα από τα «δομικά υλικά» με τα οποία ο πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΚ Θεμιστοκλής Νικολαΐδης προσπάθησε να στήσει μια ποδοσφαιρική επιχείρηση, η οποία εδώ και δυο-τρεις βδομάδες δείχνει να καταρρέει. Ο Ισπανός παρουσιάστηκε σαν ο προπονητής που θα έφτιαχνε ποδοσφαιρική σχολή στην ΑΕΚ, που θα την έβγαζε από την εσωστρέφεια και τα πέτρινα χρόνια και που για πολλά χρόνια θα ήταν ο μαέστρος σε μια καλοδουλεμένη ορχήστρα που θα συνδύαζε το ταλέντο και το καλό ποδόσφαιρο με την ουσία, δηλαδή με την κατάκτηση τίτλων. Πριν περάσουν δυο χρόνια, απομακρύνεται από την ΑΕΚ, με τη συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών να τον λοιδορούν και να τον κράζουν, ενώ μέχρι πριν λίγο οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι ο Φερέρ ήταν το δυνατό χαρτί στην προσπάθεια της ομάδας για την κατάκτηση του τίτλου. Οι αναγνώστες της στήλης θα θυμούνται τη σκληρή κριτική που είχαμε κάνει πριν μερικούς μήνες σε όσους λανσάρισαν τη θεωρία της «επαγγελματικής νίκης» για να υμνήσουν τον πρώην προπονητή της ΑΕΚ. Η παντελής έλλειψη ποδοσφαιρικής τακτικής και η τρικυμία εν κρανίω στη διαχείριση του έμψυχου υλικού της ομάδας είχαν λανσαριστεί από το Νικολαΐδη και τους κολαούζους του στον αθλητικό Τύπο σαν ποδοσφαιρική καινοτομία. Η ομάδα από την αρχή του πρωταθλήματος ισορροπούσε σε ένα τεντωμένο σκοινί, κέρδιζε με την εύνοια της τύχης και εξαιτίας προσωπικών εμπνεύσεων κάποιων παιχτών, όμως αυτό το γεγονός, αντί να αποτελέσει αντικείμενο προβληματισμού, διαφημίστηκε από τη διοίκηση της ΑΕΚ σαν κάτι πρωτοποριακό για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δυστυχώς όμως για το Νικολαΐδη και την παρέα του, τα τελευταία άσχημα αποτελέσματα (οι άσχημες εμφανίσεις είχαν κουκουλωθεί πίσω από τη θετική έκβαση των αγώνων και την πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα) ξέσκισαν τις μάσκες, έδειξαν το βασιλιά γυμνό, ανέδειξαν τις αδυναμίες και κυρίως «έσπασαν» τους παραμορφωτικούς καθρέπτες που είχε στήσει ο Νικολαΐδης γύρω από την ομάδα, με αποτέλεσμα οι οπαδοί της να δουν την αποκρουστική πραγματικότητα.
Η απομάκρυνση του Φερέρ κρίνεται πλέον αναγκαία. Μετά την εντός έδρας ήττα από τον Πανιώνιο και τον ισχυρό κλονισμό που δέχτηκε το σαθρό κιτρινόμαυρο οικοδόμημα, έγινε μια αγωνιώδης προσπάθεια από τον πρόεδρο να κρυφτεί η πραγματικότητα πίσω από τα σφυρίγματα του διαιτητή, με την ελπίδα ότι στο επόμενο παιχνίδι η ομάδα θα κέρδιζε και με τη βοήθεια των φυλλάδων θα συνέχιζε να παραμυθιάζει τον κόσμο. Δυστυχώς όμως γι’ αυτόν, ο προπονητής δε μπορούσε ν’ ανταποκριθεί ούτε στα στοιχειώδη. Υπό καθεστώς πανικού και έχοντας χάσει τη μπάλα και κάθε ψυχική επαφή με τους παίχτες του, ο Φερέρ στον αγώνα με τη Λάρισα παρουσιάζει την πραγματική εικόνα της ομάδας. Χωρίς αρχή και τέλος οι κιτρινόμαυροι καταφέρνουν να χάσουν μόνο με ένα – μηδέν και την ίδια στιγμή οι επινοήσεις του προπονητή τους δίνουν τη δυνατότητα στο Νικολαΐδη να βρει τον αποδιοπομπαίο τράγο. Φορτώνει όλη την ευθύνη στο Φερέρ και τον στέλνει στην Ισπανία να αναλάβει τη ρεσεψιόν στο οικογενειακό ξενοδοχείο.
Ο πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΚ δείχνει για μια ακόμη φορά ότι είναι αδίστακτος. Χρησιμοποιεί τις «αναλύσεις» των κολαούζων του στον Τύπο, οι οποίοι τις προηγούμενες μέρες τον καλούσαν να πάρει αποφάσεις και πρωτοβουλίες, και προσπαθεί να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου της ΑΕΚ, ικανοποιώντας το λαϊκό αίσθημα για την απομάκρυνση του προπονητή. Τηρουμένων των αναλογιών, η κατάσταση στην ΑΕΚ θυμίζει την κυβέρνηση. Τα πάντα έχουν γίνει πουτάνα, τίποτα δε λειτουργεί σωστά, οι στόχοι που είχαν τεθεί δείχνουν άπιαστο όνειρο, όμως η μοναδική ελπίδα είναι ο Κωστάκης που θα πάρει τις κατάλληλες αποφάσεις και θα σωθεί η ομάδα, συγνώμη η χώρα. Ο πρόεδρος λοιπόν να μείνει στο απυρόβλητο και όλα θα διορθωθούν (και στην ΑΕΚ και στην κυβένρηση). Κανένας δε μας λέει τον τρόπο, αλλά αφού αποφάσισε να ασχοληθεί ο πρόεδρος, πρέπει να του έχουμε εμπιστοσύνη, γιατί ξέρει να βρίσκει τις λύσεις. Και για τη ΝΔ τα πράγματα είναι σχετικά καλά, αφού ο Γιωργάκης ασχολείται με τον καβουρογαμόσαυρο και ο Αλέξης έρχεται πίσω από τις λέξεις, αλλά δεν θα προλάβει την εξουσία, για την ΑΕΚ, όμως που έχει να αντιμετωπίσει τον Κόκκαλη και τους Βαρδινογιάννηδες δε μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι. Ας προετοιμάζονται λοιπόν οι σύντροφοι ΑΕΚτζήδες στην ιδέα ότι ούτε και φέτος θα κατακτήσουν το πρωτάθλημα και ας κάνουν τις απαραίτητες ασκήσεις ψυχολογικής ενδυνάμωσης, γιατί στην πιάτσα σούρνεται και ο αυτοκτονικός ιδεασμός.
Εκτός όμως από τις άμεσες εξελίξεις στην ΑΕΚ με αφορμή την απόλυση του Φερέρ, οι κιτρινόμαυροι έχουν μπει ή –για να είμαστε περισσότερο ακριβείς– κινδυνεύουν να μπουν, στην περίπτωση που δεν κατακτήσουν το πρωτάθλημα, σε μια νέα περίοδο γκρίνιας, καταχνιάς και εσωστρέφειας. Οι εξαγγελίες του Νικολαΐδη για οικονομική εξυγίανση και δημιουργία ομάδας αποτελούν πλέον μακρινό όνειρο. Η φετινή χρονιά δείχνει να εξελίσσεται εφιαλτική, αφού η οικονομική υπέρβαση δεν συνοδεύτηκε από την κατάκτηση του τίτλου και συνεπώς δεν έγινε απόσβεση, αλλά το κυριότερο είναι ότι οι όποιες βάσεις για να δημιουργηθεί μια ομάδα πενταετίας είχαν μπει τα προηγούμενα χρόνια δεν υπάρχουν. Το καλοκαίρι η ΑΕΚ, εκτός απροόπτου, θα βρίσκεται στην ίδια ακριβώς θέση που ήταν όταν ανέλαβε την διαχείρισή της ο Θεμιστοκλής Νικολαΐδης. Χωρίς λεφτά, χωρίς παίχτες, χωρίς όραμα και ίσως χωρίς διοίκηση. Ο νυν πρόεδρος έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο να τα παρατήσει (η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι θα συνεχίσει, αφού κανένας καπιταλιστής δεν αφήνει μια επιχείρηση όσο του αφήνει κέρδη), αν ο αγώνας κατά της διαφθοράς στο ποδόσφαιρο, που κήρυξε πρόσφατα το ΔΣ της ΠΑΕ ΑΕΚ, δεν στεφθεί με επιτυχία.
Οι εξελίξεις, εκτός από την ΑΕΚ, θα επηρεάσουν συνολικά το ελληνικό ποδόσφαιρο. Το μοντέλο που προσπαθούν να στήσουν ο Νικολαΐδης και ο Ζαγοράκης δείχνει να μην έχει μέλλον. Η εξέλιξη είναι απόλυτα φυσιολογική. Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, που στόχος είναι το κέρδος, ισχύουν οι νόμοι του καπιταλισμού. Κόκκαλης και Βαρδινογιάννηδες έχουν ρίξει πολλά φράγκα στην πιάτσα για να στήσουν το σημερινό σκηνικό στο ελληνικό ποδόσφαιρο και δεν θα καθίσουν με σταυρωμένα χέρια, όταν δουν τύπους σαν τον Νικολαΐδη να διεκδικούν το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας, χωρίς να έχουν «επενδύσει». Οσοι μπορούν να σταθούν με καπιταλιστικούς όρους θα κάνουν τους προέδρους, οι υπόλοιποι θα πρέπει να βρουν άλλους τρόπους να βγάζουν μεροκάματο.
Οι οπαδοί της ΑΕΚ μπορούν να ελπίζουν πλέον στις δεήσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, προκειμένου να γίνει το θαύμα και κόντρα στις προβλέψεις να κατακτήσει η ομάδα τους τον τίτλο.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
