Στο σημερινό φύλλο δε θα ασχοληθούμε σχεδόν καθόλου με το Μουντιάλ της Γερμανίας. Οι εξελίξεις στον ΠΑΟΚ και στο ποδοσφαιρικό σκάνδαλο που συγκλονίζει την Ιταλία αποτελούν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, τα κυριότερα θέματα της εγχώριας και της διεθνούς αθλητικής επικαιρότητας αντίστοιχα.
Θα ξεκινήσουμε από τον ΠΑΟΚ και το νέο (;) αφεντικό της ομάδας (το ερωτηματικό αφορά αφενός στην ολοκλήρωση της διαδικασίας, αφού μέχρι την στιγμή που έκλεισε η στήλη δεν είχαν πέσει οι υπογραφές, αφού δεν είχαν δοθεί από τον Ερασιτέχνη ΠΑΟΚ οι απαραίτητες δεσμεύσεις για την παραχώρηση του γηπέδου της Τούμπας στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ, και αφετέρου στο αν είναι αυτός που θα κάνει πραγματικά το κουμάντο ή απλώς θα βάζει τα φράγκα για να συνεχίσει ο Γούμενος να διοικεί έστω και από το παρασκήνιο την ομάδα της Θεσσαλονίκης).
Ας θεωρήσουμε δεδομένο ότι ο Γιάννης Καμπάνης, εφοπλιστής εξ Αργεντινής, θα αγοράσει τον ΠΑΟΚ και ας συνεχίσουμε το σχολιασμό μας. Ως γνωστόν, προέρχομαι από ναυτική οικογένεια, συνεπώς θεωρώ καταρχάς θετική εξέλιξη που θα υπάρχει και πάλι «καπετάνιος» στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Μετά την αποχώρηση του καπετάν Γιώργη, ο καπετάν Γιάννης, που εκτός των άλλων έκανε και εντυπωσιακή «είσοδο». Τα τελευταία χρόνια, οι όποιες εξαγγελίες προγραμματικών δηλώσεων από τους καπιταλιστές που δραστηριοποιούνται στο ποδόσφαιρο γίνονται από τις αίθουσες συνεδρίων των μεγάλων ξενοδοχείων της χώρας ή από τα γραφεία των επιχειρήσεων του προέδρου. Συνεπώς, προσδίδει γκλαμουριά και φινέτσα στο μίζερο ελληνικό ποδόσφαιρο η απόφαση του καπετάν Γιάννη να κάνει δηλώσεις με φόντο την γαλαζοπράσινη ελληνική θάλασσα και την πολυτελή θαλαμηγό του (δυστυχώς ο σκηνοθέτης δεν άνοιξε το πλάνο και χάσαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε την καλλίγραμμη τουρίστρια που πόζαρε τόπλες στην παραλία). Δεύτερο θετικό στοιχείο, αφού μας δρόσισε εν μέσω καύσωνα.
Τρίτο θετικό στοιχείο για τον ίδιο αλλά – επιτρέψτε μου, λόγω της οικειότητας που νιώθω για τον καινούργιο ανιδιοτελή εργάτη που θα προστεθεί στην «οικογένεια» αυτών που έχουν θέσει σκοπό ζωής να σώσουν το ποδόσφαιρο στη χώρα μας, να συμμεριστεί και η στήλη τη χαρά του – είναι η εκπλήρωση μιας πολύχρονης επιθυμίας του να ασχοληθεί με τον ΠΑΟΚ. Μπορεί κάποιοι να γέλασαν με τις δηλώσεις του, αλλά η στήλη έχει συγκινηθεί βαθύτατα. Ο καπετάν Γιάννης εδώ και πολλά χρόνια επιθυμούσε να ασχοληθεί με τον ΠΑΟΚ και τώρα το όνειρό του έγινε πραγματικότητα. Η στήλη αξιοποίησε τις διασυνδέσεις που έχει στην Αργεντινή (ως γνωστόν, εδώ και πολλά χρόνια η στήλη επιλέγει να γευματίσει στη γνωστή χασαποταβέρνα Αρτζεντίνα) και είναι στην ευχάριστη θέση να ενημερώσει τους αναγνώστες της ότι ο νέος ιδιοκτήτης του ΠΑΟΚ δούλευε σκληρά νυχθημερόν, προκειμένου να συγκεντρώσει τα απαραίτητα φράγκα για να αγοράσει – συγνώμη για να βοηθήσει στη δύσκολη στιγμή – την ομάδα που αγαπάει.
Τέταρτο θετικό στοιχείο είναι ότι έχει σώας τας φρένας. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου αν είναι τρελός που αγοράζει 18.000.000 ευρώ χρέη απάντησε: «Δεν είμαστε τρελοί και δεν αγοράζουμε μόνο χρέη. Αγοράζουμε το σήμα του ΠΑΟΚ, τον θρύλο που έχει αυτή η ομάδα». Και όπως έχετε ήδη καταλάβει, προέκυψε και το πέμπτο θετικό στοιχείο. Ο καπετάν Γιάννης, και αυτό αποκαλύπτει το μέγεθος της ανιδιοτέλειάς του, αρκείται στο σήμα και το θρύλο της ομάδας και δεν απαιτεί να του παραχωρηθούν και οι οπαδοί της. Βέβαια, ακόμη και αν ήθελε κάτι τέτοιο, πολύ δύσκολα θα το κατάφερνε, αφού θα είχε να αντιμετωπίσει τον νυν πρόεδρο του Ερασιτέχνη ΠΑΟΚ κ. Θανάση Κατσαρή, ο οποίος είχε δηλώσει ότι μπορεί να παραχωρήσει το σπίτι, την επιχείρησή του ή την οικογένεια του, αλλά όχι την περιουσία της ομάδας (ως γνωστόν, σήμερα το μόνο περιουσιακό στοιχείο του ΠΑΟΚ είναι το γήπεδο και οι οπαδοί του).
Επειδή όμως κινδυνεύω να χαρακτηριστώ «παπαγαλάκι» του καπετάν Γιάννη, είμαι υποχρεωμένος να τονίσω και δύο αρνητικά σημεία στην ενασχόλησή του, με το Δικέφαλο. Το πρώτο είναι ότι στις διαπραγματεύσεις που γίνονται σημαντικό ρόλο και λόγο έχει ο πρώην πρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, κ. Γιάννης Γούμενος. Πρώτη μούρη ήταν στο κότερο και όλο γέλια και χαρές με το νέο ιδιοκτήτη. Σε σωτήρα θα αναδειχτεί στο τέλος και θα ήθελα να δω τις αντιδράσεις των οπαδών της ομάδας, στην περίπτωση που σκάσει μαζί με το νέο ιδιοκτήτη στη Θεσσαλονίκη. Φαντάζεστε τι έχει να γίνει όταν σκάσει μύτη το κότερο του καπετάν Γιάννη στη Θεσσαλονίκη και από μέσα βγει ο Γούμενος; Δεν θα ξέρουν τι να κάνουν οι ΜΠΑΟΚάρες. Και επειδή είναι κομμάτι χοντρό να το καταπιούν, θα αρχίσουν από νωρίς τα όργανα.
Το δεύτερο σημείο είναι οι δηλώσεις που έκανε σε βάρος του Ζαγοράκη (είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι και εδώ υπάρχει δάχτυλος του Γούμενου). Πριν ακόμη αναλάβει τις τύχες της ομάδας, δήλωσε: «Με τον Ζαγοράκη θα πρέπει να δούμε αν μπορεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Θα πρέπει να σταματήσει να έχει αρχηγικές τάσεις. Θα του κοπούν αυτά του Ζαγοράκη. Εμείς θα τον αγκαλιάσουμε και πιστεύω ότι θα αγαπηθούμε τρελά αν προσαρμοστεί. Να παίζει την μπάλα του και ως εκεί. Εδώ φαίνεται πως έχει δώσει άλλες προτεραιότητες στη ζωή του. Η ιδιωτική ζωή που κάνει, τα μπουζούκια, όλα αυτά. Τι σημαίνει ότι είναι αρχηγός; Μπορεί κιόλας να τα κάνει λίμπα αν θέλει;». Οπως θα έχετε καταλάβει, οι δηλώσεις σε ανοιχτό χώρο, κάτω από τον ήλιο, είναι αισθητικά όμορφες, προσθέτουν όπως προείπαμε γκλαμουριά και φινέτσα, άλλα είναι και επικίνδυνες. Ηλίαση πρέπει να έπαθε ο καπετάν Γιάννης, αφού δεν βρίσκουμε άλλη λογική εξήγηση. Ας σοβαρευτούμε όμως. Αν οι ΠΑΟΚτζήδες φοράνε παντελόνια, εξαιτίας αυτών τον δηλώσεων θα έπρεπε να απαιτήσουν από τους παράγοντες που έχουν αναλάβει τις τύχες της ομάδας να σταματήσει άμεσα κάθε συζήτηση με τον καπετάν Γιάννη ή να του ζητήσουν να ανακαλέσει (λίγες ώρες αργότερα ο Καμπάνης τα μάζεψε, με νεότερες δηλώσεις στην «Ελευθεροτυπία»). Αν αυτή τη στιγμή υπάρχει ΠΑΟΚ, σημαντικό ρόλο, ίσως το σημαντικότερο, τον έχει παίξει ο Ζαγοράκης. Οταν άπαντες οι παράγοντες πηδούσαν από το καράβι που βούλιαζε, ο αρχηγός μάζεψε τους συμπαίκτες του και κατάφερε με υπεράνθρωπες προσπάθειες να τους πείσει ότι δεν πρέπει να προχωρήσουν σε ομαδική προσφυγή εναντίον της ομάδας. Μπορεί κάποιος να φανταστεί ποια θα ήταν η σημερινή εικόνα του ΠΑΟΚ, αν όλοι οι παίχτες του είχαν κάνει προσφυγή. Οχι μόνο δε θα μπορούσαν να μιλάνε για επενδυτές, αλλά ούτε το πιστοποιητικό συμμετοχής στο πρωτάθλημα δε θα μπορούσε να εξασφαλίσει. Αντί λοιπόν να ευγνωμονούν το Ζαγοράκη, προσπαθούν να τον ξεφτιλίσουν δημόσια. Εν αναμονή των εξελίξεων και τα καλύτερα στο μέλλον.
Στην τελική ευθεία βρίσκεται το ποδοσφαιρικό σκάνδαλο στην Ιταλία και τη στιγμή που διαβάζετε τη στήλη το πλέον πιθανό είναι να γνωρίζουμε και την τελική απόφαση. Την περασμένη Δευτέρα, ο εισαγγελέας Στέφανο Παλάτσι παρέλαβε τη δικογραφία των 193 σελίδων, προκειμένου να ανακοινώσει τις κατηγορίες που βαραίνουν κάθε ομάδα (μέχρι τη στιγμή που έκλεισε η ύλη δεν είχαν ανακοινωθεί), οι οποίες επί της ουσίας θα προαναγγείλουν τις ποινές. Το σύνολο του ιταλικού Τύπου θεωρεί σίγουρο τον υποβιβασμό της Γιουβέντους (το ενδιαφέρον επικεντρώνεται αν θα πέσει στη δεύτερη ή την τρίτη κατηγορία), της Λάτσιο και της Φιορεντίνα, ενώ ερωτηματικό αποτελούν η Μίλαν (παίζει ανάμεσα σε υποβιβασμό ή αφαίρεση βαθμών) και η Σαμπντόρια. Η Ιταλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία φαίνεται αποφασισμένη να φτάσει το μαχαίρι μέχρι το κόκαλο, προκειμένου να σώσει το γόητρο και τη θέση που κατέχει το ιταλικό πρωτάθλημα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Αυτό που αξίζει να σχολιάσουμε είναι ο τρόπος που χειρίζονται τις εξελίξεις στη γειτονική χώρα οι αθλητικές εφημερίδες στη χώρα μας. Υμνοι και διθύραμβοι για την αδέκαστη ιταλική Δικαιοσύνη που δεν κάνει τα στραβά μάτια και δεν υπολογίζει μεγάλα ονόματα. Οι ίδιοι άνθρωποι, στην περίπτωση του Αρη, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ ή όποιας άλλης ελληνικής ομάδας κινδύνευε να υποβιβαστεί λόγω χρεών, πατρονάριζαν τις διοικήσεις τους και επί της ουσίας καλούσαν την κυβέρνηση να βρει λύση υπέρ της ομάδας και όχι υπέρ του νόμου. Θα μου πείτε το ίδιο κάνουν οι έγκριτοι συνάδελφοι στις περισσότερες των περιπτώσεων. Οταν κάτι είναι μακριά από εμάς, άρα δεν κινδυνεύουν συμφέροντα και δημόσιες σχέσεις τους, είναι άτεγκτοι και δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, όταν όμως το πρόβλημα είναι στην Ελλάδα τότε οι λύσεις που προτείνουν φροντίζουν να είναι «εφικτές», χωρίς «πολιτικό κόστος» και κυρίως χωρίς να θίγονται τα συμφέροντα των καπιταλιστών που διοικούν τις ομάδες. Αλλά και για την ιταλική Δικαιοσύνη έχουμε σοβαρές επιφυλάξεις για το πόσο «αδέκαστη» είναι.
Αν δεχτούμε τα ιδεολογήματα που μας πλασάρουν, θα πρέπει να δεχτούμε ότι σε μια ισχυρή καπιταλιστική χώρα όπως η Ιταλία και στο άκρως επαγγελματικό ιταλικό ποδόσφαιρο η Δικαιοσύνη δεν είναι ταξική και δεν αποτελεί θεσμό του συστήματος, αλλά θεματοφύλακα του νόμου και της τάξης. Επειδή όμως το παραμύθι δεν έχει δράκο για να φοβηθούμε και η αστική Δικαιοσύνη παντού και πάντα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των καπιταλιστών, και στην Ιταλία αυτό ακριβώς κάνει. Το ποδόσφαιρο στη γειτονική χώρα είναι μια καπιταλιστική δραστηριότητα στην οποία τζογάρονται πολλά φράγκα και οι περισσότερες ομάδες είναι ανώνυμες εταιρίες εισηγμένες στο Χρηματιστήριο. Από τη στιγμή, λοιπόν, που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο, ήταν μονόδρομος για την κυβέρνηση, την ποδοσφαιρική ομοσπονδία και τη Δικαιοσύνη να τιμωρήσουν κάποιους από τους εμπλεκόμενους, προκειμένου να μην καταρρεύσει το σύστημα. Για κίνηση εντυπωσιασμού και προστασίας του ποδοσφαιρικού συστήματος και των οικονομικών πακέτων που τζογάρονται σε αυτό είναι και τίποτα παραπάνω.
Κος Πάπιας
ΥΓ: Διάνα πέτυχε ο Ολυμπιακός στη μεταγραφή του Φέλιξ Μπόρχα, αν κρίνουμε από την παρουσία του στον αγώνα με τη Γερμανία. Ο παίχτης κινήθηκε σε πολύ χαμηλό επίπεδο και ο Σόλιντ αναγκάστηκε να κάνει δηλώσεις στήριξής του στη νορβηγική τηλεόραση. Σίγουρα δε μπορεί να κριθεί ένας ποδοσφαιριστής από μια εμφάνιση, αφού είναι πιθανό να βρέθηκε σε άσχημη μέρα. Ομως, επειδή η καλοκαιρινή περίοδος προσφέρεται για καζούρα και συζήτηση στο καφενείο, μπορούμε να αδράξουμε την ευκαιρία και να κάνουμε πλάκα στους γαύρους. Μεταφέρουμε ατάκα γνωστού βάζελου: «Ρε παιδιά, αυτός ο Μπόρχα πρέπει να είναι αλλεργικός στο δέρμα, γι’ αυτό δεν έχει ακουμπήσει τη μπάλα».
