Οσοι παρακολούθησαν συστηματικά το Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας θα συμφωνήσουν ότι με βάση τη δυναμικότητα των ομάδων η Εθνική Ελλάδας πήρε τη θέση που της άξιζε. Ρωσία, Ισπανία και Λιθουανία έδειξαν καλύτερα στοιχεία και διέθεταν καλύτερο έμψυχο δυναμικό από τη δική μας ομάδα και δίκαια ανέβηκαν στο βάθρο. Παρολαυτά, η κατάκτηση της 4ης θέσης θεωρήθηκε από κάποιους αποτυχία και μάλιστα δε δίστασαν να ασκήσουν κριτική για την αγωνιστική εικόνα της ομάδας και να βρουν τον αποδιοπομπαίο τράγο στο πρόσωπο του Λάζαρου Παπαδόπουλου.
Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώθηκε ο κανόνας που λέει ότι τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Αν η Εθνική μας τα κατάφερνε και δεν έχανε στον ημιτελικό από την Ισπανία στις λεπτομέρειες, το πλέον πιθανό είναι αυτοί που σήμερα ασκούν κριτική να συνωστίζονταν για να βγάλουν μια φωτογραφία με τους διεθνείς μας και να έγραφαν διθυράμβους για τον Γιαννάκη και την ομάδα του. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η ιστορία δεν γράφεται με το «αν» και για το λόγο αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να σχολιάσουμε τα επιχειρήματα αυτών που κάνουν κριτική και να καταθέσουμε τη δική μας άποψη για την παρουσία της Εθνικής στην Ισπανία. Ξεκινάμε από το δεύτερο.
Προσωπικά, πιστεύω ότι η Εθνική έπιασε την κορυφή των δυνατοτήτων της, με βάση τα δεδομένα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Το γεγονός ότι ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης και δεύτερη στο παγκόσμιο πρωτάθλημα δε σημαίνει ότι οι παίχτες είναι υποχρεωμένοι να το επαναλαμβάνουν σε κάθε τουρνουά. Αυτό που θα πρέπει να αξιολογήσουμε είναι το αν προσπάθησαν και αν πάλεψαν γι’ αυτό. Οσοι είδαμε τους αγώνες της Εθνικής και θέλουμε να αξιολογήσουμε καλοπροαίρετα την πορεία της το πρώτο και κυριότερο συμπέρασμα που βγάζουμε είναι ότι οι παίχτες της ήταν πολύ κουρασμένοι. Εδώ και τρία χρόνια παίζουν συνεχώς, είτε με την Εθνική είτε με τις ομάδες τους, και ήταν φανερό ότι είχαν φτάσει στα όριά τους. Οσο και αν προσπαθούσαν, δεν κατάφερναν να νικήσουν την κούραση και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μη μπορούν να παίξουν την άμυνα που μας έχουν συνηθίσει, αλλά το κυριότερο να μην μπορέσουν να βρουν τους αυτοματισμούς τους στην επίθεση. Η αγωνιστική τακτική που επέλεξε ο Γιαννάκης ήταν απολύτως σαφής και συγκεκριμένη, οι παίχτες του μέσα στο παρκέ προσπάθησαν να την υλοποιήσουν ακολουθώντας τις εντολές του με ευλάβεια, γεγονός που δείχνει ότι άπαντες είχαν δουλέψει αρκετά, όμως έδειχναν «βαριοί» και κουρασμένοι και δεν είχαν την απαραίτητη σπιρτάδα. Επαιξαν ακριβώς το ίδιο μπάσκετ με αυτό πέρσι στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, όμως το έπαιξαν μια ταχύτητα πιο αργά. Το γεγονός αυτό ήταν καταλυτικό και κόντρα στις καλύτερες ομάδες δεν κατάφεραν να κάνουν την υπέρβαση, όσο και αν προσπάθησαν γι’ αυτό.
Το δεύτερο σημείο που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη στην όποια κριτική μας είναι η έλλειψη εναλλακτικής λύσης στη θέση του σέντερ. Ο Παπαδόπουλος ήταν υποχρεωμένος να δώσει μόνος του τη μάχη κάτω από το καλάθι, αφού ο Μπουρούσης που αποτελούσε εναλλακτική λύση δεν κατάφερε να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της διοργάνωσης, ενώ έλειπε και ο Σχορτσιανίτης. Αν σε αυτό προστεθεί το ότι ο Λάζαρος δεν βρέθηκε στην καλύτερη δυνατή κατάσταση και δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, έχουμε ένα δεύτερο στοιχείο που δεν μας επέτρεψε να κάνουμε την υπέρβαση.
Το τρίτο σημείο είναι το γεγονός ότι οι αντίπαλοί μας κατάφεραν να αξιοποιήσουν το καλύτερο έμψυχο δυναμικό που διέθεταν και να επιβεβαιώσουν μέσα στο γήπεδο τον τίτλο του φαβορί. Οπως είπαμε και στην αρχή, οι τρεις ομάδες που τερμάτισαν πάνω από την Εθνική μας είχαν καλύτερο έμψυχο δυναμικό, δεν έκαναν λάθη στην εφαρμογή της αγωνιστικής τακτικής που επέλεξαν και το αποτέλεσμα ήταν να πάρουν αυτό που ακριβώς δικαιούνταν. Με βάση λοιπόν τα παραπάνω στοιχεία δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλήσουμε για αποτυχία και συνεπώς δεν υπάρχει λόγος να βρούμε έναν αποδιοπομπαίο τράγο, για να του τη φορτώσουμε.
Μόνο όσοι κινούνται από προσωπικά κίνητρα ή εμπάθεια έχουν το θράσος να μιλούν για αποτυχία και «επιστροφή στη θέση του βλάκα». Ο πιο γνωστός εκπρόσωπος αυτών που ασκούν κριτική είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Φίλιππος Συρίγος. Ο εν λόγω κύριος, που εδώ και μια εικοσαετία αποτελεί τον επιβήτορα του ελληνικού μπάσκετ, διαθέτει και τα δυο στοιχεία που αναφέραμε παραπάνω. Και εμπαθής είναι και προσωπικά συμφέροντα θέλει να εξυπηρετήσει. Οσοι θυμούνται, λίγες βδομάδες πριν η Εθνική μας αναχωρήσει για την Ισπανία είχαμε μια κόντρα ανάμεσα στην Ομοσπονδία και το συνδικαλιστικό όργανο των παιχτών για θέματα που αφορούν τον τρόπο λειτουργίας του ελληνικού μπάσκετ, για την ασφάλιση των παιχτών της Α2 κατηγορίας, καθώς και για το επίπεδο του ελληνικού μπάσκετ. Την περίοδο εκείνη, ο Λάζαρος Παπαδόπουλος είχε την μαγκιά να πει αντρίκια και δημόσια τις απόψεις του και να περιγράψει σχεδόν στο ακέραιο την κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό μπάσκετ. Αυτό θεωρήθηκε από τους επιβήτορες του αθλήματος, έγκλημα.
Ολ’ αυτά τα χρόνια έχει φτιαχτεί μια πολύ όμορφη βιτρίνα που όσοι δεν έχουν συστηματική ενασχόληση με το μπάσκετ τη θαυμάζουν, όμως πίσω από τα φώτα της ράμπας υπάρχουν αρκετές και σοβαρές ατέλειες και ελλείψεις, τις οποίες βιώνουν καθημερινά στο πετσί τους οι μπασκετμπολίστες και ιδιαίτερα αυτοί που αγωνίζονται στην Α2 κατηγορία. Οταν ξέσπασε λοιπόν η κόντρα, ο Συρίγος, που ήταν ο εκπρόσωπος Τύπου της Εθνικής, πήρε σαφή θέση εναντίον των παιχτών και κατηγόρησε αυτούς που πρωτοστάτησαν στον αγώνα για να καλυτερέψουν την θέση τους, ότι κάνουν συνδικαλισμό και ότι αυτό θα έχει οδυνηρές συνέπειες για την πορεία της Εθνικής μας. Οι παίχτες δεν κατάπιαν την πρόκληση και ζήτησαν την απομάκρυνσή του από την αποστολή της Εθνικής που ταξίδεψε στην Ισπανία, όπως και έγινε.
Ο «ανιδιοτελής εργάτης» ζούσε πλέον για ένα και μόνο λόγο. Δεν συγχώρεσε τη στάση που κράτησαν οι διεθνείς και ιδιαίτερα ο Λάζαρος Παπαδόπουλος απέναντί του πριν την έναρξη του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και περίμενε να «αποτύχει» η Εθνική αγωνιστικά για να πάρει την εκδίκησή του (έτσι νομίζει, γιατί εκτός από τον εαυτό του και μερικούς παρατρεχάμενούς του δεν υπάρχει Ελληνας που να συμμερίζεται την άποψή του). Την επαύριο της λήξης του Πανευρωπαϊκού έγραφε: «Γιατί στράβωσαν λοιπόν τα πράγματα; Γιατί έλειψαν βασικοί παίχτες (Σχορτσιανίτης, Φώτσης), γιατί η ομάδα, εν ονόματι του συνδικαλισμού, έπεσε θύμα προβοκάτσιας, γιατί η Ομοσπονδία αδράνησε και γιατί ο προπονητής πιάστηκε ουσιαστικά αιχμάλωτος των παιχτών, οι οποίοι από “καλή παρέα”, που ήταν κάποτε, έγιναν συντεχνία. Ο Λάζαρος Παπαδόπουλος έδωσε χίλιες αφορμές για να εκδιωχθεί από την ομάδα, αλλά παρέμεινε γιατί “δεν υπήρχε άλλη λύση”. Τελικά, χαντάκωσε την όλη προσπάθεια, με τραγικό αποκορύφωμα το χθεσινό ματς (σ.σ. αναφέρεται στο μικρό τελικό με τη Λιθουανία), όπου στα 5 λεπτά που έπαιξε το συνολικό σε βάρος της Εθνικής μας σκορ ήταν 14-0». Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κάτι άλλο για να κατανοήσουμε την εμπάθειά του, αφού μέσα σε μερικές γραμμές καταφέρνει να αποτυπώσει με τον πιο γλαφυρό τρόπο τα συναισθήματα που τρέφει για τους παίχτες. Ας θέσουμε και εμείς όμως ορισμένα ερωτήματα και ας τα απαντήσουμε. Ποιες είναι οι χίλιες αφορμές που έδωσε ο Παπαδόπουλος; Η άποψή του ότι δεν είναι δυνατόν να παίζουν ανασφάλιστοι οι επαγγελματίες μπασκετμπολίστες της Α2 κατηγορίας; Η απαίτησή του να φύγει από την αποστολή της Εθνικής κάποιος που έβριζε τους παίχτες; Το γεγονός ότι αντί να ασχοληθεί με τα εκατομμύρια ευρώ του τραπεζικού του λογαριασμού ασχολήθηκε και έλυσε προβλήματα που βιώνουν καθημερινά οι παίχτες που δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας; Κατά τη γνώμη μου, όλα αυτά αποτελούν εύσημα για τον Λάζαρο. Οσο για τον υπαινιγμό του Συρίγου σχετικά με την αγωνιστική παρουσία του παίχτη στο τουρνουά, μόνο εμπάθεια φανερώνει. Ο Παπαδόπουλος, όπως και αρκετοί άλλοι παίχτες, ήταν κουρασμένος και δεν έπιασε το μάξιμουμ των δυνατοτήτων του. Κάποιος που θα ήθελε να κάνει κριτική θα έπρεπε να μιλήσει για όλους και όχι επιλεκτικά για έναν. Οσο για την καλή παρέα που έγινε συντεχνία, δεν χρειάζονται σχόλια. Από τη συμπεριφορά των παιχτών κατά τη διάρκεια των αγώνων, μετά τις νίκες αλλά κυρίως μετά τις ήττες, ήταν φανερό ότι οι σχέσεις μεταξύ τους όχι μόνο δεν ήταν συντεχνιακές άλλα το αντίθετο έβγαζαν υγεία και αλληλεγγύη.
Ο τρόπος που λειτούργησαν οι παίχτες ήταν υποδειγματικός. Δεν έμπλεξαν ούτε για μια στιγμή τις ιδιότητες του συνδικαλιστή και του διεθνή παίχτη και δεν έμπλεξαν ούτε κατά διάνοια την Εθνική στις συνδικαλιστικές τους διεκδικήσεις. Αυτή η συμπεριφορά ενόχλησε σφόδρα τους επιβήτορες του ελληνικού μπάσκετ, που είχαν συνηθίσει οι παίχτες να μην ασχολούνται με τα προβλήματά τους και να αποφασίζουν αυτοί για τις εξελίξεις. Για την απομάκρυνση ορισμένων παιχτών από την Εθνική, ας μην ανοίξουμε το θέμα γιατί θα πονέσουμε πολύ όλοι μας. Οσο για τη θέση του βλάκα, είμαι σίγουρος ότι ομόφωνα οι διεθνείς μας τη χαρίζουν στο Συρίγο για να κάθεται και να κάνει τις «αναλύσεις» του.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
