Μετά από 15 μέρες ξεκούρασης επανερχόμαστε στην πεζή και μίζερη πραγματικότητα του ελληνικού αθλητισμού. Τα πρωταθλήματα έφτασαν στο τέλος τους, η φημολογία για τις μεταγραφές του καλοκαιριού έχει αρχίσει, οι «ανιδιοτελείς εργάτες» που διοικούν τις ομάδες κάνουν τον απολογισμό τους και η στήλη ενόψει της καλοκαιρινής σεζόν, προσπαθεί να βρει τρόπους για να χάσει ορισμένα από τα επιπλέον κιλά που διαθέτει. Δεν υπάρχουν γκανιάν θέματα για να μας απασχολήσουν αυτή τη βδομάδα και αν αυτό συνδυαστεί με τις απαράδεκτες καιρικές συνθήκες και την έλλειψη όρεξης για δουλειά (από όρεξη για φαγητό πάμε καλά), καταλαβαίνετε τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόμαστε.
Ξεκινάμε από μια δυσάρεστη για την στήλη είδηση που αφορά τον Παναθηναϊκό. Κάτω από την πίεση του τελικού αποτελέσματος ο Τζίγγερ αποφάσισε να στείλει στο ταμείο ανεργίας τον Μαλεζάνι και να προσλάβει στη θέση του τον Σουηδό προπονητή Χανς Μπάκε. Οι αναγνώστες της στήλης ξέρουν ότι, παρά τη γενική κατακραυγή εναντίον του Ιταλού, η άποψη της στήλης είναι ότι το έργο του στην ομάδα έχει θετικό πρόσημο. Η χρονιά για τους πράσινους μόνο επιτυχημένη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, αλλά η ευθύνη του Μαλεζάνι είναι πολύ μικρότερη από αυτή που προσπαθούν να του φορτώσουν οι έγκριτοι συνάδελφοί μου. Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι πολύ απλός. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού θα ζητήσουν ευθύνες και σε κάποιον πρέπει να τις φορτώσουν, προκειμένου να βγει λάδι ο πραγματικά υπαίτιος, που δεν είναι άλλος από τον ιδιοκτήτη της ομάδας.
Αν θέλουμε να κάνουμε μια αποτίμηση της φετινής πορείας του Παναθηναϊκού, θα πρέπει να εξετάσουμε τρεις παραμέτρους: το έμψυχο δυναμικό της ομάδας, τις ενέργειες της διοίκησης και τα αποτελέσματα που έφερε. Η σεζόν για τους πράσινους ξεκίνησε ενθαρρυντικά, αφού μετά από πολλά χρονιά οι Βαρδινογιάννηδες έβαλαν το χέρι στην τσέπη και έκαναν μετάγραφες που άφηναν περιθώρια αισιοδοξίας. Στην Παιανία έφτασαν 12 νέοι παίχτες με κορυφαία ονόματα τους Κονσεϊσάο και Μπίσκαν και οι οπαδοί της ομάδας άρχισαν να κάνουν όνειρα. Τα πρώτα αγωνιστικά δείγματα του νέου Παναθηναϊκού πάγωσαν τα αρχικά χαμόγελα, όμως η πρόκριση στους ομίλους του Champions League αναπτέρωσε τις ελπίδες. Δυστυχώς όμως για τους πράσινους η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Κονσεϊσάο και Μπίσκαν αποδείχτηκαν ανεπαρκείς, με συνέπεια η ομάδα να παραπαίει αγωνιστικά. Αποτυχημένες μεταγραφές, λοιπόν, οι οποίες δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έγιναν από τον Τζίγγερ, χωρίς να ρωτηθεί ο Μαλεζάνι. Ενα το κρατούμενο.
Εδώ θα πρέπει να κάνουμε μια απαραίτητη διευκρίνιση. Οι επικριτές του Μαλεζάνι, του καταλογίζουν ευθύνες και για τις μεταγραφές. Το επιχείρημά τους είναι ότι αν δεν συμφωνούσε με αυτές θα έπρεπε να εκφράσει δημόσια τις διαφωνίες του και να ξεκαθαρίσει ότι δεν έχει καμιά ευθύνη. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να ξοδέψουμε πολλή φαιά ουσία για να αντικρούσουμε το επιχείρημα αυτό. Υπάρχει κάποιος από αυτούς που κατηγορούν το Μαλεζάνι, που να διαφωνούσε με τις μεταγραφές αυτές; Και επιπλέον, κανείς δεν έχει ισχυριστεί ότι ο Μαλεζάνι είναι ο προπονητής όνομα που θα μπορούσε να επιβάλλει την άποψή του στον Τζίγγερ και να του υποδείξει τις μεταγραφές της ομάδας. Ας δούμε τη στάση που κράτησε ο «επιτυχημένος» Σόλιντ. Ολο το καλοκαίρι ζητούσε από τον Κόκκαλη συγκεκριμένους παίχτες, όμως ο Σωκράτης έκανε τις μεταγραφές που ήθελε αυτός. Ποια η διαφορά ανάμεσα σε Σόλιντ και Μαλεζάνι; Απλά και μόνο ο Νορβηγός πήρε τίτλο. Υπάρχει κανείς που να αμφιβάλλει ότι αν τον τίτλο τον είχε κατακτήσει ο Παναθηναϊκός, η κριτική θα ήταν η ίδια αλλά με διαφορετικούς αποδέκτες;
Και συνεχίζουμε με την πολιτική της διοίκησης του Παναθηναϊκού και τη βοήθεια που πρόσφερε στην ομάδα. Εχουμε γράψει πάμπολλες φορές, ότι η «δεύτερη θέση που οδηγεί στους ομίλους του Champions League» είναι συνειδητή επιλογή της διοίκησης των πράσινων. Οι Βαρδινογιάννηδες από τη στιγμή που αποφάσισαν να μη κοντραριστούν με τον Κόκκαλη για τον έλεγχο του παρασκηνίου έχουν ακέραια την ευθύνη για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκαν στον Παναθηναϊκό τα «κοράκια». Το dvd που έβγαλαν οι πράσινοι δείχνει ξεκάθαρα ότι αντιμετωπίστηκαν σαν μια μικρομεσαία ομάδα και ταυτόχρονα αποδεικνύει τη διοικητική ανικανότητα του Τζίγγερ. Ο Γιαννάκης σαν μωρή παρθένα μυξοκλαίει που τον διακορέψαν και ζητά ισονομία. Η ξεφτίλα σε όλο της το μεγαλείο. Και εδώ γεννιέται το ερώτημα προς τον ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού. Αφού ρε μεγάλε, σε αδίκησε κατάφορα η διαιτησία και σου αφαίρεσε με το έτσι θέλω πολύτιμους βαθμούς, γιατί διώχνεις τον Μαλεζάνι; Δυο βαθμούς πίσω από την ΑΕΚ είναι η ομάδα και αν είχε τους βαθμούς που του πήραν τα κοράκια θα ήταν δεύτερος, συνεπώς δεν ευθύνεται αυτός. Δύο τα κρατούμενα και συνεχίζω.
Η αγωνιστική εικόνα του Παναθηναϊκού δεν ήταν αυτή που αρμόζει στην ιστορία του. Η ομάδα σε ολόκληρο τον πρώτο γύρο δεν είχε αγωνιστική σταθερότητα και η έλλειψη ανομοιογένειας ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Ο Μαλεζάνι πειραματιζόταν συνεχώς προκειμένου να βρει το κατάλληλο σχήμα με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ένας ξεκάθαρος αγωνιστικός προσανατολισμός. Εδώ θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι έδωσε σε ορισμένους παίχτες και ιδιαίτερα στον Κονσεϊσάο περισσότερες ευκαιρίες από ό,τι έπρεπε και έχασε πολύτιμο χρόνο. Ταυτόχρονα όμως κατάφερε να καθιερώσει στη βασική ενδεκάδα 4 νεαρούς σε ηλικία παίχτες, Δάρλα, Λεοντίου, Τζιώλη και Μάντζιο, και να ρίξει αρκετά το μέσο όρο ηλικίας στην ομάδα του, κάνοντας πράξη την ανανέωση του έμψυχου δυναμικού. Τρία τα κρατούμενα.
Συνοψίζοντας, θεωρώ ότι ο Μαλεζάνι δούλεψε όσο κανένας άλλος προπονητής τα τελευταία χρόνια και το έργο του είναι θετικό για την ομάδα. Δεν κατάφερε ωστόσο να καλύψει και τη διοικητική ανεπάρκεια στην ομάδα του και γι’ αυτό βρέθηκε στο ταμείο ανεργίας. Οσο για το μέλλον του Παναθηναϊκού, προμηνύεται δυσοίωνο. Αφενός γιατί ο νέος προπονητής δεν είναι το όνομα που μπορεί να εμπνεύσει σιγουριά και εμπιστοσύνη και αφετέρου γιατί ο Τζίγγερ δεν δείχνει να έχει καταλάβει την ανεπάρκειά του και το αδιέξοδο της πολιτικής του. Εν αναμονή των μεταγραφικών κινήσεων, για να δούμε αν υπάρξει φως στο τούνελ.
Κος Πάπιας
ΥΓ1: Με καλάθι 3 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του αγώνα ο Παναθηναϊκός νίκησε στη Θεσσαλονίκη τον Ηρακλή και τον έστειλε εκτός σοβαρού απρόοπτου στην Α2 κατηγορία. Οι πράσινοι οπαδοί πήραν με αυτό τον τρόπο εκδίκηση για την ήττα στο Καυταντζόγλειο που έστειλε τους πράσινους στην τρίτη θέση, εκτός Champions League. Στην προκειμένη περίπτωση, η εκδίκηση ήταν ένα πιάτο κρύο μεν, ανούσιο και άνοστο δε.
ΥΓ2: Εδώ και αρκετό καιρό είχαμε προαναγγείλει την ήττα του Ολυμπιακού από το Λεβαδειακό. Η παρουσία του Τάκη Λεμονή στον πάγκο των Βοιωτών και οι καλές σχέσεις που διατηρεί με τους ερυθρόλευκους (ο Λεμονής χαίρει της εκτίμησης της συντριπτικής πλειοψηφίας των οπαδών του γαύρου), σε συνδυασμό με το γεγονός ότι σωτηρία του Λεβαδειακού σημαίνει υποβιβασμό στην Β’ Εθνική του ΟΦΗ, δεν άφηναν περιθώρια αμφιβολίας. Το άσχημο για τους ερυθρόλευκους ήταν ο τρόπος που έχασαν, αφού δεν κρατήθηκαν ούτε τα προσχήματα. Εκτός από τον Λεβαδειακό κερδισμένος είναι και ο υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Ορφανός, που καθυστερεί χαρακτηριστικά να υπογράψει για να μπουν οι ελληνικές ομάδες στο «Πάμε Στοίχημα». Φαντάζεστε τις παρενέργειες της ήττας του γαύρου αν το παιχνίδι παιζόταν στο τζόγο;
