Τελευταίο φύλλο της χρονιάς και θα ασχοληθούμε με τη μιζέρια του ελληνικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Η τελευταία αγωνιστική για το 2005 είχε δυο «ειδήσεις». Την εκτός έδρας νίκη του Παναθηναϊκού στο Αιγάλεω και το αρνητικό ρεκόρ προσέλευσης φιλάθλων στον αγώνα Ακράτητος – Ξάνθη (26 ηρωικοί λάτρεις της μπάλας βρέθηκαν στο γήπεδο).
Με την εκτός έδρας νίκη του Παναθηναϊκού δεν θα ασχοληθούμε, γιατί ήταν αναμενόμενη μετά από τις συνεχόμενες αποτυχίες. Αδέλφια βάζελοι, έγινε η νέα αρχή για την ομάδα μας, και η προσπάθεια για την κατάκτηση του τίτλου συνεχίζεται (τι γράφω ο άνθρωπος για να γεμίσω τη σελίδα). Αξίζει όμως να σχολιάσουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν την «αθρόα» προσέλευση των φιλάθλων στον αγώνα Ακράτητος – Ξάνθη οι συνάδελφοι..
Στο σύνολό τους προσπάθησαν να μας πείσουν ότι ομάδες σαν τον Ακράτητο δεν έχουν θέση στο ελληνικό ποδόσφαιρο και ότι είναι κρίμα να βρίσκονται στην Α΄ Εθνική και να παίρνουν τη θέση επαρχιακών ομάδων, όπως τα Γιάννινα, η Βέροια, ο Εργοτέλης κτλ., οι οποίες γεμίζουν τα γήπεδα που αγωνίζονται. Με την άποψή τους αυτή συμφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία όσων ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, όχι όμως και η στήλη.
Αν θέλουμε να εξηγήσουμε το φαινόμενο Ακράτητος, που στην ουσία είναι μια ομάδα σφραγίδα, θα πρέπει καταρχήν να πούμε για τι είδους ποδόσφαιρο μιλάμε. Αναφερόμαστε σε ερασιτεχνικό ή σε επαγγελματικό ποδόσφαιρο; Γιατί, όπως καταλαβαίνετε αγαπητοί αναγνώστες, άλλα τα δεδομένα για το ερασιτεχνικό και άλλα για το επαγγελματικό, αν και η άποψη της στήλης ότι ο Ακράτητος σαν ομάδα μπορεί να βρίσκεται σε οποιαδήποτε κατηγορία δεν αλλάζει. Αλλάζει όμως το «διά ταύτα» και κυρίως γίνεται καθαρή η υποκρισία των συναδέλφων. Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας και ας θεωρήσουμε ότι το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα ήταν ερασιτεχνικό. Με βάση ποιον κανόνα μπορεί κάποιος να απαγορεύει στους παίχτες της οποιασδήποτε ομάδας που δεν έχει λαϊκό έρεισμα να κερδίζουν στους αγωνιστικούς χώρους και να είναι σε μεγαλύτερη κατηγορία από τους αντιπάλους τους που έχουν πίσω τους και σημαντικό αριθμό οπαδών που ενισχύουν την προσπάθειά τους; Αν μάλιστα μιλάμε για ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, είναι πολύ μεγαλύτερης αξίας η προσπάθεια των παιχτών μιας ομάδας χωρίς οπαδούς, γιατί έχουν λιγότερα «όπλα» για να φτάσουν στο στόχο τους. Συνεπώς, αν μιλάμε για το παιχνίδι αυτό καθεαυτό, θα πρέπει να κρίνουμε την προσπάθεια των ποδοσφαιριστών μέσα στο γήπεδο και μόνο αυτή.
Ας εξετάσουμε τώρα την περίπτωση Ακράτητος με τα δεδομένα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Εχουμε κατ’ επανάληψη γράψει στη στήλη, ότι επαγγελματικό ποδόσφαιρο σημαίνει επενδύσεις από κάποιους καπιταλιστές ή αρπαχτές από κάποια λαμόγια, σε ανώνυμες αθλητικές εταιρίες με σκοπό το κέρδος και το ξέπλυμα χρήματος. Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, το άθλημα αυτό καθεαυτό, το αγωνιστικό μέρος, περνάει σε δεύτερη μοίρα και στο πρώτο πλάνο μπαίνει το οικονομικό. Συνεπώς, θα πρέπει να εξετάσουμε τον Ακράτητο με οικονομικούς και όχι με αγωνιστικούς όρους. Οπως έχουμε γράψει και παλιότερα, μια ομάδα αποτελείται από τη διοίκηση, τον προπονητή, τους παίχτες και τον κόσμο της και ο γενικός κανόνας είναι ότι για να πάει μπροστά θα πρέπει αυτοί οι τρεις τομείς να συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους. Οσο πιο δυνατή είναι η ομάδα στον καθένα από τους τρεις τομείς τόσο πιο ψηλά αγωνιστικά βρίσκεται.
Ελπίζω ότι συμφωνούμε όλοι σε αυτό και συνεχίζω, θέτοντας το εξής ερώτημα: «πώς είναι δυνατόν ο Ακράτητος που έχει μηδέν οπαδούς να βρίσκεται στην Α’ Εθνική, στην ελίτ του ελληνικού ποδοσφαίρου, παρά το γεγονός ότι δεν διαθέτει ένα από τα τρία συστατικά της έννοιας ομάδα;».
Ελπίζω ότι συμφωνούμε όλοι σε αυτό και συνεχίζω, θέτοντας το εξής ερώτημα: «πώς είναι δυνατόν ο Ακράτητος που έχει μηδέν οπαδούς να βρίσκεται στην Α’ Εθνική, στην ελίτ του ελληνικού ποδοσφαίρου, παρά το γεγονός ότι δεν διαθέτει ένα από τα τρία συστατικά της έννοιας ομάδα;».
Η απάντηση μοιάζει δύσκολη αλλά είναι στην ουσία της πολύ απλή, αν την ψάξουμε με βάση τα οικονομικά και όχι τα αγωνιστικά δεδομένα. Είπαμε ότι το πρωτεύον στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι τα οικονομικά μεγέθη. Θα πρέπει λοιπόν να συγκρίνουμε τον Ακράτητο με τις επαρχιακές ομάδες που προαναφέραμε ή και κάποιες άλλες αντίστοιχης δυναμικότητας, όχι με τον αριθμό των οπαδών τους, αλλά με το οικονομικό μέγεθος της διοίκησης ή ακόμη και με την ικανότητα της διοίκησής του να βρίσκει και να ξεπλένει τα απαραίτητα φράγκα που χρειάζονται για τη λειτουργία της. Η πρώτη διαπίστωση που μπορούμε να κάνουμε από τη μέχρι τώρα ανάλυσή μας, είναι ότι η ικανότητα της διοίκησης να εξασφαλίζει και να διαχειρίζεται τους πόρους της ομάδας είναι πολύ πιο σημαντική από τη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει στην ομάδα ο κόσμος της με τη συμπαράστασή του και μόνο. Αν οι οπαδοί που ακολουθούν την ομάδα δεν βάλουν και το χέρι στην τσέπη, δεν αποτελούν δυναμικό συστατικό της και η ύπαρξή τους σχετίζεται καθαρά και μόνο με την πίεση που μπορεί να ασκηθεί στα κέντρα εξουσίας.
Η δεύτερη διαπίστωση που μπορούμε να κάνουμε είναι ότι η διοίκηση του Ακράτητου είναι πολύ πιο ισχυρή από αυτές που διαθέτουν οι επαρχιακές ομάδες. Και τα προηγούμενα χρόνια που η ομάδα ανήκε στον δήμο Ανω Λιοσίων, αλλά και τώρα που την έχει η οικογένεια Ψωμιάδη, είναι νομίζω ορατή και με γυμνό οφθαλμό η διαφορά με τις διοικήσεις των επαρχιακών ομάδων. Η οικονομική ευρωστία που εξασφάλιζε στην ομάδα ο Δήμος με τα έσοδα που είχε από τη χωματερή και η οικονομική ευρωστία που μπορεί να εξασφαλίσει ο νυν ιδιοκτήτης (ο οποίος διαχειρίζεται χρήματα από τις άλλες «επενδυτικές» του δραστηριότητες και τα ρίχνει στην ομάδα), είναι σαφώς μεγαλύτερη συγκρινόμενη με παραδείγματα ομάδων όπως ο ΠΑΣ Γιάννινα που κάθε λίγο αλλάζει «σωτήρα».
Η τρίτη διαπίστωση είναι ότι η διοικητική υπεροχή και η σχετική οικονομική ευρωστία της έχουν σαν αποτέλεσμα το έμψυχο δυναμικό της να είναι καλύτερο από αυτό των ομάδων της B’ Εθνικής και συνεπώς να μπορεί να στέκεται καλύτερα στον αγωνιστικό χώρο. Καλύτεροι παίχτες σημαίνει αυτόματα και υπεροχή στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι.
Νομίζω ότι έχει αρχίσει να γίνετε κατανοητός ο λόγος που ο Ακράτητος βρίσκεται όλα αυτά τα χρόνια στην Α’ Εθνική και καταφέρνει να επιβιώνει, έστω και χωρίς οπαδούς. Η ομάδα των Ανω Λιοσίων είναι πολύ πιο μπροστά από τους ανταγωνιστές της στα δυο από τα τρία συστατικά της έννοιας «ομάδα» και μάλιστα τόσο μπροστά που μπορεί να καλύπτει την ανυπαρξία των οπαδών. Με άλλα λόγια, ο Ακράτητος έχει διοίκηση, έχει καλύτερους παίχτες, δεν έχει οπαδούς. Ομως επειδή οι οπαδοί είναι στην εξέδρα και παίζουν συμπληρωματικό ρόλο, μπορεί και πρωταγωνιστεί.
Αν κάτι πρέπει να ψάξουμε είναι γιατί δεν υπάρχουν «επενδυτές» για τις ομάδες της επαρχίας. Γιατί δηλαδή ο Ψωμιάδης προτίμησε να αγοράσει τον Ακράτητο και όχι μια επαρχιακή ομάδα. Είπαμε προηγούμενα ότι το επαγγελματικό ποδόσφαιρο διαπνέεται από τους νόμους της αγοράς. Συνεπώς, ο καπιταλιστής που θα επενδύσει στο χώρο ή το λαμόγιο που θα κάνει αρπαχτή, αυτό για το οποίο ενδιαφέρεται και αυτό το οποίο πρέπει να ψάξει είναι πού θα βρει το απαραίτητο χρήμα. Δυστυχώς για τους συναδέλφους που ονειρεύονται αποκεντρωμένο ποδόσφαιρο, η οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, δεν τους αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Από τη στιγμή που πάνω από το μισό της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας έχει συγκεντρωθεί στο λεκανοπέδιο, ομάδες σαν τον Ακράτητο θα βρίσκονται στην Α’ Εθνική και ομάδες σαν τα Γιάννινα, την Παναχαϊκή, την Καβάλα θα βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο όλα ή σχεδόν όλα καθορίζονται από το χρήμα και όσοι δεν το λένε και δεν το γράφουν κοροϊδεύουν τον κόσμο.
Κος Πάπιας
ΥΓ: Δεν τα κατάφερε η Λιβόρνο κόντρα στην Μίλαν και το Champions League είναι πλέον πολύ δύσκολη υπόθεση. Παρολαυτά, τα αποτελέσματα των άλλων ομάδων που βρίσκονται πιο πίσω στην βαθμολογία αφήνουν μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας για έξοδο στην Ευρώπη. Το μόνο σίγουρο, είτε κερδίζει είτε χάνει η ομάδα, είναι ότι οι οπαδοί της μετατρέπουν τις εξέδρες σε χώρο πολιτικής ζύμωσης και προπαγάνδας.
