«Δεν φεύγουμε». Αυτό είναι το μήνυμα των κατοίκων της πόλης της Γάζας προς τους σιωνιστές εισβολείς που τους καλούν να εγκαταλείψουν τις γειτονιές τους και την πόλη τους. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύζονται από βιντεάκια που μεταδίδουν αυτό το μήνυμα. Περήφανοι Γαζάουϊ, γυναίκες, άνδρες, παιδιά, ηλικιωμένοι, εκφράζουν την απόφασή τους να παραμείνουν ακλόνητοι στη γη τους, στο πλευρό των παιδιών τους της ένοπλης Αντίστασης. Λευτεριά ή θάνατος! Αυτό είναι το μήνυμα.
«Υπομονετικοί και ακλόνητοι, δεν θα φύγουμε από αυτή τη χώρα». Η Ουμ Οσάμα Αμπού Χαΐν έχασε πέντε από τους γιους της στον πόλεμο στη Γάζα. Το μήνυμά της προς την ανθρωπότητα: «Οι γιοι μου έπεσαν σαν μουτζαχεντίν και αν δεν πετύχουν το στόχο, θα τον πετύχουν οι γιοι τους». Στην ηρεμία και την αποφασιστικότητα με την οποία μιλάει αντικαθρεφτίζεται η θέληση ενός ολόκληρου λαού, των ελεύθερων πολιορκημένων της Γάζας.
«Ανθεκτικοί»… Ενα μήνυμα μικρών και μεγάλων μέσα από τα ερείπια, με ηχητική υπόκρουση το «Μαουτινί» («Πατρίδα μου»), τον άτυπο εθνικό ύμνο της Παλαιστίνης.
Tην ώρα που οι γιατροί τού προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες, με τα ρούχα του γεμάτα αίματα, ένας ηλικιωμένος άνδρας που το σπίτι του μόλις βομβαρδίστηκε, στέλνει το ίδιο μήνυμα:
«Αυτό που έγινε είναι κάτι ακατανόητο, ανεξήγητο. Καθόμασταν στο σπίτι μας ήσυχα και ειρηνικά. Δεν πηγαίναμε πουθενά, δε συμμετείχαμε σε οποιουδήποτε τύπου δραστηριότητες. Δεν πρόκειται για υπόθεση αντιποίνων για κάτι που κάναμε, πρόκειται για υπόθεση εκτοπισμού. Το ζήτημα είναι ότι εμείς βρισκόμαστε στα σπίτια μας κι αυτοί μας απαγορεύουν να βρισκόμαστε στα σπίτια μας. «Πρέπει να μετακινηθείτε προς το νότο». Μα τω θεώ, δεν θα εκκενώσουμε. Σήμερα βομβαρδιστήκαμε και τραυματιστήκαμε, τα εγγόνια και τα παιδιά μου μπορεί να έγιναν μάρτυρες, αλλά θα γυρίσω στο σπίτι μου, θεού θέλοντος, και ας μας βομβαρδίσουν ξανά. Θα συναντήσουμε το θεό μας ως μάρτυρες, δε θα τον συναντήσουμε ως φυγάδες. Mα τω θεώ, δε θα δραπετεύσουμε. Δε θα υποχωρήσουμε. Nα ξέρει ο ποταπός και βρόμικος [Νετανιάχου] ότι η αφοσίωσή μας είναι δυνατότερη από τους πυραύλους τους. Μα τω θεώ, η αφοσίωσή μας είναι δυνατότερη από τους πυραύλους τους. Ας πάρει το γιο μου ή τον εγγονό μου ή τον μισό εμένα ή ολόκληρο εμένα, ορκίζομαι στο θεό ότι δε θα φύγουμε και ότι θα παραμείνω ακλόνητος σ’ αυτή τη γη των ακλόνητων».
Mικροί και μεγάλοι, δηλώνουν ότι θα ζήσουν στα ερείπια των σπιτιών τους και δεν πρόκειται να φύγουν.
Δημοσιογράφος: Γλυκιά μου, θέλεις να πας στο Νότο; Κοριτσάκι: Οχι. Αγοράκι: Δε φεύγω. Αλλο αγοράκι: Δε φεύγουμε, θα συνεχίσουμε να ζούμε στα ερείπια. Ανδρας: Δεν φεύγουμε, μέχρι το θάνατο. Αγόρι: Δε φεύγουμε, είμαστε ακλόνητοι. Ανδρας: Παρά την πείνα και παρά την πολιορκία, δε φεύγουμε Ηλικιωμένος: Λέω στην Κατοχή: ο τελευταίος εκτοπισμός θα είναι προς το θεό. Δε φεύγουμε από τη γη μας.
Στη Σατζαΐα, τη γη των γενναίων, αυτός ο Παλαιστίνιος στέκεται μπροστά σε ένα ανατιναγμένο σιωναζιστικό τανκ μεταφοράς προσωπικού και στέλνει το μήνυμά του στα αγγλικά: Μπορεί να χάνουμε παιδιά, αδέρφια, ξαδέρφια, γείτονες, φίλους, αλλά η λέξη «παράδοση» δεν υπάρχει για εμάς. Ποτέ δε θα σηκώσουμε λευκή σημαία. ‘Η θα ζήσουμε στην παραδεισένια γη μας ή θα ζήσουμε στον παράδεισο στον ουρανό.
Αυτό είναι ένα τανκ-κούνια, λέει το «αετόπουλο» της Σατζαΐα, κάνοντας το σήμα της νίκης.
«Το σπίτι μου είναι κατεστραμμένο και οι δύο γιοι μου μαρτύρησαν. Θέλω να κοιμηθώ στα ερείπια, να φτιάξω καφέ πάνω στα ερείπια. Φυσικά και δεν πρόκειται να φύγω από τη Σατζαΐα». Δεν υπάρχουν λόγια για να χαρακτηρίσεις αυτόν τον κάτοικο της πόλης της Γάζας.
Kαι πώς να χαρακτηρίσεις αυτόν τον νέο άνδρα που κρατάει στα χέρια του τη σορό του μάρτυρα πατέρα του και φωνάζει με την αποφασιστικότητα των γενναίων της Παλαιστίνης: «Δεν θα φύγουμε από τη γη μας, ακόμα κι αν σκοτωθούν οι οικογένειές μας. Ακόμα κι αν μείνουμε οι τελευταίοι, ο θάνατος του καθενός από εμάς αυξάνει την αποφασιστικότητά μας. Είμαι χαρούμενος που ο πατέρας μου είναι μάρτυρας για την Παλαιστίνη».
Οπως ακριβώς το είπε η συντρόφισα Λέιλα Χάλεντ:
«Ξέρουμε ότι πληρώνουμε ένα πολύ βαρύ τίμημα, με τις απώλειες του λαού μας, των παιδιών, των γυναικών, και με την καταστροφή των σπιτιών μας στη Γάζα. Τα πάντα καταστρέφονται τώρα. Και χρησιμοποιούν και έναν άλλο πόλεμο, μας αναγκάζουν να λιμοκτονήσουμε. Η πείνα στη Γάζα. Και νομίζουν ότι εξαιτίας αυτού ο λαός δε θα υποστηρίξει την Αντίσταση.
Μα είναι η δική τους Αντίσταση. Αυτή είναι η έναρξη της απελευθέρωσης. Δεν είναι απλά στρατιωτική δράση. Τώρα αρχίσαμε τη δράση της απελευθέρωσης. Και αυτή είναι η αρχή. Εχουν πολιορκήσει τη Λωρίδα της Γάζας και το λαό μας εκεί για 70 χρόνια. Και τώρα το εντείνουν σκοτώνοντας το λαό μας.
Ακόμα και ο ισραηλινός στρατός παραπονιέται ότι δεν πολεμά, μόνο σκοτώνουν, μόνο σκοτώνουν ανθρώπους. Επειδή δε βλέπουν κανέναν από την Αντίσταση, τους μαχητές της ελευθερίας. Αυτοί βγαίνουν από τα τούνελ και [οι σιωνιστές] δεν ξέρουν πότε και πώς, δεν ξέρουν τίποτα γι’ αυτό. Και τώρα το Ισραήλ βρίσκεται σε κρίση. Αυτό είναι επίσης ένα επίτευγμα της Αντίστασής μας. Και μπορούμε να συνεχίσουμε, είμαστε προετοιμασμένοι γι’ αυτό».
