Ο «καβαλιέρε» της Ιταλίας, κατά κόσμο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, κατάφερε από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και για περισσότερο από πέντε δεκαετίες να αφήσει το στίγμα του στην οικονομική, κοινωνική, πολιτική και αθλητική ζωή της γειτονικής χώρας. Διορατικός και «επιθετικός» επιχειρηματίας, έχοντας πάντα στόχο το μέγιστο κέρδος, χρησιμοποίησε «θεμιτά» και αθέμιτα μέσα για να εξυπηρετήσει τα επιχειρηματικά του σχέδια, όπως θα έκανε κάθε καπιταλιστής που σέβεται τον εαυτό και τα «ιερά και όσια» του συστήματος. Αντισυμβατικός (έτσι ονομάζονται οι διεφθαρμένοι πλούσιοι, ενώ οι φτωχοί ονομάζονται παραβατικοί) στην προσωπική του ζωή, που σημαδεύτηκε από δεκάδες μικρές και μεγάλες «πικάντικες» περιπέτειες, έμεινε στην ιστορία για τα περίφημα μπούνγκα-μπούνγκα πάρτι (σεξουαλικά πάρτι με ανήλικες στις βίλες του).
Οξυδερκής αστός πολιτικός, ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα τη δεκαετία του ’80 με την εμπλοκή του στην ακροδεξιά οργάνωση «Propaganda 2» (στόχευε, υποτίθεται, στην αποσταθεροποίηση του διεφθαρμένου ιταλικού πολιτικού συστήματος), καταδικάστηκε για τη δράση του το 1990, αλλά κατάφερε να γλιτώσει τη φυλακή. Ιδρυσε το 1994 το ακροδεξιό κόμμα «Φόρτσα Ιτάλια» και κατάφερε να γίνει ο μακροβιότερος ιταλός πρωθυπουργός μεταπολεμικά (ήταν πρωθυπουργός για 9 χρόνια). Το 2013 αποβλήθηκε για 6 χρόνια από τη Γερουσία, λόγω καταδίκης για φορολογική απάτη και μετά την έκτιση της ποινής του κατάφερε να επανέλθει ως ευρωβουλευτής το 2019 και ως κυβερνητικός εταίρος το 2022. Με λίγα λόγια, ένας διεφθαρμένος μέχρι το μεδούλι καπιταλιστής που επιδείκνυε τη διαφθορά του (αντισυμβατικός), αλλά πάντα πιστός στην αστική δημοκρατία και τις καπιταλιστικές «αρχές και αξίες», πρόσφερε πολλά στην ιταλική άρχουσα τάξη.
Η πολιτική και κοινωνική σταδιοδρομία του Μπερλουσκόνι, όσο σημαντική και αν ήταν, δεν θα υποχρέωνε τη στήλη να ασχοληθεί μαζί του. Ομως ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένος και στην εμπλοκή του στο χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού. Κατάφερε να παραμείνει για 31 χρόνια πρόεδρος στη Μίλαν, που ήταν μια από τις ιστορικά αριστερές ομάδες της Ιταλίας, με στενούς δεσμούς με το εργατικό κίνημα. Συνεπώς, θα πρέπει να διερευνηθούν οι λόγοι που του επέτρεψαν να γίνει αποδεκτός από τους τιφόζι της Μίλαν και να σχολιαστεί η συμμετοχή στο ποδοσφαιρικό «γίγνεσθαι» της Ιταλίας και της Ευρώπης.
Η πρώτη επαφή του «καβαλιέρε» με το χώρο του αθλητισμού ξεκίνησε το 1975, όταν έγινε ιδιοκτήτης του ιδιωτικού τηλεοπτικού δικτύου Canale 5 και πήρε για πρώτη φορά τηλεοπτικά δικαιώματα για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Τα τηλεοπτικά media του Μπερλουσκόνι γιγαντωθήκαν στις αρχές του ’80 με την αγορά του Italia 1 (1982) και του Rete 4 (1984) και την απόφασή του να «επενδύσει» στο ποδόσφαιρο, αποκτώντας σημαντικό ποσοστό τηλεοπτικών δικαιωμάτων για τους αγώνες των πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου.
Η εμπλοκή του με τα δρώμενα στο ιταλικό ποδόσφαιρο του άνοιξε την όρεξη για κάτι πιο μεγάλο και η ευκαιρία του δόθηκε το 1986, όταν πέτυχε να κάνει μια πολύ σημαντική επιχειρηματική κίνηση που τον καθιέρωσε στις ηγετικές προσωπικότητες του ευρωπαϊκού επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Εκείνη την περίοδο, η Μίλαν βρισκόταν σε δεινή οικονομική θέση και ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία, ενώ παρέπαιε αγωνιστικά έχοντας βιώσει δυο υποβιβασμούς (το 1980 και το 1982). Ο Μπερλουσκόνι αξιολόγησε ότι επενδύοντας στην απαξιωμένη Μίλαν μπορούσε να εξασφαλίσει αναγνωρισιμότητα, προβολή και τεράστια κέρδη και στις 20 Φεβρουαρίου 1986 κατάφερε να την αγοράσει, παρά τις αντιδράσεις μιας σημαντικής μερίδας των οργανωμένων οπαδών της ομάδας.
Οι «Rossoneri» στην πλειοψηφία τους είχαν αριστερές καταβολές και αρχικά δεν είδαν με καλό μάτι το νέο ιδιοκτήτη της ομάδας, που ήταν γνωστός για τα ακροδεξιά και φασιστικά του φρονήματα. Αποδεικνύοντας την οξυδέρκειά του, ο Μπερλουσκόνι έκανε τις κατάλληλες κινήσεις, εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου, έγινε αποδεκτός από την πλειοψηφία των οπαδών της ομάδας και κατάφερε να «απομονώσει» όσους αντιδρούσαν στην παρουσία του.
Αρχικά, είχε αποκτήσει το 52% των μετοχών της ομάδας και για να αποφύγει το διορισμό οικονομικού διαχειριστή για τη ρύθμιση των χρεών, έβαλε αμέσως στο ταμείο της ομάδας 6 δισεκατομμύρια λιρέτες, μέσω της Rete Italia (εταιρία για τα τηλεοπτικά δικαιώματα). Στη συνέχεια προχώρησε σε αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου και ξοδεύοντας άλλα 10 δισεκατομμύρια λιρέτες κατάφερε να αποκτήσει το 99% του μετοχικού κεφαλαίου, να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος στο οικονομικό σκέλος και να εξασφαλίσει ότι δεν θα υπάρχει αντιπολίτευση. Είχε ήδη βάλει τα «θεμέλια» για την αποδοχή του από τους οπαδούς, αφού είχε αποτρέψει τη χρεοκοπία της αγαπημένης τους ομάδας, και είχε εξασφαλίσει την καπιταλιστική της βιωσιμότητα.
Ταυτόχρονα, γνωρίζοντας ότι για τους οπαδούς οι αγωνιστικές επιτυχίες βαραίνουν περισσότερο από την οικονομική βιωσιμότητα της ομάδας, αποφάσισε να ενισχύσει το έμψυχο δυναμικό της Μίλαν και ξοδεύοντας περισσότερα από 15 δισεκατομμύρια λιρέτες, κατάφερε να δημιουργήσει μια από τις πιο εμβληματικές ομάδες στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η Μίλαν την εποχή του «καβαλιέρε» κέρδισε τα πάντα (8 πρωταθλήματα, 1 κύπελλο και 7 Super Cup Ιταλίας, 5 Champions League, 5 Super Cup UEFA, 1 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων και 2 Διηπειρωτικά Κύπελλα), κυριαρχώντας στην Ιταλία και την Ευρώπη.
Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει η στήλη για να πείσει ότι οι αγωνιστικές επιτυχίες άμβλυναν τις αντιδράσεις της πλειοψηφίας των οργανωμένων οπαδών της Μίλαν και πλέον ο πρόεδρος Μπερλουσκόνι, αν και πατενταρισμένος φασίστας, ήταν αποδεκτός. Αποδείχτηκε για ακόμη μια φορά ότι η αξιολόγηση των καπιταλιστών-προέδρων γίνεται με οπαδικά και όχι με πολιτικά-ταξικά κριτήρια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα αντικαπιταλιστικά «καύσιμα» των οργανωμένων οπαδών μιας ομάδας φτάνουν μέχρι ένα σημείο και δεν μπορούν να κερδίσουν τον οπαδικό παράγοντα, ιδιαίτερα όταν αναφερόμαστε σε μεγάλες ομάδες με σημαντικό οικονομικό υπόβαθρο.
Αν στα παραπάνω προσθέσουμε ότι τη δεκαετία του ’80, είχε ξεκινήσει η υποχώρηση του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, που κορυφώθηκε με την κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού της «ΕΣΣΔ» τον Δεκέμβρη του ’91 (στις 25 Δεκέμβρη αποκαταστάθηκε η ενότητα μορφής και περιεχομένου: η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο κατέβηκε από το Κρεμλίνο και ο Γκορμπατσόφ παρέδωσε την εξουσία στον Γέλτσιν), γίνονται ξεκάθαροι οι παράγοντες που επέτρεψαν στον «καβαλιέρε» να κυριαρχήσει στη Μίλαν και να την μετατρέψει από μια ομάδα με ισχυρούς δεσμούς με το εργατικό κίνημα, σε μια από τις πιο επαγγελματικές και συστημικές ομάδες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Κος Πάπιας
ΥΓ1. Σε όλα τα συστημικά ΜΜΕ προβλήθηκε η πορεία των οργανωμένων οπαδών της Μίλαν την περασμένη Τρίτη στο Αρκόρε του Μιλάνου, για να τιμήσουν τη μνήμη του Μπερλουσκόνι και την προσφορά του στην ομάδα. Τονίστηκε μάλιστα ότι οι οπαδοί της Μίλαν δεν τον ξέχασαν, παρά το γεγονός ότι έχει αποχωρήσει αρκετά χρόνια από τα διοικητικά της ομάδας, την οποία πούλησε σε κινέζους καπιταλιστές. Εξηγήσαμε παραπάνω τους λόγους για τους οποίους έγινε αποδεκτός από τους «Rossoneri», όμως από την αποδοχή μέχρι την πορεία στη μνήμη του υπάρχει απόσταση. Αν δούμε προσεκτικά το video από την πορεία, θα διαπιστώσουμε ότι η συμμετοχή σε αυτή είναι πολύ μικρή, λείπουν οι σημαίες και τα λάβαρα της Μίλαν και οι συμμετέχοντες μοιάζουν εμφανισιακά να προέρχονται από τον ακροδεξιό-φασιστικό χώρο. Επομένως, είναι περισσότερο μια φασιστική μάζωξη παρά μια οπαδική πορεία.
13.06.2023🇮🇹Milan Hooligans corteo in Arcore (Milan) in honour of Silvio Berlusconi, storical Milan president death 12.06.2023 he was 86 years old https://t.co/Fjy3xrmcco pic.twitter.com/B5ptFT8tpB
— Hooligans.cz Official (@hooliganscz1999) June 13, 2023
ΥΓ2. Ενα πανό που έγραφε «Τεράστιε Σίλβιο Μπερλουσκόνι RIP» κρέμασαν έξω από τη βίλα του μέλη του συνδέσμου «Viking» (οπαδοί της Γιουβέντους με έδρα το Μιλάνο) για να αποχαιρετήσουν τον «καβαλιέρε». Ανάμεσα σε Μίλαν και Γιουβέντους υπάρχει πολύ μεγάλη κόντρα και με δεδομένο ότι ο συγκεκριμένος σύνδεσμος ανήκει στον ακροδεξιό χώρο, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι φασίστες οπαδοί της Γιουβέντους αποτίουν φόρο τιμής στον ομοϊδεάτη τους Σίλβιο. Οι φασίστες έβαλαν τη βρωμερή ιδεολογία τους πάνω από τις οπαδικές τους αντιπαραθέσεις και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει τους οπαδούς που ενώ δηλώνουν αντιφασίστες κάνουν το αντίθετο και οριοθετούν την πολιτική τους δράση στις εξέδρες με βάση τις οπαδικές τους προτιμήσεις.
ΥΓ3. Με το λιτό «Ciao Silvio» η ιστοσελίδα Escort Advisor, η πρώτη ιστοσελίδα αξιολόγησης «συνοδών» στην Ευρώπη, αποχαιρέτησε τον Μπερλουσκόνι, που ήταν γνωστός για την επιδεικτικά πολυτάραχη ερωτική ζωή του, τα μικρά και μεγάλα σκάνδαλα και τα περιβόητα «μπούνγκα-μπούνγκα» πάρτι. Η ιστοσελίδα εξήγησε ότι το «αντίο» στον «καβαλιέρε» δεν αφορά την πολιτική συμπάθεια προς το πρόσωπό του, αλλά τη συμβολή του στη νοηματοδότηση της «βιομηχανίας του πληρωμένου σεξ» στην Ιταλία. Η στήλη επέλεξε για φωτογραφία μια πιατέλα με κουνέλι στιφάδο, γιατί αν έβαζε τα «κουνελάκια» από τα πάρτι του Μπερλουσκόνι, θα κοβόταν από τον αρχισυντάκτη λόγω σεξιστικού περιεχόμενου.
