Δύο χιλιάδες είκοσι δυο
λαοί και όνειρα ρημαδιό
Αναφορικά με τα κοσμικά και εορταστικά, αυτή την εβδομάδα να μην ξεχάσουμε την Κυριακή 17 Ιούλη τα 75α γενέθλια της δούκισσας της Κορνουάλης Καμίλα, συζύγου του ισόβιου πρίγκιπα Καρόλου, αλλά και την Τρίτη 19 του Ιούλη την 24η επέτειο γάμου Κώστα Καραμανλή και Νατάσσας Παζαΐτη.
Οπως πάντα η άνοιξη φέρνει το καλοκαίρι
έτσι κι η κάλπη πάντοτε μόνο δεινά θα φέρει.
Με Κούλη στο μεγάλο τιμόνι (φωτο) και Κώστα στο μικρό, μέχρι και τα τζιτζίκια αρνούνται να εμφανιστούν, μεσούντος του Ιουλίου- στην Αθήνα!
– Ακυρο το σιδέρωμα και οι ετοιμασίες
Γκόλφω, δεν έχει εκλογές. Τα μάζεψε ο Κούλης
– Θα ‘ναι πικρό φθινόπωρο, σκληρός χειμώνας, Τάσο
κι απέ θα ‘ρθει η άνοιξη, τίποτα μην αλλάξει.
Χα, χα. Βρε τα παλιόπαιδα τι σκέφτονται και γράφουν! Ακου “Πισπιρίγκου της παιδείας“!
Αλέξη είσαι μάστορας πρώτος στην κωλοτούμπα
μα θα ‘θελα να βλέπαμε λίγο και τον Κουτσούμπα.
Αυτή η σοβαροφάνεια του Ανδρουλάκη και η προσπάθειά του να παραστήσει εκείνον που διαδραματίζει βασικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας, μας ξεπερνάει. Ομως, όπως λέει και ο σοφός λαός, “κοντός ψαλμός αλληλούια“.
Ολημερίς προβάλλουνε μπιτσόμπαρα και κ@λους
και με τα παρατράγουδα στη Μύκονο ασχολούνται
που όλο συνεχίζονται κι όλοι καταδικάζουν.
Λοιπόν, είναι γνωστό εδώ και χρόνια ότι η Τουρκία δεν θέλει πλέον να λέγεται “Turkey“. Το ζήτημα αναθερμάνθηκε και σε διάταγμά του ο σουλτάνος ξεκαθαρίζει ότι η ονομασία “Türkiye” είναι η πλέον ενδεδειγμένη «για να εκφράσει τον πολιτισμό και τις αξίες του τουρκικού έθνους». Η γερμανική εφημερίδα “Stuttgarter Zeitung” σημειώνει ότι στα αγγλικά η λέξη “turkey” δεν σημαίνει μόνο τη γαλοπούλα, αλλά είναι και ιδιωματισμός που υποδηλώνει την “ανοησία” ή την “αποτυχία“. “Προφανώς κανείς δεν επιθυμεί μία παρόμοια ταύτιση” διαβάσαμε σε σχετικό άρθρο της “Deutsche Welle“. Και έπεται συνέχεια…
Ειρκτή εκτίουν οι λαοί στον κόσμο απ’ άκρη σ’ άκρη
και πρέπει να βγει η οργή αντί να βγαίνει δάκρυ
Για τα 27 χρόνια από τον θάνατο του Aziz Nesin: “Δυο πράγματα δεν ευδοκιμούν στη χώρα μας. Το ένα είναι το δέντρο του καφέ και το άλλο η δημοκρατία. Και τα δύο μας έρχονται από το εξωτερικό. Στα χώματά μας δεν μπορέσαμε ν’ αναπτύξουμε με κανένα τρόπο το δέντρο του καφέ. Το κλίμα της χώρας μας, το νερό, το χώμα, δεν είναι κατάλληλα για την ανάπτυξη του δέντρου αυτού. Οσο για τη δημοκρατία, η αλήθεια είναι πως ό,τι περνούσε από το χέρι μας δεν παραλείψαμε να το κάνουμε για την ανάπτυξή της, για την εδραίωσή της. Αν κοιτάξετε την ιστορία μας, πριν από εκατό χρόνια πάνω κάτω ρίχτηκε στη χώρα μας ο σπόρος της δημοκρατίας (…) Αν ξοδεύαμε αυτό τον κόπο των εκατό χρόνων που αφιερώσαμε στη δημοκρατία, για την ανάπτυξη του καφέ, σήμερα η χώρα μας θα γινόταν δάσος από καφέ, που δεν τ’ άγγιξε ο μπαλτάς του ξυλοκόπου. Στο παρελθόν κρίθηκε απαραίτητο, δεν το είχαμε καταλάβει. Αντί να φυτέψουμε σπόρο καφέ, φυτέψαμε τον σπόρο της δημοκρατίας (…) Αν δεν υπάρχει καφές, του ανθρώπου το κεφάλι γυρίζει, αν δεν υπάρχει δημοκρατία, του ανθρώπου το κεφάλι δεν γυρίζει. Ο καφές μοσκοβολάει, η δημοκρατία ούτε καν έχει μυρουδιά. Τον καφέ τον βάζεις στο φλιτζάνι, τον πίνεις. Η δημοκρατία ούτε τρώγεται ούτε πίνεται. Σε τι χρειάζεται αυτή η δημοκρατία, μπορείτε να μου πείτε; Στη χώρα μας έρχεται από το εξωτερικό μπόλικη-μπόλικη δημοκρατία, αλλά καφές δεν έρχεται. Τον καφέ τον πουλάνε, τη δημοκρατία τη δίνουν. Ο καφές είναι με λεφτά, η δημοκρατία τζάμπα. Για τον καφέ χρειάζεται συνάλλαγμα, για τη δημοκρατία τίποτα δεν χρειάζεται (…) Να γινόταν τόσο δα απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε απ’ αυτόν τον καφέ, να καταλαβαίναμε και από δημοκρατία” (“Ο καφές και η δημοκρατία”).
Είμαι υψηλής αισθητικής γι’ αυτό ζητώ μια χάρη
να δω τη Νίκη με μαγιό (ο διάολος να με πάρει).
Κοκκινοσκουφίτσα
