Δύο χιλιάδες είκοσι τέσσερα
παραδομένοι, πεσμένοι στα τέσσερα
Μέσα σε όλα, πάμε για «δυναμική επανεκκίνηση» (πού τα βρίσκουν οι ακινητοποιημένοι ρε;) και όλα καλά. “Λοιμός, σεισμός, ανασχηματισμός” που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.
Αυτοί που κοροϊδεύουν την κοινωνία βγαίνοντας με τις μεζούρες και μετρώντας αποστάσεις on camera (φυσικά, πώς αλλιώς;) ανάμεσα σε ξαπλώστρες στις παραλίες, μάλλον θα πρέπει να βρουν άλλο τρόπο να εκτίθενται και να ψυχαγωγούν τον κόσμο. Ο οποίος (όχι όλος βέβαια…) δεν έχει απολέσει εντελώς το κριτήριο, βλέπει πολύ καλά και ξέρει τι γίνεται πίσω από τη θεατρική ράμπα. Ενίοτε χρησιμοποιεί και το «MyCoast» (άλλη μεγάλη συζήτηση αυτή…). Για να μη το χοντρύνουμε, ενθυμούμενοι την “Αντιπληροφόρηση“, τα αιτήματα και τις δράσεις του παρελθόντος επί του ζητήματος.
Αθώα επιχείρηση; Χα! Αυτή είναι «Κόζα Νόστρα»!
Σου κλέβει το μισό μισθό για μια απλή ξαπλώστρα.
«Χάρη πάμε;». Hurry up. Για κάντε μας τη χάρη (ποια Αλεξίου ρε;). Και για ποια ελπίδα μιλάτε; Γιατί η τελευταία ερχόταν πριν από χρόνια αλλά χάθηκε στο δρόμο.
Τοξικότητα στον ΣυΡιζΑ, τοξικότητα στο ΠαΣοΚ, θα δηλητηριαστούμε καλοκαιριάτικα ρε!
Πάει και η «Αυγή» μέσα στην ατελείωτη νύχτα…
Κλείσαν’ οι σχολικές αυλές και τα παιδιά δεν παίζουν
μόνο τριγύρω απ’ τη βουλή τα περιστέρια, χε! Ζουν.
Παραφράζοντας ολίγο Ρίτσο μέσα στη θυμηδία όσων ακούμε, «όταν βλέπουν τον Goldon / ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο».
Επιστημονικώς επιβεβαιωμένο και το ξαναείπαμε: Τα γουρούνια δεν μπορούν να κοιτάξουν τον ουρανό. Ισως γι’ αυτό και να τους ανατέθηκε η ανάσχεση της εφόδου των άλλων προς αυτόν…
Το καλοκαίρι έφτασε κι όταν έχει αέρα
βλέπεις φωτιές εδώ, εκεί, φωτιές και παραπέρα
κι όπως αυτή την εποχή είναι παχιές οι μύγες
έτσι είναι και τα λόγια τους, αλλά οι πράξεις λίγες.
Λέν’ για δασοπυρόσβεση, για καναντέρ, για «μάχη»
πάντα απροετοίμαστοι. Είναι να μη σου λάχει…
Δεν έχουμε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις θρησκείες, αλλά θα θέλαμε –από εύλογη πολιτική περιέργεια- να μάθουμε την εξέλιξη της ιστορίας στο Βερολίνο. Η είδηση της “Deutsche Welle” στις αρχές του καλοκαιριού του 2021 έλεγε ότι “η γερμανική πόλη αποκτά ένα νέο τοπόσημο, ίσως μοναδικό στον κόσμο: έναν χώρο λατρείας που απευθύνεται σε χριστιανούς, εβραίους, αλλά και μουσουλμάνους“. Κι έκτοτε σιωπή…
Σε νανουρίζουν με ψευτιές, σε φτύνουν με “ειδήσεις”
σε κλέβουν, σε τσακίζουνε, σκέφτεσαι “πώς ν’ αντέξω;“
κι όταν γυρίζεις στη ζωή και βγαίνεις λίγο έξω
βλέπεις με τρόμο τις τιμές και θες ν’ αυτοκτονήσεις.
Με τις τιμές στα διόδια κι εκείνες των καυσίμων
ελάχιστοι πια βγαίνουν απ’ τα όρια των δήμων.
Μαθαίνουμε ότι η euro-Εύα (το «euro» με τη διττή του σημασία ως «Ευρώπη» αλλά και ως νόμισμα) τη βγάζει μια χαρά και χαιρόμαστε τα μάλα.
“Όλες οι πτυχές της ζωής τους τώρα μιλούσαν για απώλεια, πόνο και ασπλαχνία: διεφθαρμένες διοικήσεις πανεπιστημίων, τρελές κυβερνήσεις χαυνωμένες από την εξουσία και τον θάνατο που εκπορεύεται από αυτή, ένας κόσμος κυριευμένος από το μίσος, τις ανόητες προκαταλήψεις, τη μολυσματική απληστία και τη λιμοκτονία εκατομμυρίων. Οι πλούσιοι τρύπωναν στους αηδιαστικούς σωρούς των κακόγουστων, φανταχτερών, άχρηστων κοσμημάτων τους. Οι μορφωμένοι κρύβονταν ανάμεσα στις ελιτίστικες και ακατανόητες ειδικότητές τους. Και οι δυο έβριζαν τους αδύναμους, τους φτωχούς, τους ανίσχυρους, και έτρεφαν τις φοβερές, βρυχώμενες φωτιές του μίσους και της οργής με την εύφλεκτη βενζίνη των ψεμάτων και της περιφρόνησης” (Hilbert Schenck).
Ολημερίς κι ολονυχτίς μπροστά σε μια οθόνη
ξέρεις, αυτή η στάση μας τίποτα δε διορθώνει.
Εδώ ποτάμια αίματος χαθήκανε. Και βόλια.
Και θα αλλάξουν οι καιροί με like και με σχόλια;
Δεν θα πλήξουμε ούτε αυτό το καλοκαίρι, με όλα τα θερμόμετρα (κανονικό, πολιτικό, πυρκαγιών, τιμών κλπ.) στα ύψη. Κανείς ποτέ δεν πλήττει εδώ.
Κοκκινοσκουφίτσα
