Δύο χιλιάδες είκοσι τέσσερα
παραδομένοι, πεσμένοι στα τέσσερα
Δεν είναι χαζός, το ξανασκέφτηκε (ίσως και να το είχε σκεφτεί εκ των προτέρων) και ανέκρουσε πρύμναν ο Στέφανος, παραπέμποντας για μετά τις ευρωεκλογές τη δημοσιοποίηση του «πόθεν έσχες» του. Oχι πως δεν ξέρουν οι πάντες, αλλά ποντάρει στη δεδομένη συλλογική συμπεριφορά.
«Ο λαός αηδιάζει με την επίδειξη πλούτου και το lifestyle του αριστερού εφοπλιστή εξ Αμερικής», είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας. Δεν είμαστε καθόλου σίγουροι πια για το πόσοι και ποιοι αηδιάζουν, πάντως έβαλε τα πράγματα στη θέση τους.
Πάντως, ο ΣτεΚα εξακολουθεί να κινείται στα χνάρια του προκατόχου του, σε συναντήσεις με πατριάρχες (ο πρώην με Βαρθολομαίο, ο νυν με Θεόφιλο) και θρησκευτικό τουρισμό. «Tout va bien» που λένε και εις Εσπερίαν.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι μισθοφόροι του κεφαλαίου αλλά –περισσότερο- οι άμισθοι υπηρέτες και χειροκροτητές του. Οι εθελοντές γενίτσαροι, οι «πλανημένες» μάζες, ανέκαθεν πλανημένες, αφημένες, αδιάφορες και με μια μεταφυσική αγάπη προς ό,τι τους προξενεί βλάβη και βολική αφορμή να τα φορτώνουν όλα εκεί…
Εβαλαν τετρακόσια χιλιάρικα πρόστιμο στο υπουργείο Εσωτερικών! Δηλαδή, να πληρώσει ο λαός (και) για τα e-mails της Ασημακοπούλου! Ολο και πιο χοντρό το δούλεμα. Και δυστυχώς όλο και πιο αμάσητο καταπίνεται.
«Οι άνθρωποι δείχνουν αυξανόμενο πάθος για τα υποκειμενικά πράγματα κι έχουν χάσει κάθε έννοια σύνδεσης μεταξύ της προσωπικής τους ζωής και της ευρύτερης κοινωνίας. Η προσωπική εμπειρία και μόνο δίνει νόημα στη ζωή τους και θεωρούν την προσωπική ζωή σαν ένα τελείως υποκειμενικό φαινόμενο που έχει έννοια μόνο για το άτομο» (Eli Zaretsky – «Καπιταλισμός, οικογένεια και προσωπική ζωή»).
Κι εμείς που δεν σεβόμαστε το ευρωπαϊκό κεκτημένο τι θα κάνουμε ρε μεγάλε; Να την κάνουμε για Αφρική;
«Εραστής της πολιτικής» αυτοχαρακτηρίστηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης. Τι γελάτε ρε;
Για να μην είστε ανενημέρωτοι στα πολιτικο(τριτο)κοσμικά, η Πατούλαινα δεν λέγεται πλέον έτσι. Αλλαξε επώνυμο και λέγεται Σταυράκαινα. Τα υπόλοιπα μένουν ως είχαν…
Ενας παίζει με το Tik Tok, άλλος με το twitter
άλλος στους δρόμους τριγυρνάει πουλώντας lifestyle.
Αυτή είναι η πολιτική. O tempora, o mores.
Εξόριστη μέσα στην ελευθερία των αγορών και ελεύθερη μέσα στην εξορία των πολυκαταστημάτων τύπου «mal» («άρρωστος» εις την γαλλική, εκ της λέξεως «maladie» που σημαίνει αρρώστια και που η παραφθορά της γέννησε την ελληνική πλην παγκοσμίως γνωστή λέξη «malakie»), η λαϊκή μούσα με θλίψη καταγράφει τα συμβαίνοντα, που είναι τα ίδια και τα ίδια (όσο κι αν κάποιες φορές παριστάνουν πως αλλάζουν) στο γύρισμα της ρόδας του χρόνου:
Κάθε που φτάνουν εκλογές, έχει μεγάλη πλάκα
που τους κοιτάς ν’ αφήνουνε τη γυάλα όπου ζούνε
και παίρνουν σβάρνα τα νησιά, χωριά και πολιτείες
να θεωρούνε το λαό απρόσωπο μ@λ@κ@
να τάζουνε απ’ την αρχή, να τον παρακαλούνε
με χίλια δυο τεχνάσματα, με χίλιες σοφιστείες.
Φουσκώνουν τα στήθη μας από τις συνεχείς ανταλλαγές επισκέψεων Κούλη και εμίρη του Κατάρ ή διάφορων υπουργών και αξιωματούχων. Αλλο ένα σημάδι ότι η ανάπτυξη έρχεται και δεν είναι λόγια.
Αυτή την «αύξηση των καταθέσεων των νοικοκυριών τον Απρίλιο» που καταγράφει η Τράπεζα της Ελλάδος, η στήλη δεν την καταλαβαίνει καθόλου.
«Μέσα σ’ ένα κόσμο όπου τα έθνη ετοιμάζουν την εξόντωσή τους -τη δική τους και ολόκληρου του πλανήτη- για να επιβάλουν αποφασιστικά τις διάφορες ιδεολογικές απόψεις τους, εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι να μελετάμε με ζήλο κάθε τι που μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πώς βρεθήκαμε σ’ αυτή την τρομακτική θέση» (William Steig).
Κοκκινοσκουφίτσα
