Αμφιβάλλει κανείς ότι η εικόνα που διαχέεται στη Δύση για τα τελευταία γεγονότα στο Ιράν είναι εντελώς παραμορφωμένη; Δε χρειάζεται να είσαι οπαδός του ιρανικού καθεστώτος για να το ξέρεις αυτό. Αρκεί να θυμηθείς παρόμοια γεγονότα στο πρόσφατο και το απώτατο παρελθόν. Και μόνο το ότι δεν προβάλλεται και η άποψη του ιρανικού καθεστώτος, οι εικόνες που μεταδίδει η ιρανική τηλεόραση, αρκεί για να σε πείσει ότι εδώ δεν υπάρχει απλά μονομέρεια, αλλά πλήρης διαστροφή της πραγματικότητας.
Είναι και οι αριθμοί για τα θύματα που δεν σου επιτρέπουν να δώσεις την παραμικρή βάση στην εκκωφαντική προπαγάνδα που κατευθύνεται από συγκεκριμένα κέντρα. Αλλοι μιλούν για 200 νεκρούς, άλλοι για 2.000 και άλλοι για 20.000!
Κρύβουν, επίσης, το γεγονός ότι οι διαδηλώσεις ενάντια στην ακρίβεια και τη συνεχή υποτίμηση του νομίσματος, που ξεκίνησαν από τους εμπόρους του μεγάλου παζαριού της Τεχεράνης, χωρίς να κατασταλούν από το καθεστώς, επεκτάθηκαν σε όλη τη χώρα και σε αρκετές πόλεις μετατράπηκαν σε ένοπλες επιθέσεις ενάντια σε μπάτσους, υπάλληλους κρατικών επιχειρήσεων, ακόμα και πυροσβέστες. Οχι τυχαία, οι ένοπλες επιθέσεις έγιναν κυρίως σε περιοχές όπου ζουν εθνικές μειονότητες, στις οποίες «δουλεύουν» χρόνια τώρα πράκτορες της CIA και της Μοσάντ. Και πληροφορίες από το ιρανικό καθεστώς αναφέρουν ότι έχουν σκοτωθεί περισσότεροι από 100 αστυνομικοί και κρατικοί υπάλληλοι!
Και ένα τελευταίο, επί του παρόντος, παράδειγμα. Ζήσαμε ένα διήμερο με την είδηση του επικείμενου απαγχονισμού ενός 26χρονου διαδηλωτή. Σήμερα, το ιρανικό καθεστώς ανακοίνωσε ότι ο 26χρονος δεν έχει καταδικαστεί σε θάνατο. Ποιον να πιστέψεις;
Δυτικά Μέσα που δεν είναι εχθρικά προς το ιρανικό καθεστώς προσπάθησαν να προσεγγίσουν με κάποια αντικειμενικότητα τα γεγονότα, όμως «ταπώθηκαν» από τη θυελλώδη προπαγάνδα των μεγάλων δικτύων. Για παράδειγμα, σε έρευνα του αρχισυντάκτη του The Grayzone, Μαξ Μπλούμενταλ, και του συντάκτη Γουάιατ Ριντ, οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι μεγάλα δυτικά Μέσα αγνόησαν πληθώρα οπτικών τεκμηρίων που δείχνουν σοβαρή βία, η οποία διαπράχτηκε από ομάδες που η Διεθνής Αμνηστία και η Human Rights Watch περιέγραψαν ως «σε μεγάλο βαθμό ειρηνικούς» διαδηλωτές.
Πλάνα που δόθηκαν στη δημοσιότητα από την ιρανική κρατική τηλεόραση και άλλες πηγές δείχνουν δημόσια λιντσαρίσματα άοπλων αστυνομικών, επιθέσεις σε τζαμιά, εμπρησμούς δημοτικών κτιρίων, αγορών και πυροσβεστικών σταθμών, καθώς και ένοπλους άνδρες να πυροβολούν σε πολυσύχναστα κέντρα πόλεων.
Just the other day, an innocent young woman in the United States—an American citizen and mother of three—was executed by ICE at point-blank range. The U.S. Administration labeled her a “domestic terrorist” while President Trump called it a matter of self-defense; the Department… https://t.co/WiAu92eDNh pic.twitter.com/8IWzvC8M6l
— Seyed Abbas Araghchi (@araghchi) January 11, 2026
Παρά το υλικό αυτό, η κάλυψη στις ΗΠΑ και την Ευρώπη επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά σε καταγγελίες για παραβιάσεις από τις ιρανικές αρχές, υποστηρίζει το ρεπορτάζ, βασιζόμενη παράλληλα σε στοιχεία για τα θύματα που προέρχονται από ΜΚΟ της ιρανικής διασποράς, οι οποίες χρηματοδοτούνται από το αμερικανικό National Endowment for Democracy (NED), έναν οργανισμό που εδώ και χρόνια συνδέεται με προσπάθειες από τις ΗΠΑ για αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν.
Το NED έχει δηλώσει ανοιχτά ότι στήριξε τις διαδηλώσεις «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» που σάρωσαν το Ιράν το 2023, κινητοποιήσεις οι οποίες, όπως σημειώνει το ρεπορτάζ του The Grayzone, περιλάμβαναν επίσης σοβαρή βία που έτυχε περιορισμένου ελέγχου από τα δυτικά Μέσα και τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σήμερα, το NED είναι μόνο ένας από τους πολλούς παράγοντες που κατηγορούνται ότι τροφοδοτούν την αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό του Ιράν.
Η ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών, η Μοσάντ, κάλεσε δημόσια τους Ιρανούς να εντείνουν τις προσπάθειες ανατροπής της κυβέρνησης μέσω μηνυμάτων που αναρτήθηκαν στον επίσημο λογαριασμό της στα φαρσί στην πλατφόρμα X. «Βγείτε όλοι μαζί στους δρόμους. Η ώρα έφτασε», ανέφερε το μήνυμα. «Είμαστε μαζί σας. Οχι μόνο από μακριά και λεκτικά. Είμαστε μαζί σας στο πεδίο». Κάτι ανάλογο είπε και ο Τραμπ, που κάλεσε τους Ιρανούς να ανατρέψουν το καθεστώς, υποσχόμενος ότι η αμερικάνικη στρατιωτική βοήθεια είναι… «καθ’ οδόν».
Δεν την είδαν, ούτε πρόκειται να τη δουν αυτή τη βοήθεια εκείνοι που προχώρησαν σε ένοπλες επιθέσεις. Και θ’ αντιμετωπίσουν μόνοι τους την οργή του καθεστώτος που θα είναι αμείλικτο απέναντί τους.
Αγώνες με διαφορετικές στοχεύσεις
Η εργατική τάξη, οι πληβειακές μάζες και τα μεσαία στρώματα στο Ιράν στενάζουν από την οικονομική πολιτική του καθεστώτος. Μια οικονομική πολιτική που έχει γίνει ακόμα πιο σκληρή εξαιτίας των δυτικών κυρώσεων. Η συνδεδεμένη με το καθεστώς αστική τάξη του Ιράν εξακολουθεί να αυξάνει τα κέρδη της, στις συνθήκες του αποκλεισμού, φορτώνοντας όλα τα βάρη στις πλάτες των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, ακόμα και των μεσαίων στρωμάτων.
Αυτό, φυσικά, γίνεται με την υποστήριξη του καθεστώτος που παρά τη λαϊκίστικη ρητορική του δεν έκανε τίποτα για ν’ ανακουφίσει το λαό, να μοιράσει έστω μερικά βάρη και στη μεγάλη κεφαλαιοκρατία. Θα προσπαθήσουμε να επανέλθουμε με στοιχεία για την οικονομική κατάσταση στο Ιράν, όμως είναι δεδομένο πως οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στις αρχές Γενάρη από τους εμπόρους της Τεχεράνης. Οι αρχές επέτρεψαν τις διαδηλώσεις στα παζάρια, θέτοντάς τες υπό αστυνομική «προστασία», με την ελπίδα ότι θα εκτονωθούν.
Οι διαδηλώσεις δεν εκτονώθηκαν άμεσα, όπως υπολόγιζε το καθεστώς, αλλά επεκτάθηκαν και σε άλλες πόλεις. Και μέσα σ’ αυτές τις διαδηλώσεις, που απαιτούσαν προστασία από τον πληθωρισμό, χωρίς να έχουν αντικαθεστωτικό χαρακτήρα, ξεπήδησαν οι ομάδες που κλιμάκωσαν αμέσως τη βία, φτάνοντας μέχρι και τις ένοπλες ενέργειες, ζητώντας την ανατροπή του καθεστώτος και την επιστροφή του Ρεζά Παχλαβί, του γιου του ανατραπέντα από την Ιρανική Επανάσταση του 1979 σάχη, ο οποίος ζει τα τελευταία 48 χρόνια στο Λος Αντζελες, κάνοντας μια υπερπολυτελή ζωή χωρίς να κάνει καμιά δουλειά, ξοδεύοντας την αμύθητη περιουσία που είχε βγάλει ο πατέρας του στο εξωτερικό.
Ο Παχλαβί έχει χαρακτηρίσει κυβερνητικούς υπαλλήλους και κρατικά μέσα ενημέρωσης ως «νόμιμους στόχους» και εμφανίστηκε ως κοινός προβοκάτορας, ζητώντας την επιστροφή του στο Ιράν ως διάδοχη κατάσταση! Κάτι τέτοιο, όμως, προϋποθέτει ξένη ιμπεριαλιστική επέμβαση, γιατί ο ιρανικός λαός, ακόμα κι αν στρεφόταν κατά του καθεστώτος, δε θα ήθελε να ζήσει ούτε για μια στιγμή υπό την τυραννία ενός ακόμα Παχλαβί.
Επειδή το ιρανικό καθεστώς κάθε άλλο παρά στερείται λαϊκής στήριξης (άλλο η διαμαρτυρία και ο αγώνας με οικονομικά αιτήματα και άλλο η αντικαθεστωτική δράση), η παρέμβαση του Παχλαβί διευκόλυνε το καθεστώς να απομονώσει το μικρό κομμάτι των αντικαθεστωτικών οπαδών του Παχλαβί και να ρίξει εναντίον του όλη τη δύναμη της κρατικής καταστολής.
Οι σιωναζιστές κατάλαβαν πρώτοι αυτό τον κίνδυνο, γι’ αυτό και ο Νετανιάχου έδωσε εντολή στους υπουργούς του να μην κάνουν δηλώσεις υπέρ του Παχλαβί, γιατί έτσι συσπειρώνουν τους Ιρανούς γύρω από το καθεστώς. Ακόμα και εκείνους που δεν είναι οπαδοί του καθεστώτος. Αποστάσεις κράτησαν και οι Αμερικανοί. Οι σύμβουλοί του κατάφεραν να πείσουν ακόμα και τον Τραμπ να κλείσει το απύλωτο στόμα του. Η ζημιά, όμως, είχε γίνει. Ο Παχλαβί είχε γίνει ο «ήρωας» των δυτικών μίντια, καθώς δεν υπήρχε κάποια αντιπολιτευόμενη προσωπικότητα μέσα στο Ιράν για να την «υιοθετήσουν».
Μια αναπάντεχη ευκαιρία για δεύτερο γύρο
Μετά την ανατροπή του Ασαντ από τους αντικαθεστωτικούς στη Συρία, με την καθοριστική συμβολή της Τουρκίας και την βοήθεια των Αμερικάνων, και την επακόλουθη διάσπαση του λεγόμενου «Αξονα της Αντίστασης», τα δυτικά Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης καλλιεργούσαν μια εικόνα ραγδαίας κατάπτωσης του ιρανικού καθεστώτος, το οποίο σύμφωνα με το δυτικό ιμπεριαλιστικό αφήγημα «μετρούσε μήνες».
Το πρώτο γερό τσαλάκωμα αυτού του αφηγήματος ήρθε αμέσως μετά την ισραηλινή επίθεση με στόχο ανώτατα στρατιωτικά στελέχη και κορυφαίους επιστήμονες του πυρηνικού προγράμματος του καθεστώτος, το καλοκαίρι του 2025. Λίγες ώρες μετά την αρχική ισραηλινή επίθεση, οι πρώτοι ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι χτυπούσαν το Τελ Αβίβ. Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν εξαιρετικά επίπονες για τους σιωνιστές, αναγκάζοντάς τους να ζητήσουν από τους Αμερικάνους να παρέμβουν αρχικά στρατιωτικά, βομβαρδίζοντας ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, και στη συνέχεια να τους κλείσουν συμφωνία κατάπαυσης του πυρός άνευ όρων.
Το ιρανικό καθεστώς αποδείχτηκε σκληρό καρύδι για τα δόντια των Αμερικάνων και των σιωνιστών, ενώ οι ελπίδες τους ότι ο ιρανικός λαός ή έστω τμήματά του θα ξεσηκώνονταν ενάντια στο καθεστώς και θα το ανέτρεπαν αποδείχτηκαν φρούδες. Οι Ιρανοί όχι μόνο δεν στράφηκαν ενάντια στο καθεστώς, ακόμα και αυτοί που το επικρίνουν, που δεν είναι λίγοι, αλλά κατέβηκαν μαζικά στο δρόμο, σύμφωνα με τα βίντεο και τις εικόνες που μετέδωσαν τα ιρανικά μίντια, διαδηλώνοντας ενάντια στην ισραηλινή και αμερικάνικη επιθετικότητα.
Είναι τα ιρανικά μίντια και ιστοσελίδες αξιόπιστη πηγή πληροφόρησης; Οχι. Ομως την εγκυρότητα των βίντεο που απεικόνιζαν τις ογκώδεις διαδηλώσεις ενάντια στους Αμερικάνους και τους σιωνιστές, στην Τεχεράνη και στις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, κανένα δυτικό Μέσο δεν την αμφισβήτησε. Επέλεξαν να τηρήσουν σιγήν ιχθύος.
Ο δεύτερος γύρος της αναμέτρησης μεταξύ των σιωνιστών και των Αμερικάνων με το ιρανικό καθεστώς συνέβη αναπάντεχα πριν από μερικές ημέρες. Οι διαδηλώσεις αρχικά των εμπόρων των παζαριών και στη συνέχεια χιλιάδων ιρανών νέων στις μεγαλύτερες πόλεις, ενάντια στην επιδεινούμενη οικονομική κατάσταση, αποτέλεσε μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να ενεργοποιηθούν οι πυρήνες των αμερικάνικων και σιωνιστικών μυστικών υπηρεσιών στο εσωτερικό του Ιράν, προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια χαοτική κατάσταση, η οποία -σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους- ίσως να οδηγούσε το καθεστώς αν όχι σε άμεση κατάρρευση, τουλάχιστον σε παραπέρα αδυνάτισμά του και απομόνωσή του από τον ιρανικό λαό.
Ο,τι δεν μπόρεσαν να πετύχουν οι σιωνιστές το καλοκαίρι με τη 12ήμερη επίθεσή τους, έλπιζαν ότι θα το καταφέρουν οι διαδηλώσεις, που πήραν στο μεταξύ αντικαθεστωτικό χαρακτήρα, και οι ένοπλες ομάδες που δρούσαν μέσα σ’ αυτές.
Η ένοπλη κλιμάκωση…
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του The Grayzone, στις 9 Γενάρη, στη Μασχάντ σημειώθηκαν ορισμένες από τις σφοδρότερες συγκρούσεις. Δημοτικοί αξιωματούχοι ανέφεραν ότι διαδηλωτές πυρπόλησαν πυροσβεστικούς σταθμούς, σκοτώνοντας πυροσβέστες, επιτέθηκαν σε λεωφορεία, βανδάλισαν σταθμούς του μετρό και στοχοποίησαν εργαζόμενους του δήμου, προκαλώντας ζημιές άνω των 18 εκατομμυρίων δολαρίων.
Στην Κερμανσάχ, ένοπλες ομάδες καταγράφηκαν σε βίντεο να πυροβολούν με αυτόματα όπλα κατά της αστυνομίας, ενώ ένα τρίχρονο κορίτσι, η Μελίνα Ασαντί, σκοτώθηκε από πυρά κατά τη διάρκεια των ταραχών. Σε αρκετές επαρχίες κυκλοφόρησαν βίντεο που δείχνουν άοπλους φρουρούς να ξυλοκοπούνται μέχρι θανάτου.
In Kermanshah, #Iran, a father recounts the devastating moment his 3-year-old daughter was killed during violent unrest caused by saboteurs in the country. What was meant to be a simple trip to the pharmacy turned into a nightmare.
He describes the chaos, the sudden gunfire, and… pic.twitter.com/aGBGs4lX1K
— Al Mayadeen English (@MayadeenEnglish) January 9, 2026
Πλάνα έδειξαν επίσης λεωφορείο των αστικών συγκοινωνιών να πυρπολείται στο κεντρικό Ιράν στις 10 Γενάρη. Στην Τεχεράνη, ένοπλοι επιτέθηκαν στο ιστορικό τζαμί Αμπαζάρ, βάζοντας φωτιά σε τμήματά του, ενώ άλλες ομάδες φέρονται να έκαψαν αντίτυπα του Κορανίου μέσα σε θρησκευτικούς χώρους στη Σαραμπέλ και στο Χουζεστάν.
Δημοτικά κτίρια πυρπολήθηκαν στο Καράζ, μια κεντρική αγορά καταστράφηκε στο Ραστ, ενώ στο Μπορουτζέν μια ιστορική βιβλιοθήκη που περιείχε αρχαία χειρόγραφα φέρεται να κάηκε κατά τη διάρκεια νυχτερινών λεηλασιών.
Το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε αργότερα τους πρέσβεις της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιταλίας για να τους δείξει το οπτικό υλικό της βίας, ωστόσο τα περιστατικά προκάλεσαν ελάχιστες αντιδράσεις από δυτικές κυβερνήσεις ή μεγάλα μίντια.
…και η μιντιακή διαχείριση
Οι ιρανικές αρχές δήλωσαν ότι περισσότεροι από 100 αστυνομικοί και μέλη των δυνάμεων ασφαλείας έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια των ταραχών. Τα δυτικά μίντια, ωστόσο, βασίστηκαν σε στοιχεία δύο ΜΚΟ με έδρα την Ουάσινγκτον, που χρηματοδοτούνται από το National Endowment for Democracy (NED): το Abdorrahman Boroumand Center for Human Rights in Iran και την Human Rights Activists in Iran.
Σε ανακοίνωσή του το 2024, το NED χαρακτήρισε το Boroumand Center ως επίσημο «εταίρο». Η οργάνωση Human Rights Activists in Iran είχε παραδεχτεί το 2021 ότι άρχισε να λαμβάνει χρηματοδότηση από το NED, αφού μια δεκαετία νωρίτερα η Τεχεράνη την είχε κατηγορήσει για διασυνδέσεις με τη CIA.
Το NED ιδρύθηκε κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Ρίγκαν, με στόχο τη συνέχιση πολιτικών παρεμβάσεων στο εξωτερικό που παλαιότερα διεξάγονταν μυστικά από τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Ενας από τους ιδρυτές του, ο Αλεν Γουάινσταϊν, αναγνώρισε αργότερα ότι «πολλά από όσα κάνουμε σήμερα γίνονταν μυστικά πριν από 25 χρόνια από τη CIA».
Παρά ταύτα, Μέσα όπως η Washington Post και το ABC News επικαλέστηκαν το Boroumand Center χωρίς να αποκαλύπτουν τη χρηματοδότησή του. Στο διοικητικό συμβούλιο της οργάνωσης περιλαμβάνεται ο Φράνσις Φουκουγιάμα, εξέχων νεοσυντηρητικός διανοούμενος και υπογράφων του Project for the New American Century.
Τα στοιχεία της Human Rights Activists in Iran κυκλοφόρησαν ακόμη ευρύτερα, με την εκτίμησή της για 544 νεκρούς να υιοθετείται από δεκάδες αμερικανικά και ισραηλινά Μέσα, καθώς και από την εταιρεία Stratfor, που συνδέεται με κύκλους πληροφοριών και παρουσίασε την αναταραχή ως ευκαιρία για αμερικανική ή ισραηλινή παρέμβαση.
Καθώς οι αριθμοί των θυμάτων είναι δύσκολο να επαληθευτούν ανεξάρτητα, χρήστες με επιρροή στα κοινωνικά δίκτυα και πολιτικοί ακτιβιστές διέδωσαν πολύ υψηλότερους απολογισμούς. Η Λόρα Λούμερ, σύμμαχος του Τραμπ, ισχυρίστηκε ότι περισσότεροι από 6.000 διαδηλωτές σκοτώθηκαν, επικαλούμενη ανώνυμη πηγή από τις υπηρεσίες πληροφοριών.
Η πλατφόρμα προβλέψεων Polymarket προχώρησε ακόμα περισσότερο, υποστηρίζοντας χωρίς αποδείξεις ότι πάνω από 10.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί και ότι το Ιράν «έχει χάσει σχεδόν κάθε έλεγχο» σε αρκετές μεγάλες πόλεις. Η Polymarket, η οποία υποστηρίζεται από τον επενδυτή Πίτερ Τιλ και έχει σύμβουλο τον Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, έχει δεχτεί στο παρελθόν κριτική επειδή επέτρεπε σε εσωτερικούς παράγοντες να αποκομίζουν κέρδη από πρότερη γνώση στρατιωτικών και πολιτικών εξελίξεων.
Το ρεπορτάζ του The Grayzone υποστηρίζει ότι τέτοιοι ισχυρισμοί συμβάλλουν στην ώθηση του προέδρου των ΗΠΑ προς στρατιωτική κλιμάκωση. Η ίδια η Stratfor αναγνώρισε ότι, παρότι η αναταραχή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πρόσχημα για παρέμβαση, νέα πλήγματα θα ενίσχυαν πιθανότατα τον ιρανικό εθνικισμό, όπως συνέβη μετά τις αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις το 2025.
Επίδειξη ισχύος του ιρανικού καθεστώτος
Το ιρανικό καθεστώς, αφού περίμενε οι αυθόρμητες διαδηλώσεις, που το μέγεθος τους ήταν σχετικά περιορισμένο, να εξαντλήσουν τη δυναμική τους και να σταματήσουν, κινητοποίησε τη λαϊκή του βάση, διοργανώνοντας ογκώδεις διαδηλώσεις υποστήριξης της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Στις διαδηλώσεις αυτές, που αποτυπώθηκαν σε βίντεο των κρατικών ιρανικών καναλιών και που το βασικό τους πολιτικό περιεχόμενο δεν ήταν η ανοιχτή υποστήριξη του καθεστώτος αλλά η εναντίωση στο χάος και τις καταστροφές των ένοπλων ομάδων και στις παρεμβάσεις και τις απειλές των Αμερικάνων και των σιωνιστών, συμμετείχαν εκατομμύρια Ιρανών σε πανεθνικό επίπεδο. Αυτές οι μαζικότατες διαδηλώσεις αντικειμενικά αποτέλεσαν επίδειξη δύναμης του καθεστώτος, ενώ οι δηλώσεις στήριξης των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων από τον Τραμπ, τους σιωνιστές και τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές έφεραν τα αντίθετα αποτελέσματα, απομαζικοποιώντας τες και ταυτίζοντάς τες συλλήβδην με τις αμερικάνικες και σιωνιστικές μυστικές υπηρεσίες.
Μιλάμε για καθαρά προβοκατόρικη δράση των Δυτικών, που αποδυνάμωσε τη λαϊκή διαμαρτυρία και ενίσχυσε το ιρανικό καθεστώς.
Για άλλη μια φορά, τα συγκεκριμένα βίντεο δεν έπαιξαν ποτέ στα δυτικά κυρίαρχα μίντια, τα οποία έφτασαν στο σημείο να ισχυρίζονται, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι ο Χαμενεΐ είναι καθ’ οδόν για το αεροδρόμιο της Τεχεράνης προκειμένου να φύγει από τη χώρα υπό το βάρος των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων, ενώ οι διαδηλώσεις είχαν τελειώσει. Παρακάτω, ένα βίντεο από την τεράστια διαδήλωση της Τεχεράνης (πηγή: Ιndia Today).
View this post on Instagram
Και βέβαια, η στήριξη των Αμερικάνων στον Παχλαβί (που μέχρι πρότινος τον «έφτυναν»), ελλείψει εναλλακτικής, ήταν -όπως προείπαμε- κρίσιμη παράμετρος για τις εξελίξεις. Αυτό το υποκείμενο, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας ελεεινός λακές των Αμερικάνων, που έφτασε στο σημείο να καλεί τον Τραμπ να βομβαρδίσει την ίδια του την χώρα, δεν χαίρει καμιάς εκτίμησης στο Ιράν, ενώ η επιρροή του είναι ανύπαρκτη, κάτι που το γνωρίζουν καλά οι Αμερικάνοι.
Για άλλη μια φορά, το ιρανικό καθεστώς αποδείχτηκε σκληρό καρύδι για του Αμερικάνους και τους σιωνιστές, τσαλακώνοντας την εικόνα παντοδυναμίας του Τραμπ, μετά την απαγωγή του Μαδούρο και τις επιθετικές δηλώσεις του για αμερικάνικη προσάρτηση της Γροιλανδίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το Ιράν δεν είναι Συρία του Ασαντ ή Βενεζουέλα των επιγόνων του Τσάβες. Εχει οικονομική δύναμη, τεράστιο ορυκτό πλούτο, βιομηχανία, ισχυρό και ετοιμοπόλεμο στρατό και διεκδικεί με επιτυχία τον ρόλο της περιφερειακής δύναμης στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, σε συμμαχία με τους κινέζους και ρώσους ιμπεριαλιστές.
Η Ισλαμική Δημοκρατία είναι ένα αστικό καθεστώς, χωρίς αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα αλλά με έντονη αντι-αμερικάνικη και αντι-σιωνιστική κατεύθυνση. Στηρίζει εδώ και δεκαετίες τα κινήματα αντίστασης στους αμερικάνικους και σιωνιστικούς σχεδιασμούς στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, εκκινώντας από μια πραγματιστική αντίληψη και όχι από μια αντιιμπεριαλιστική θέση.
Η Ισλαμική Δημοκρατία υπήρξε από τη δημιουργία της ένα σκληρό θεοκρατικό-αντιδημοκρατικό καθεστώς. Ας μην ξεχνάμε ότι ήταν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές που μετέφεραν τον εξόριστο στο Παρίσι αγιατολάχ Χομεϊνί στην Τεχεράνη, για να αναλάβει την εξουσία μετά την κατάρρευση του μοναρχικού καθεστώτος από τα χτυπήματα της Ιρανικής Επανάστασης, μιας γνήσιας εργατολαϊκής επανάστασης, η οποία όμως δεν είχε λύση εξουσίας. Εκτιμούσαν ότι οι αγιατολάχ θα έχτιζαν ένα καθεστώς εξουσίας που θα επέτρεπε την ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση του Ιράν από τη Δύση, με αλλαγή μόνο της βιτρίνας της κρατικής εξουσίας.
Οι αγιατολάχ δεν έκαναν το χατίρι των δυτικών ιμπεριαλιστών. Εχοντας στα χέρια τους μια χώρα με τεράστιο ορυκτό πλούτο και μια ισχυρή (μεσαίου επιπέδου) βιομηχανική υποδομή, έμειναν συνεπείς στην αντι-σιωνιστική και αντι-αμερικάνικη στάση τους, ακουμπώντας ως αντίβαρο στο ρωσικό ιμπεριαλισμό και αργότερα και στον κινέζικο.
Παράλληλα, εξαπέλυσαν πογκρόμ ενάντια σε ό,τι αριστερό υπήρχε στο Ιράν. Αποτελείωσαν ό,τι είχε αφήσει το ματοβαμμένο καθεστώς του σάχη. Εστησαν αγχόνες και δολοφόνησαν κομμουνιστές και ρεβιζιονιστές. Στράφηκαν και ενάντια στους πρώτους συμμάχους τους, τους δυτικόφιλους αντι-σαχικούς αστούς. Στους ηγέτες αυτονών επέτρεψαν να φύγουν στο εξωτερικό.
Εχτισαν και μια ευρεία βάση λαϊκής υποστήριξης του καθεστώτος τους, όχι μόνο με την πίστη στο σιιτικό θρησκευτικό δόγμα, του οποίου αυθεντικοί εκφραστές θεωρούνται οι αγιατολάχ, αλλά και με μια σοσιαλδημοκρατικού τύπου οικονομική πολιτική προνοιακού τύπου για τα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα. Ως προς αυτό τους μιμήθηκε -τηρουμένων τον αναλογιών- το πρώιμο τσαβικό καθεστώς στη Βενεζουέλα.
Οσο κι αν ακούγεται πολιτικά σόλοικο, οι μεγαλύτεροι «χορηγοί» του ιρανικού καθεστώτος είναι οι σκληρότεροι εχθροί του, οι σιωνιστές του Τελ Αβίβ και οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές. Αυτοί είναι που οργανώνουν δολοφονικές επιθέσεις ενάντια σε στελέχη του καθεστώτος, αυτοί πραγματοποιούν πολεμικές επιθέσεις, αυτοί προσπαθούν να μετατρέψουν σε υποχείριό τους κάθε αγωνιστικό σκίρτημα του ιρανικού λαού, με αποτέλεσμα να βοηθούν το καθεστώς να πατά πάνω στα πατριωτικά, αντι-σιωνιστικά και αντι-αμερικάνικα και στα θρησκευτικά αισθήματα του ιρανικού λαού, συσπειρώνοντάς τον γύρω από το καθεστώς.
Είναι περιττό να σημειώσουμε ότι οι υποθέσεις του Ιράν ανήκουν αποκλειστικά στον ιρανικό λαό. Αυτός θα βρει το δρόμο του πατώντας στις επαναστατικές του παραδώσεις και όχι μετατρεπόμενος σε άθυρμα στα χέρια των αμερικάνων και λοιπών ιμπεριαλιστών της Δύσης και των γενοκτόνων σιωναζιστών.
