«Ο Διαμαντής Καραναστάσης είναι βουλευτής μας και τρία λεπτά πριν γίνει αυτό ήταν μέσα στην αίθουσα. Κάποιο θείο χέρι φρόντισε ώστε ο Διαμαντής τρία λεπτά πριν να έχει βγει έξω. Δεν ξέρω αν θα είχε αντιδράσει άσχημα, ξέρω ότι αυτού του είδους οι προκλήσεις είναι οργανωμένες…». Τάδε έφη Κωνσταντοπούλου στη νιοστή ραδιοτηλεοπτική της παρουσία τις τελευταίες μέρες. Η ατάκα ήταν λεπτομερώς προετοιμασμένη. Ηθελε να στείλει το μήνυμα ότι ο σύντροφός της είναι «αρσενικό παλαιάς κοπής» και μπορεί να όρμαγε πάνω στον Κυριαζίδη, όταν θα τον άκουγε να προσβάλλει τη «γυναίκα του». Η δε απουσία του από την αίθουσα δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός αλλά ήταν divine intervention, παρέμβαση «κάποιου θείου χεριού». Να τ’ ακούει το συντηρητικό κοινό, ανδρικό και γυναικείο, και να δηλώνει «Ζωή δαγκωτό» στις δημοσκοπήσεις, στα καφενεία, στις συντροφιές. Δε διαφέρει επί της ουσίας από τις «καρδούλες». Είναι προπαγανδιστικές επιλογές λαϊκίστικης, χωρίς αρχές και χωρίς τσίπα ψηφοθηρίας.
Αριθμητική
Ας υποθέσουμε ότι το «κόμμα της Ζωής» παίρνει την πρώτη θέση στις εκλογές και ο Τασούλας δίνει στην πρόεδρό του εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Με ποιους θα φτιάξει κυβέρνηση; Η ίδια πρωθυπουργός, ο Μπιμπίλας υπουργός Πολιτισμού (γιατί γελάτε;), ο Καραναστάσης κυβερνητικός εκπρόσωπος, άντε και ο Νίκος Κωνσταντόπουλος υπουργός Δικαιοσύνης. Παραπέρα; Δυσκολεύεστε, ε; Εδώ δυσκολευόμαστε εμείς, που τα παρακολουθούμε πιο συστηματικά. Εννοείται πως αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, σίγουρα θα βρίσκονταν άνθρωποι για να γίνουν υπουργοί. Δεν είναι καλύτεροι οι άλλοι, των άλλων κομμάτων. Εκείνο που θέλουμε να πούμε είναι πως η Κωνσταντοπούλου δεν έχει ένα στοιχειώδες αστικό πρόγραμμα (θα φτιάξει, φυσικά, δεν αμφιβάλλουμε) και δεν έχει στελέχη που να στηρίζουν αυτό το πρόγραμμα. Είναι «one woman show», γιατί -εκτός των άλλων- φοβάται πως όσοι/ες γίνουν γνωστοί ως στελέχη της μπορεί να σηκώσουν κεφάλι, όπως έγινε με το δίδυμο γιου-μάνας Χουρδάκη-Παπαϊωάννου. Και τους κρατάει «κάτω», φροντίζοντας να προβάλλεται μόνο η ίδια.
Πρόκανε
Λίγο προτού αποχωρήσει από το υπουργείο Πολιτικής Προστασίας για το υπουργείο Εφοπλισμού, ο Κικίλιας πρόλαβε να υπογράψει «Μνημόνιο Συνεργασίας» μεταξύ του υπουργείου και του «Κοινωφελούς Ιδρύματος Αθανάσιος Κ. Λασκαρίδης» και να οργανώσει και τη σχετική φιέστα υπογραφής, με πρωταγωνιστές τον ίδιο και την πρόεδρο του «μαγαζιού». Θα οργανώσουν, λέει, «μεταξύ άλλων, κοινές δράσεις, όπως εκπαιδευτικά προγράμματα και εκστρατείες ευαισθητοποίησης για την προστασία του περιβάλλοντος, διενέργεια εθελοντικών καθαρισμών σε συνεργασία με τις δημοτικές και τις τοπικές πυροσβεστικές αρχές, καθώς και καταγραφή στοιχείων που αφορούν περιβαλλοντικές παραμέτρους». Μ’ άλλα λόγια, θα διατεθεί η Πυροσβεστική, ως μηχανισμός εποπτευόμενος από το εν λόγω υπουργείο, για να κάνει τις μηκυάδικες δουλειές του το «ίδρυμα». Μπορεί να μη διακρίνεται για τη μόρφωσή του (το λέμε όσο πιο κομψά γίνεται»), αλλά οι συνεργάτες του τού έγραψαν να πει -μεταξύ των άλλων- ότι τα «μαγαζιά» διάφορων καπιταλιστικών οικογενειών, που έχουν το ιδιαίτερα προσοδοφόρο στάτους του «ιδρύματος», εκπροσωπούν την… «κοινωνία των πολιτών»! Η συγκεκριμένη εφοπλιστική οικογένεια έχει επεκταθεί στον ξενοδοχειακό τομέα (κατέχει μισή ντουζίνα μεγάλα ξενοδοχεία), τα καζίνο και το real estate. Αλλά έχει… κοινωνική προσφορά!
Oύτε με πυρηνική βόμβα
Ο Αμπού Αχμαντ, ένας τυφλός Παλαιστίνιος από τη Λωρίδα της Γάζας, μιλάει με πάθος για την προσήλωσή του στην πατρώα γη, όσες κι αν είναι οι δυσκολίες:«Δεν θα φύγουμε από τη Γάζα ούτε αν μας ρίξουν πυρηνική βόμβα»! Οι δηλώσεις του σε αραβικό τηλεοπτικό κανάλι προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση.
Ιδια τομάρια
Αν και τραβηγμένη από σχετικά μακριά, η σκηνή είναι πεντακάθαρη. Μια ομάδα οπλισμένων ανδρών λιντσάρει κυριολεκτικά έναν νεαρό Παλαιστίνιο. Τον ρίχνουν κάτω, τον χτυπούν ακόμα και με τα κοντάκια των όπλων και τον σέρνουν, απειλώντας ταυτόχρονα τους συγγενείς του που άκουσαν τις κραυγές του νεαρού και κατέβηκαν να τον γλιτώσουν.
Δεν είναι σιωναζιστές στρατιώτες. Είναι ασφαλίτες της Παλαιστινιακής Αρχής, οι οποίοι συνέλαβαν τον νεαρό άντρα κατηγορώντας τον για σχέσεις με την Αντίσταση.
Το περιστατικό συνέβη στο χωριό Σανούρ, νοτιοανατολικά της Τζενίν, στη Δυτική Οχθη. Και δεν είναι το μοναδικό. Τα τομάρια του Μαχμούντ Αμπάς, ίδιοι κι απαράλλαχτοι με τους σιωναζιστές, έχουν στο στόχαστρό τους μόνο τους αντιστασιακούς.
Ευκλείδειες κουτοπονηριές
«Αν δεν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις, αν δεν μπορείς να αναλύσεις ποια είναι τα προβλήματα, πού είμαστε και πού θέλουμε να πάμε, φοβάμαι πως όσο χαρισματική κι αν είναι μια γυναίκα, που είναι χαρισματική και δυναμική, αν δεν απαντήσει στα σοβαρά ζητήματα, μπορεί πολύ σύντομα να ξεφουσκώσει»! Τι μας είπε ο Ευκλειδάκος για τη Μαρία Καρυστιανού που κάποιοι από τον ευρύτερο συριζοχώρο έχουν ήδη βαφτίσει «Μαρία των Τεμπών» και την προωθούν ως «καταλληλότερη για πρωθυπουργό»; Το φαινομενικά αυτονόητο: ότι ακόμα και στην αστική πολιτική πρέπει να έχεις κατασκευάσει έναν «προγραμματικό λόγο» για να κατέλθεις στο στίβο των εκλογών, με ηγετικές βλέψεις μάλιστα. Πάμε, όμως, και παρακάτω, γιατί ο Τσακαλώτος σταμάτησε στη μέση. Πόσες και πόσοι από τις/τους πρώην συντρόφισσες και συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ είχαν τα «ιδιαίτερα προσόντα» που ζητάει από τη κα Καρυστιανού; Κάτι δευτεροκλασάτοι ηθοποιοί, τραγουδιάρες και λοιπές… αριστερές δυνάμεις ήξεραν όλα αυτά που ζητάει από την κα Καρυστιανού; Την τύφλα τους δεν ήξεραν, αλλά ήταν προσωπικότητες στο life style και τους έσπρωξαν μπροστά για να φέρουν ψήφους. Αν η Μαρία Καρυστιανού θέλει να κατέβει στον αστικό πολιτικό στίβο (το υποθέτουμε, γιατί δεν έχουμε ακούσει από την ίδια κάποια κατηγορηματική διάψευση της σχετικής φιλολογίας των ημερών), έχει κάθε δικαίωμα. Και δε θα είναι χειρότερη από τους άλλους. Θα κρίνεται, όμως, ως πολιτικό πρόσωπο πλέον και όχι ως μια θαρραλέα μάνα θύματος ενός εγκλήματος.
Νομίζει πως ξεχάσαμε τα «κωλοτριψίματα» με την τρόικα
«Μια εναλλακτική κυβέρνηση πρέπει να πείσει ότι ξέρει να αντιμετωπίσει τους στάσιμους μισθούς ή τα νέα ζευγάρια που δεν μπορούν να βρουν ένα σπίτι ή τα παιδιά μας που θα έχουν χειρότερες συντάξεις από εμάς, χειρότερες εργασιακές σχέσεις και χειρότερους μισθούς», συνέχισε ο Τσακαλώτος. Για να καταλήξει: «Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι προφανές σε μένα πώς μπορούν να τα απαντήσουν ούτε η κυρία Κωνσταντοπούλου ούτε η κυρία Καρυστιανού». Ενώ ο ίδιος ο Τσακαλώτος προφανώς ξέρει ν’ αντιμετωπίσει σ’ αυτά τα κοινωνικά προβλήματα. Οπως τότε που «κωλοτριβόταν» με την τρόικα, ως υπουργός Οικονομικών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, και προωθούσε στη Βουλή εφιαλτικά αντεργατικά και αντιλαϊκά πολυνομοσχέδια.
Εγκληματική νοοτροπία
«Ως χριστιανός ορθόδοξος όχι απλώς δεν μετανιώνω, αλλά λέω έγκλημα, έγκλημα ισάξιο με των Τεμπών και ακόμα χειρότερο αυτό που έγινε», δήλωσε ο βουλευτής της χριστιανοφασιστικής «Νίκης» που έκανε λαμπόγυαλο κάποια έργα στην Εθνική Πινακοθήκη. Αυτή είναι η αξία της ανθρώπινης ζωής για τους χριστιανοταλιμπάν. 57 άνθρωποι δολοφονημένοι σε ένα κρατικό έγκλημα δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτό που οι χριστιανοταλιμπάν θεωρούν προσβολή της θρησκείας τους. Μιλάμε για καθαρά εγκληματική νοοτροπία.
