Μόνο ύμνους διαβάσαμε για τον Τάσο Μπιρσίμ που πέθανε χτες. Κι αναρωτιόμαστε: είναι προς έπαινο η τηλεοπτική απάτη; Γιατί αυτό έκανε ο εκδημήσας. Εξαπατούσε τον κόσμο, χρησιμοποιώντας τα τηλεοπτικά μέσα των δεκαετιών του ‘80 και του ‘90. Τα παπαγαλάκια μιλούσαν «εκστασιασμένα» για συγκέντρωση «που ξεπερνά το εκατομμύριο», ενώ οι συγκεντρωμένοι δεν έφταναν ούτε τους εκατό χιλιάδες.
Τι έκανε ο Μπιρσίμ; Ζητούσε από τους συγκεντρωσιάρχες του ΠΑΣΟΚ να εγκαταστήσουν εκείνους που μετέφεραν από την επαρχία (μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους) σε συγκεκριμένα σημεία, ώστε να εξασφαλίζεται ότι δε θα φύγουν (πού να πάνε; έπρεπε να γυρίσουν όλοι μαζί στο πούλμαν που θα τους επέστρεφε στον τόπο καταγωγής τους). Εστηνε πεντακόσιους στο τέλος της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, στην είσοδο του Πεδίου του Αρεως, άλλους πεντακόσιους στη «Σόνια», άλλους πεντακόσιους στον Αρειο Πάγο, άλλους πεντακόσιους στο γήπεδο του Παναθηναϊκού και χίλιους στη διασταύρωση Αλεξάνδρας και Κηφισίας, φώτιζε μόνο τα σημεία όπου είχε στήσει τους πεντακόσιους με τις πλαστικές σημαίες, άφηνε σκοτεινά τα ενδιάμεσα μεγάλα τμήματα που ήταν άδεια από κόσμο, ένωνε τα πλάνα και η Αλεξάνδρας φαινόταν γεμάτη με εκατό χιλιάδες νοματαίους! Τα ίδια έκανε και σε άλλες μεγάλες οδικές αρτηρίες και έτσι είχαμε «συγκέντρωση από τα Πατήσια μέχρι το Νέο Κόσμο και από τους Αμπελόκηπους μέχρι τον Ταύρο»!
Τι νόημα είχε όλο αυτό; Είχε και παραείχε τότε, γιατί με τις «μαϊμουδισμένες» συγκεντρώσεις φτιαχνόταν τότε το κλίμα που τώρα φτιάχνεται με τις «μαϊμουδισμένες» δημοσκοπήσεις. Ο πασοκικός μύθος φέρει τον Ανδρέα να ρωτάει κάθε φορά που κατέβαινε από την εξέδρα: «Πώς πήγαμε, Τάσο;» και τον Μπιρσίμ να απαντάει: «Πολύ καλά, πρόεδρε, είχαμε πολύ κόσμο». Αν όντως γινόταν αυτός ο διάλογος, θα πρέπει να έσκαγαν στα γέλια αμέσως μετά. Γιατί και οι δύο ήξεραν πως έστησαν μια τηλεοπτική απάτη. Σπεύδουμε να σημειώσουμε πως όντως ήταν μεγάλες οι κομματικές συγκεντρώσεις τότε, όμως άλλο εκατό χιλιάδες νοματαίοι, με τους μισούς να έχουν μεταφερθεί με πούλμαν από την επαρχία, και άλλο «πάνω από ένα εκατομμύριο» που μετέδιδαν τα παπαγαλάκια, με βάση τις τηλεοπτικές «μαϊμουδιές» του Μπιρσίμ.
Τα ίδια έκανε και κατά την περιβόητη επιστροφή του Ανδρέα από το Λονδίνο, όπου είχε χειρουργηθεί στην καρδιά στο νοσοκομείο Χέρφιλντ. Παρήγγειλε να στήσουν ομάδες οπαδών με σημαίες κατά μήκος της Συγγρού και της παραλιακής, από τους στύλους του Ολυμπίου Διός μέχρι το δυτικό αεροδρόμιο στο Ελληνικό, μοντάριζε τα πλάνα και τα παπαγαλάκια έλεγαν πως η μισή Ελλάδα κατέβηκε για να υποδεχτεί τον αναστάντα πολιτικό μεσσία. Επειδή κάναμε επί τόπου ρεπορτάζ τότε, οι συγκεντρωμένοι δεν ξεπερνούσαν τις δέκα χιλιάδες σε όλη αυτή τη μεγάλη διαδρομή. Ημασταν και στην κερκίδα με τις σκαλωσιές που έστησε για τους δημοσιογράφους μέσα στο χώρο προσγείωσης, ώστε να καταγράψουμε το… ιστορικό νόημα του Ανδρέα προς τη Δήμητρα Λιάνη, με την οποία τη νομιμοποίησε ως νέα σύζυγό του (για τα ξεφτιλίκια που ακολούθησαν δε φταίει ο Μπιρσίμ κι αν τον ρωτούσαν, σίγουρα θα τους έλεγε να μην τα μεταδίδουν τηλεοπτικά).
Ναι, αλλά ο Μπιρσίμ ήταν πρωτοπόρος για την εποχή του. Εκανε με τα τότε μέσα αυτά που σήμερα είναι παιχνιδάκι, λέει ο αντίλογος. Και η Λένι Ρίφενσταλ ήταν μια πολύ ταλαντούχα και πρωτοπόρα για την εποχή της κινηματογραφίστρια, που ανέλαβε να φτιάχνει φιλμ-αγιογραφίες για τους ναζί του Χίτλερ, ως βασική συνεργάτιδα του Γκέμπελς. Και ο Εζρα Πάουντ και ο Λουί Φερντινάν Σελίν υπήρξαν μεγάλοι λογοτέχνες, αλλά έβαλαν το αναμφισβήτητο ταλέντο τους στην υπηρεσία του φασισμού και του ναζισμού.
Οι έπαινοι στον θανόντα Μπιρσίμ δεν είναι απλά έπαινοι σ’ έναν «δικό τους», είναι έπαινοι στην τηλεοπτική απάτη και ευρύτερα στην αστική προπαγάνδα που έχει ως μοναδικό σκοπό την εξαπάτηση του λαού και τη μετατροπή του σε αγέλη ψηφοφόρων.
