Ας τα πάρουμε με τη σειρά.
Στις 10 Οκτώβρη, η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή υπό τον τίτλο: «Σεπτέμβριος 2022, ετήσιος πληθωρισμός 12,0%». Αντιγράφουμε από την επίσημη ανακοίνωση:
«Από τη σύγκριση του Γενικού ΔΤΚ του μηνός Σεπτεμβρίου 2022 με τον αντίστοιχο Δείκτη του Σεπτεμβρίου 2021 προέκυψε αύξηση 12,0% έναντι αύξησης 2,2% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2021με το 2020.
Ο Γενικός ΔΤΚ κατά τον μήνα Σεπτέμβριο 2022, σε σύγκριση με τον Αύγουστο 2022, παρουσίασε αύξηση 2,9% έναντι αύξησης 2,4% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του προηγούμενου έτους.
Ο μέσος ΔΤΚ του δωδεκαμήνου Οκτωβρίου 2021- Σεπτεμβρίου 2022, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο Δείκτη του δωδεκαμήνου Οκτωβρίου 2020 – Σεπτεμβρίου 2021, παρουσίασε αύξηση 8,7% έναντι μείωσης 0,4% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του δωδεκαμήνου Οκτωβρίου 2020 – Σεπτεμβρίου 2021 με το δωδεκάμηνο Οκτωβρίου 2019 – Σεπτεμβρίου 2020».
Αυτά είναι τα γραφήματα της ΕΛΣΤΑΤ με τις μηνιαίες μεταβολές:
Και τις ετήσιες μεταβολές:
Είναι αυτός ο πραγματικός πληθωρισμός; Οχι, δεν είναι. Ο επίσημος ΔΤΚ είναι κάλπικος. Φτιάχνεται έτσι ώστε να υποτιμά την πραγματική ακρίβεια για τα εργατικά και λαϊκά εισοδήματα.
Ο ΔΤΚ καταρτίζεται με βάση την εξέλιξη των τιμών σε ένα πακέτο αγαθών και υπηρεσιών, τα οποία συμμετέχουν -κατά ομάδες- στο δείκτη, με βάση μια ορισμένη στάθμιση: τόσο οι μεταφορές, τόσο το σχολείο, τόσο η υγεία, τόσο τα τρόφιμα-ποτά, τόσο η ένδυση-υπόδηση κτλ.
Τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που μπαίνουν στο «καλάθι», όπως και η στάθμισή τους, ορίζονται από την περιβόητη «έρευνα οικογενειακών προϋπολογισμών» της ΕΛΣΤΑΤ. Αν δει κανείς την πιο πρόσφατη «έρευνα οικογενειακών προϋπολογισμών» (2020), θα διαπιστώσει πως έγινε σε ένα ισχνό δείγμα (6.256 νοικοκυριά), χωρίς να δίνονται στοιχεία για την ταξική διαστρωμάτωση του δείγματος. Τα νοικοκυριά χωρίζονται με κριτήρια ηλικιακά, τόπου κατοικίας, αριθμού ατόμων, όχι όμως με ταξικά κριτήρια.
Εκεί, λοιπόν, γίνεται η απάτη. Κάνουν μια έρευνα διαταξική, ανακατεύουν εργατικές, μικροαστικές, μεσοαστικές και μεγαλοαστικές οικογένειες (έστω με κάποια ψευτοστάθμιση, που δεν μπορούμε να την ελέγξουμε) και βγάζουν ένα μέσο όρο «καταναλωτικού προτύπου». ‘Η «καλαθιού της νοικοκυράς», όπως το έλεγαν παλαιότερα.
Ακόμα και πανεπιστημιακά ιδρύματα έχουν αποφανθεί ότι δεν είναι σωστό να υπολογίζεται ο ΔΤΚ με διαταξικά κριτήρια, γιατί δεν έχουν όλα τα νοικοκυριά το ίδιο επίπεδο κατανάλωσης.
Ετσι εξηγείται το φαινομενικά αντιφατικό γεγονός, η ΕΛΣΤΑΤ να ανακοινώνει τον επίσημο πληθωρισμό (αύξηση του ΔΤΚ) και ο εργαζόμενος λαός να μην πιστεύει στα μάτια του και να αναφωνεί: «Μα είναι δυνατόν να είναι μόνο τόσο; Εδώ τα λεφτά εξαφανίζονται από τα μισά του μήνα και αναγκαζόμαστε να κάνουμε περικοπές ακόμα και στα τρόφιμα»!
Δεν υπάρχει κανένα λάθος στην εμπειρία των λαϊκών νοικοκυριών, που οι ανάγκες τους είναι μετρημένες με το σταγονόμετρο και γι’ αυτό καταλαβαίνουν αμέσως τις επιπτώσεις της ακρίβειας. Αυτό που φαίνεται σαν αντίφαση, οφείλεται στην απάτη που κρύβει ο επίσημος ΔΤΚ.
Ο επίσημος πληθωρισμός είναι υποτιμημένος σε ό,τι αφορά τα εργατικά και λαϊκά εισοδήματα. Ο πραγματικός πληθωρισμός για την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, με βάση τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που αγοράζουν, είναι σημαντικά υψηλότερος. Γι’ αυτό και τα λαϊκά νοικοκυριά στενάζουν από την ακρίβεια.
Xωρίς να το αντιλαμβάνεται, ο ακροδεξιός τηλεπλασιέ-τηλεμαϊντανός-υπουργός Ανάπτυξης, με το περιβόητο «καλάθι του νοικοκυριού» που πάει να φτιάξει, παραδέχεται πως ο ΔΤΚ έχει ταξικά χαρακτηριστικά. Πως για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία άλλο είναι το καταναλωτικό πρότυπο, πολύ διαφορετικό από το καταναλωτικό πρότυπο βάσει του οποίου καταρτίζεται ο ΔΤΚ της ΕΛΣΤΑΤ.
Φυσικά, αυτός ο τύπος προσπαθεί να οργανώσει μια απάτη και να την πουλήσει στον ελληνικό λαό όπως πουλούσε σαβουροβιβλία και θαυματουργά νανογιλέκα. Ελεγε προχθές στη Βουλή: «Στο “καλάθι” βάζω προσωπικό στοίχημα. Θα μετρηθώ για το αν θα δουλέψει από τον κάθε συμπολίτη μου που θα μπαίνει στο σούπερ μάρκετ, θα βλέπει το ταμπελάκι ότι είναι αυτό στο καλάθι και θα συγκρίνει βδομάδα με τη βδομάδα και μήνα με το μήνα αν εκεί η τιμή ανεβαίνει ή όχι. Αυτός θα με κρίνει».
Αυτή είναι η συμπεριφορά του αδίστακτου πλασιέ όταν προσπαθεί να πουλήσει κάποια σαβούρα στον πελάτη. Οταν ξαναπεράσει και ο πελάτης διαμαρτυρηθεί, κάτι θα βρει να του πει για να τον τουμπάρει. Οτι δεν φταίει αυτός, ότι ήταν σκάρτος ο προμηθευτής αλλά τον άλλαξε, ότι πρέπει να μοιραστούν τη ζημιά γι’ αυτό θα του κάνει έκπτωση στο νέο προϊόν και άλλα τέτοια. Ο πλασιέ σκέφτεται μόνο τη στιγμή, την πώληση της στιγμής, τα λεφτά που θα βάλει στην τσέπη του. Ο πλασιέ πολιτικός σκέφτεται μόνο τις εντυπώσεις της στιγμής. Με το μέλλον θ’ ασχοληθεί όταν έρθει η ώρα.
Μετά τους σουπερμαρκετάδες, ο πλασιέ υπουργός είχε τηλεδιάσκεψη και με το ΔΣ του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Τροφίμων (ΣΕΒΤ). Τους ζήτησε, όπως έγραψε σε Δελτίο Τύπου, να συμμετάσχουν: «να συμμετάσχει στην προσπάθεια για το “καλάθι του νοικοκυριού” με εποικοδομητικό τρόπο έτσι ώστε να “χτίσουμε” ένα καλάθι προϊόντων που θα προσφέρεται στον έλληνα καταναλωτή στις χαμηλότερες δυνατές τιμές, κάτω από τον πληθωρισμό». Και βέβαια, «ο Σύνδεσμος αποδέχτηκε την πρόταση του Υπουργείου, δεσμεύτηκε να ενημερώσει τα μέλη του και να εργαστεί εποικοδομητικά με τις αλυσίδες σούπερ μάρκετ ώστε το καλάθι του νοικοκυριού να έχει επιτυχία και να βοηθήσει σημαντικά στη διαβίωση του ελληνικού νοικοκυριού μέσα σ’ αυτές τις πρωτοφανώς δύσκολες συνθήκες».
Τι ωραία! Και γιατί δεν το έκαναν αυτό μέχρι τώρα;
Ο γενικός γραμματέας Εμπορίου & Προστασίας του Καταναλωτή, Σ. Αναγνωστόπουλος, που ήταν παρών στην τηλεδιάσκεψη, εξήγησε στον ΑΝΤ1 πώς θα δουλέψει το «καλάθι» με βιομήχανους και μεγαλολιανέμπορους: «Θα προσπαθήσουν να συγκρατηθούν οι τιμές, με ιδιωτική πρωτοβουλία και στην λογική του ανταγωνισμού». Μην φανταστούμε, δηλαδή, επιβολή κάποιου είδους διατίμησης. Oλα θα γίνουν στο πλαίσιο του ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων.
Το εξήγησε και παραπέρα ο Αναγνωστόπουλος: «Κάθε σούπερ μάρκετ μπορεί να περιλάβει όποιο προϊόν κρίνει κατάλληλο για να βάλει σε αυτό το καλάθι. Αν εμείς προτείναμε συγκεκριμένο προϊόν να μπει σε κάθε καλάθι, θα ετίθετο θέμα ανταγωνισμού». «Η λίστα αυτή είναι δυναμική, θα υπάρχουν αλλαγές, αλλά οι βασικές κατηγορίες είναι αυτές που έχουν περιγραφεί. Τα προϊόντα θα μπορούν να αλλάζουν σε τακτά χρονικά διαστήματα, κάθε 15 ημέρες θα αλλάζουν τα προϊόντα στο καλάθι κάθε σούπερ μάρκετ».
Πρόκειται για τα προϊόντα που κάθε αλυσίδα σούπερ μάρκετ βάζει σε «προσφορά» κάθε βδομάδα, κάθε δεκαήμερο, κάθε δεκαπενθήμερο. Τα σχετικά φυλλάδια τα βρίσκουμε στην πόρτα του σπιτιού μας, τα παίρνουμε στο e-mail μας, τα βλέπουμε να διαφημίζονται σε εφημερίδες και Ιντερνετ. Την περίοδο των Μνημονίων, υπήρξαν ιστοσελίδες που έβγαζαν μεροκάματα παρουσιάζοντας τις «προσφορές» και σπρώχνοντας τον κόσμο αναλόγως: αυτήν την εβδομάδα πηγαίνετε για φτηνό κοτόπουλο στου Παραδόπουλου και για φτηνό κωλόχαρτο στου Παραδίτη. Ακούγαμε και ραδιοφωνικούς κωλοπαιδαράδες να καλούν τον κόσμο να γυρίζει από αλυσίδα σε αλυσίδα αναζητώντας τις προσφορές.
Τότε δεν υπήρχε πρόβλημα πληθωρισμού, υπήρχε πρόβλημα βίαιου πετσοκόμματος μεροκάματων, μισθών και συντάξεων. Τώρα, μεροκάματα, μισθοί και συντάξεις είναι στα ίδια άθλια επίπεδα και έχουμε και πληθωρισμό, επισήμως 12%, σε ό,τι αφορά τα λαϊκά νοικοκυριά πολύ παραπάνω. Και τώρα, έρχεται ένας πλασιέ-υπουργός, ένας αδίστακτος γκεμπελίσκος, να δώσει θεσμική υπόσταση σ’ αυτό που ήδη γίνεται και γινόταν. Να ομαδοποιήσει τις «προσφορές» που ήδη κάνουν τα σούπερ μάρκετ (με συμμετοχή των βιομήχανων ή μεγαλεμπόρων-εισαγωγέων, που πληρώνουν τις αλυσίδες για να κάνουν προβολή των προϊόντων τους ή για να ξεφορτωθούν στοκ που πλησιάζει στη «λήξη»).
Φυσικά, κανένας δεν θα μπορεί να βγάζει άκρη με την κίνηση των τιμών, αφού η κάθε αλυσίδα θ’ αλλάζει τα προϊόντα στο «καλάθι». Τη μια εβδομάδα θα έχει μακαρόνια Νο 6 και την άλλη μακαρόνια Νο 2, τη μια εβδομάδα θα έχει την τάδε οδοντόκρεμα και την άλλη μιας διαφορετικής εταιρίας. Οι υπηρεσίες του υπουργείου Ανάπτυξης, όμως, θα έχουν το «καλάθι» με τις κατηγορίες. Θα λένε ότι τα μακαρόνια ακρίβυναν μόνο 3%, άσχετα αν αυτό τη μια εβδομάδα θα αφορά τα μακαρόνια Νο 6 και την άλλη εβδομάδα τα μακαρόνια Νο 2. Ο κόσμος, όμως, δεν αγοράζει ούτε μόνο Νο 6 ούτε μόνο Νο 2. Αγοράζει και πένες και κριθαράκι κτλ.
Οταν ο κόσμος θ’ αρχίσει να διαμαρτύρεται, ο πλασιέ-υπουργός θα λέει τα δικά του, θα ισχυρίζεται ότι αυτά τα λένε τα συριζοτρόλ, θα κουνάει γραφήματα τσιρίζοντας, θα κάνει τα γνωστά καραγκιοζιλίκια του. Θυμάστε την επιχειρηματολογία τους για τη μη μείωση του ΦΠΑ και του ειδικού φόρου κατανάλωσης στη βενζίνη και το πετρέλαιο κίνησης; Αμα μειώσουμε τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στα καύσιμα, έλεγαν, θα τον εκμεταλλευτούν αυτοί με τα «Καγιέν». Πόσα «Καγιέν» κυκλοφορούν στη χώρα και πόσα συνηθισμένα αυτοκίνητα; Το ξέρουμε όλοι πολύ καλά. Πόσο ειδικό φόρο κατανάλωσης και αυξημένο ΦΠΑ πληρώνουν οι ιδιοκτήτες των «Καγιέν» και πόσο οι ιδιοκτήτες των συνηθισμένων αυτοκινήτων; Αν πούμε 10 προς 90, δε θα είμαστε μακριά από την πραγματικότητα.
Τα ίδια έλεγαν και για τον ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης: άμα μειώσουμε τον ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, λένε, θα τον εκμεταλλευτούν αυτοί με τις βίλες στα βόρεια και τα νότια προάστια. Πόσα είδη πρώτης ανάγκης καταναλώνει αυτή η ολιγοπληθής τάξη των καπιταλιστικών παρασίτων και πόσα είδη πρώτης ανάγκης καταναλώνουν οι πολυπληθείς τάξεις των εργατών, των φτωχών αγροτών, των εργαζόμενων μικροαστικών στρωμάτων; Και πάλι αν πούμε 10 προς 90, δε θα είμαστε μακριά από την πραγματικότητα.
Αυτά τα έλεγε ο ίδιος γκεμπελίσκος που σήμερα σκαρφίστηκε το «καλάθι». Τώρα λέει στον ελληνικό λαό: να ψωνίζετε από το «καλάθι» που θα είναι πιο φτηνά. Λες και ο κόσμος τόσο καιρό τώρα δεν κατέφευγε στις «προσφορές». Ακόμα και οι «προσφορές», όμως, θα ακολουθούν το κύμα των ανατιμήσεων. Οπως διευκρίνισε ο Αναγνωστόπουλος, «ο σκοπός είναι το καλάθι αυτό να ανατιμάται με πιο αργό ρυθμό από όσο συμβαίνει σε άλλα προϊόντα», ώστε «για τους καταναλωτές που αντιμετωπίζουν μεγαλύτερη δυσκολία να ανταπεξέλθουν σε αυτές τις ανατιμήσεις, να μειώνεται η επιβάρυνση που μπορεί να έχουν για την αγορά αυτών των βασικών προϊόντων».
Το μόνο που δεν συζητιέται είναι οι απαραίτητες αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις. Πριν από χρόνια γινόταν συζήτηση για διάφορα ρεφορμιστικά μέτρα, όπως η περιβόητη αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή. Πλέον δεν συζητιέται καν η αύξηση στους μισθούς. Η κυβέρνηση καθάρισε με μια αύξηση μόλις 5% στον κατώτατο μισθό. Καμιά αύξηση στους μισθούς των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, καμιά αύξηση στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, καμιά αύξηση στις συντάξεις. Θα δοθούν κάποιες αυξήσεις στις συντάξεις από 1.1.2023, όπως προβλέπουν οι μνημονιακοί νόμοι, αλλά για τους μισούς συνταξιούχους αυτές οι αυξήσεις θα πέσουν στη «μαύρη τρύπα» της περιβόητης «προσωπικής διαφοράς» του νόμου Κατρούγκαλου-Βρούτση, για δε τους υπόλοιπους θα έχουν ήδη εξανεμιστεί από τον πληθωρισμό. Οσο για τον άθλιο κατώτατο μισθό, αυτός θα αυξηθεί ξανά από την 1.5.2023!
Με τον επίσημο πληθωρισμό να τρέχει με 12% (και με προοπτικές παραπέρα ανόδου), με τους έμμεσους φόρους να θερίζουν πάνω στις αυξημένες τιμές και με μισθούς και συντάξεις καθηλωμένα, προωθείται μια βίαιη φτωχοποίηση της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων στρωμάτων.
Τα φιλανθρωπικά φιλοδωρήματα του Μητσοτάκη όχι μόνο δεν ανακόπτουν αυτήν τη νέα (μετά τη δεκαετία των Μνημονίων) βίαιη φτωχοποίηση της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων στρωμάτων, αλλά δεν μπορούν καν να την σκεπάσουν.
Η αποδοχή της λογικής των φιλανθρωπικών φιλοδωρημάτων είναι παραδοχή της ήττας και παράδοση στην ηττοπάθεια. Σημαίνει συνείδηση άθλιων επαιτών και όχι περήφανων παραγωγών του κοινωνικού πλούτου. Θα το ξαναπούμε, λοιπόν:
Ε, όχι, δεν είμαστε επαίτες. Είμαστε οι μοναδικοί παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου. Ο,τι υπάρχει σ’ αυτήν τη χώρα, ό,τι έχει συσσωρευτεί στα χρηματοκιβώτια των καπιταλιστικών μονοπωλίων στο εξωτερικό και στους φουσκωμένους λογαριασμούς ελβετικών τραπεζών και off shore εταιριών εγκατεστημένων σε φορολογικούς παράδεισους, βγήκε από τα δικά μας χέρια, από τη δουλειά μας.
Πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας από το φυσικό και ηθικό εκφυλισμό. Για να προστατευτούμε από την ακρίβεια, πρέπει να απαιτήσουμε:
- Αυξήσεις άμεσα στους μισθούς και τις συντάξεις.
- Δραστική μείωση των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και Ειδικοί Φόροι Κατανάλωσης)
ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ
