Πώς είχε ο Τσίπρας τον Μπαρουφάκη τον πρώτο καιρό; Σαν μεγάλο μυαλό, τεράστιο οικονομολόγο, που μπορεί να παίξει τους ιμπεριαλιστές στα δάχτυλα όπως παίζει τις χάντρες του κομπολογιού; Ετσι έχει ο Μητσοτάκης τον Γεραπετρίτη. Ο οποίος, από το πρώτο κιόλας νομοσχέδιο που κατέθεσε και υποστήριξε στη Βουλή, αναδείχτηκε στον μέγα μπαρουφολόγο και παπαρολόγο της κυβέρνησης Κούλη.
Ακόμα και η Γιαννάκου δεν άντεξε ν’ ακούει τόσες μπαρούφες και πέταξε κάτι ξεγυρισμένες μπηχτές κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου Γεραπετρίτη στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή. Τα αυτονόητα ρώτησε η Γιαννάκου: τι ρόλο μπορεί να έχει ένας υπουργός, ο οποίος κατά το Σύνταγμα έχει πάρει ψήφο εμπιστοσύνης και λογοδοτεί στη Βουλή, όταν έχει έναν ή δύο υφυπουργούς που έχουν πάρει αρμοδιότητες από τον πρωθυπουργό (άρα λογοδοτούν σ’ αυτόν και όχι στον πρωθυπουργό) και ταυτόχρονα έναν μηχανισμό του μεγάρου Μαξίμου που θα τον παρακολουθεί;
Οι απαντήσεις Γεραπετρίτη σ’ αυτά τα ερωτήματα και στον καταιγισμό καταγγελιών της αντιπολίτευσης ήταν η ακατάσχετη μπαρουφολογία, που αποκάλυψε και ένα καταπιεσμένο σύνδρομο μεγαλοπρέπειας. Κατάλληλα προετοιμασμένα τα παπαγαλάκια στα ΜΜΕ, έφτιαξαν την αγιογραφία του μεγάλου μεταρρυθμιστή, που το ελληνικό κράτος τον περίμενε διακόσια χρόνια για να εμφανιστεί. Εχει ψάξει, λέει, όλα τα συστήματα κρατικής οργάνωσης, από τη γερμανική καγκελαρία μέχρι το μακρινό Χονγκ Κονγκ, και έφτιαξε ένα μείγμα προσαρμοσμένο στις ανάγκες του ελληνικού κράτους! Απορούμε: όταν ήταν μυστικοσύμβουλος του Γιωργάκη Παπανδρέου δεν τα είχε μελετήσει όλ’ αυτά; ‘Η τα εισηγήθηκε και στον Γιωργάκη, ο οποίος τα απέρριψε επειδή ήταν… αντιεξουσιαστής στην εξουσία;
Δεν αξίζει τον κόπο ν’ ασχοληθούμε με τα φληναφήματα του Γεραπετρίτη περί «επιτελικού κράτους». Αυτό που προσπαθεί να δημιουργήσει ο Μητσοτάκης είναι μια ακόμα πιο συγκεντρωτική (και κατά συνέπεια πιο αυταρχική) κρατική λειτουργία, για να μπορεί να εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα του κεφαλαίου και να ασκεί πιο αποτελεσματικά την καταστολή.
Επιδεικνύουν, λένε, μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους δημόσιους υπάλληλους. Αυτά τα είπαν και οι προηγούμενοι και ξέρουμε τι έγινε στην πράξη. Οι άνθρωποι του Φλαμπουράρη ασκούσαν ωμούς εκβιασμούς πάνω σε υπηρεσιακούς παράγοντες που προσπαθούσαν να τηρήσουν τη νομιμότητα. Πότε για να αποχαρακτηριστεί το δάσος στο Ελληνικό, προς όφελος του Λάτση, και πότε για να εκδοθεί η παράνομη άδεια για το γήπεδο Μελισσανίδη.
Τα ίδια θα κάνουν και οι σημερινοί. μας έδωσαν, άλλωστε, τα πρώτα δείγματα γραφής. Ο Μητσοτάκης δέχτηκε τον Λάτση στο Μαξίμου και σε δυο μέρες o Γεωργιάδης με τον Χατζηδάκη κατέθεσαν αιφνιδιαστικά τροπολογία υπέρ του Λάτση! Αυτό θα πει… επιτελικό κράτος: ο καπιταλιστής να μη χρειάζεται… ενδιάμεσους για να κάνει τη δουλειά του.
Είναι πραγματικά πρόκληση να μιλούν για εμπιστοσύνη στους δημόσιους υπάλληλους και την ίδια στιγμή να δημιουργούν ορδές μετακληρών υπαλλήλων, με δικαίωμα των υπουργών να αυξάνουν τον αριθμό τους με απόφασή τους.
Οταν ο Μητσοτάκης δεν έχει εμπιστοσύνη στους υπουργούς του, υπάρχει περίπτωση να έχει στους υπηρεσιακούς παράγοντες, οι οποίοι μπορεί να πρόσκεινται σε άλλο κόμμα; Στους υπουργούς του δε διόρισε μόνο τους υφυπουργούς, οι οποίοι θα αναφέρονται στο μηχανισμό του Μαξίμου. Διόρισε ακόμα και τους γενικούς γραμματείς, τα ονόματα των οποίων οι υπουργοί τα πληροφορήθηκαν από τον Τύπο! Εμείς δε θυμόμαστε να έχει ξαναγίνει αυτό. Πάντοτε οι υπουργοί επέλεγαν τους γενικούς γραμματείς τους, σε συνεργασία με τον πρωθυπουργό και τους ανθρώπους του. Είχαν, όμως, και οι υπουργοί ένα λόγο. Τώρα, ο Μητσοτάκης διόρισε τους γενικούς γραμματείς, οι οποίοι θα είναι τα μάτια και τα αυτιά του Μαξίμου στα υπουργεία, δίνοντας ραπόρτο για τις ενέργειες των υπουργών. Καταλαβαίνετε τι δυσλειτουργίες θα προκαλέσει αυτό το σύστημα. Είναι μεν υπερσυγκεντρωτικό, την ίδια στιγμή όμως θα φουντώσει τη γραφειοκρατία και το μπάχαλο, καθώς θα λειτουργούν διάφορα κέντρα.
Είναι γεγονός ότι ο Μητσοτάκης αισθάνεται ανασφαλής στο κόμμα του. Ξέρει πως μόλις αρχίσουν τα ζόρια (δε θα περάσει πολύς καιρός), θ’ αρχίσει να δέχεται πυρά εκ των έσω. Γι’ αυτό και στήνει στο Μαξίμου έναν θηριώδη μηχανισμό για να παρακολουθεί τους υπουργούς του. Στην πραγματικότητα, αυτό που στήνεται στο Μαξίμου, η Προεδρία της Κυβέρνησης, δεν είναι μια υπηρεσία, αλλά ένα υπερυπουργείο, με έξι γενικές γραμματείες και εκατοντάδες υπάλληλους.
Αυτός ο υπερσυγκεντρωτικός μηχανισμός, όμως, δε στήνεται μόνο για την άμυνα του Κούλη έναντι των εσωτερικών του αντιπάλων. Στήνεται και για την εξυπηρέτηση των καπιταλιστών, με παράκαμψη της διοικητικής ιεραρχίας. Η τροπολογία για το Ελληνικό, μετά από απαίτηση του Λάτση, που συζήτησε το θέμα με τον Μητσοτάκη, είναι χαρακτηριστική απ’ αυτή την άποψη. Fasttrackδιαδικασία, χωρίς να προλάβει να μιλήσει κανένας.
Ταιριαστά είναι και τα πρόσωπα που επέλεξε ο Μητσοτάκης για να στελεχώσει τις τρεις νέες γενικές γραμματείες που δημιούργηοε στην Προεδρία της Κυβέρνησης. Η σύμβουλος του Κούλη, Βίκυ Λοΐζου, τοποθετήθηκε γενική γραμματέας Συντονισμού Οικονομικών και Αναπτυξιακών Πολιτικών, ο Θανάσης Κοντογεώργης, δικηγόρος επιχειρήσεων και νομικός σύμβουλος στην κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων, τοποθετήθηκε γενικός γραμματέας Συντονισμού Εσωτερικών Πολιτικών και ο διευθυντής Marketing& Επικοινωνίας του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος (και πρώην μεγαλοστέλεχος επιχειρήσεων όπως η Microsoft, η V+OCommunication, η S&BΒιομηχανικά Ορυκτά και ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha), Νικόλας Γιατρομανωλάκης, τοποθετήθηκε γενικός γραμματέας Σύγχρονου Πολιτισμού! Τα βιογραφικά τους καθιστούν περιττό κάθε σχόλιο.
