Την ηλιθιότητα, την ασχετοσύνη, την άγνοια, μόνο ως συμπαρομαρτούντα της διατεταγμένης υπηρεσίας, την οποία εκτελούν συγκεκριμένοι κονδυλοφόροι και τηλεπερσόνες του συστήματος, μπορείς να τις εκλάβεις.
Καμιά δικαιολογία, λοιπόν, άγνοιας δεν υπάρχει για παπαγαλάκια του συστήματος, που έχουν μάθει να εξασφαλίζουν το παντεσπάνι τους λειτουργώντας ως λαγοί των εκάστοτε αντιδραστικών πολιτικών, ενεργοποιώντας τον «κοινωνικό αυτοματισμό», το «διαίρει και βασίλευε», ρίχνοντας τη μια πλευρά των εργαζόμενων ενάντια στην άλλη, ώστε να αναδύεται νικητής η κυρίαρχη αστική πολιτική.
Ο λόγος για τους Τέλλογλου, Χασαπόπουλο και Βερύκιο, που έβγαλαν το δηλητήριό τους για τους εκπαιδευτικούς, γράφοντας και διαδίδοντας, ψεύδη και συκοφαντίες (Τέλλογλου: οι εκπαιδευτικοί «κάνουν διακοπές», Χασαπόπουλος: εκπαιδευτικοί τεμπέληδες), απαιτώντας να περικοπεί ο γλίσχρος έτσι κι αλλιώς μισθός τους (Βερύκιος: «Προς τους δασκάλους και τους καθηγητάδες που θέλουν να κάνουν τα κόλπα τους: θα κριθούν ανειδίκευτοι και θα πέσουν στα 800 ευρώ! Απλά είναι τα πράγματα»).
Η εκστρατεία κατασυκοφάντησης των εκπαιδευτικών έγινε με αφορμή την επικοινωνιακή φούσκα του υπουργείου Παιδείας για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Και σίγουρα, εκτός του ότι απαλλάσσει το υπουργείο Παιδείας από τις τεράστιες ευθύνες του ως προς την προετοιμασία ενός τέτοιου εγχειρήματος, για την οποία θα μιλήσουμε παρακάτω, προετοιμάζει και το έδαφος για την περικοπή μισθών, ενδεχόμενο που άφησε ανοιχτό ο Σταϊκούρας.
Ηχηρή, λοιπόν, η αφωνία του υπουργείου Παιδείας, το οποίο, υποτίθεται ότι έπρεπε να υπερασπίσει τους εκπαιδευτικούς και να κλείσει τα στόματα τούτων των ξεδιάντροπων συκοφαντών, και απολύτως ευεξήγητη.
Η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας από τη δημαγωγία. Δεκάδες είναι καθημερινά οι ανακοινώσεις-καταγγελίες των εκπαιδευτικών Συλλόγων και ΕΛΜΕ για τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί στο έργο τους, αυτήν την πολύ δύσκολη εποχή.
Ξημεροβραδιάζονται μπροστά στους υπολογιστές, προσπαθώντας να διατηρήσουν την επαφή με τους μαθητές τους, να τους στηρίξουν μαθησιακά, παιδαγωγικά, ψυχολογικά.
Ουδέποτε επιμορφώθηκαν επαρκώς -εκτός μιας μικρής μειοψηφίας- στη χρήση Η/Υ και εργαλείων τηλεκπαίδευσης, επειδή το κράτος χρησιμοποιούσε πάντα αυτές τις «επιμορφώσεις» ως διακοσμητικό μέσο προπαγάνδας. Πολλοί εξ αυτών είναι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, άνθρωποι δηλαδή που δεν έχουν την ευχέρεια διαχείρισης των σύγχρονων τεχνολογιών.
Επειτα, δε διαθέτουν όλοι τους τον απαραίτητο τεχνολογικό εξοπλισμό (κάμερες, μικρόφωνα, ψηφιακές γραφίδες κ.λπ.), ούτε φυσικά τις απαραίτητες δυνατότητες του Ιντερνετ, ώστε να μπορούν να συμμετάσχουν.
Ουδέποτε το κράτος εφοδίασε τα δημόσια σχολεία με τα απαραίτητα. Οχι μόνο για να ανταποκρίνονται αυτά στη στοιχειώδη χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας, ως υποστηρικτικού μέσου της απαραίτητης και αναντικατάστατης ζωντανής διδασκαλίας μέσα στην τάξη, αλλά και για να μπορούν να ανταποκριθούν σε έκτακτες περιπτώσεις, όπως αυτή τώρα, που το υπουργείο επέλεξε (και διέταξε εν ολίγοις) να εφαρμοστεί η εξ αποστάσεως εκπαίδευση.
Η διαδικασία που υλοποιείται είτε με σύγχρονες (απευθείας διδασκαλία σε πραγματικό χρόνο από εκπαιδευτικό, μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας, σε μαθητές, που παρακολουθούν ζωντανά μέσω υπολογιστή, κινητού ή tablet) είτε με ασύγχρονες μεθόδους διδασκαλίας [(e-me, eclass)οι μαθητές συνεργάζονται με τον εκπαιδευτικό σε διαφορετικό χρόνο από τη διαδικασία παράδοσης του μαθήματος ή δημιουργίας υλικού από τον εκπαιδευτικό, έχοντας πρόσβαση σε μαθησιακό υλικό και χρονοδιάγραμμα μελέτης μέσω διαδικτύου], κυριολεκτικά είναι στον αέρα. Οπως καταγγέλλουν όλοι οι εκπαιδευτικοί, το σύστημα «πέφτει συνέχεια» και αδυνατεί να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες.
Το διαθέσιμο εκπαιδευτικό υλικό για κάποια μαθήματα είναι ελλιπές, ενώ σε άλλα που υπάρχει επάρκεια δεν υπάρχει σχεδιασμός και οργάνωση από το υπουργείο, προεπιλεγμένοι διακριτοί εκπαιδευτικοί στόχοι κ.ά., με αποτέλεσμα να επικρατεί χάος.
Πάνω απ’ όλα, όλα τα σχολεία δεν είναι στην Εκάλη και την Κηφισιά. Οι μαθητές δεν έχουν όλοι την ευκαιρία να έχουν στο σπίτι τους πρόσβαση σε σύγχρονο ηλεκτρονικό υπολογιστή ή στο Διαδίκτυο. Τα παιδιά των μικρών νησιών, της απομακρυσμένης επαρχίας, των φτωχών και παρατημένων εργατικών συνοικιών, τα χιλιάδες προσφυγόπουλα που είναι στοιβαγμένα στους καταυλισμούς του αίσχους, είναι κυριολεκτικά εκτός συστήματος και παρακολούθησης της πολυδιαφημισμένης από το υπουργείο Παιδείας εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.
Και αυτή η επιλογή του υπουργείου Παιδείας και της κυβέρνησης έχει . Είναι επιλογή που ευνοεί κατά κόρον τα ιδιωτικά σχολεία και τους φοιτούντες σε αυτά.
, που επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Τα στοιχεία είναι από έρευνα που πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 2019 για τους σκοπούς του ευρωπαϊκού προγράμματος Erasmus+ της ΕΕ, που συντονίζεται από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και τον συγγραφέα του σχετικού άρθρου A. Παπαϊωάννου.
Εν τάχει αναφέρουμε:
Στην Ελλάδα το 5.8% των μαθητών δεν έχει κανέναν Ηλεκτρονικό Υπολογιστή (ΗΥ), το 39.8% έχει έναν, το 33.1% δύο και το 21.3% πάνω από 2 ΗΥ στο σπίτι.
Στο 18% των φτωχότερων ελληνικών οικογενειών το ποσοστό με κανέναν ΗΥ στο σπίτι ανεβαίνει στο 17.5%.
Σε όλες τις σχολικές βαθμίδες τα ποσοστά με 0, 1, 2 ή πάνω από 2 ΗΥ παραμένουν τα ίδια.
Το ποσοστό των μαθητών που φοιτά στα ελληνικά σχολεία και προέρχεται από χώρες εκτός ΕΕ (κυρίως από Αλβανία) και δεν έχει κανέναν ΗΥ στο σπίτι είναι 19.1%. Το ποσοστό μαθητών με ελληνική εθνικότητα χωρίς ΗΥ είναι σχεδόν 5%, ενώ το ποσοστό με το πολύ έναν ΗΥ στο σπίτι σε οικογένειες με ελληνική εθνικότητα είναι 43%.
Το ένα τέταρτο των μαθητών στην Ελλάδα δεν έχουν δικό τους υπνοδωμάτιο. Αυτό δυσχεραίνει την εργασία αυτών των παιδιών για το σχολείο. Η θέση τους έχει γίνει τώρα ακόμη πιο δυσχερής με το κλείσιμο όλων στο σπίτι λόγω COVID-19 και τις απαιτήσεις όλων των μελών της οικογένειας για δουλειά από το σπίτι.
Αντίθετα, το 95% των παιδιών που ανήκουν στο 15% των οικογενειών με τις υψηλότερες οικονομικές δυνατότητες έχουν δικό τους υπνοδωμάτιο.
Γιούλα Γκεσούλη
