Νέα ανασχηματισμολογία

Αυτή τη φορά η ανασχηματισμολογία τροφοδοτήθηκε από τα πλέον επίσημα χείλη. Από τον υπουργό Επικρατείας και πραγματικό αντιπρόεδρο της κυβέρνησης (ο Πικραμμένος είναι καθαρά διακοσμητικός) Γ. Γεραπετρίτη. Πρώτα στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του λεγόμενου Φόρουμ των Δελφών, όπου είπε ότι «μία κυβέρνηση που έχει στο γονιδίωμά της την αξιολόγηση πρέπει να αξιολογείται τακτικά.  Διορθώνουμε τα λάθη μας με μεγάλη ταχύτητα, αλλά πρέπει να αξιολογούμαστε τακτικά.  Θα κριθούμε από τις πράξεις μας και πρέπει να γίνουν διορθωτικές κινήσεις, αλλά σε πιο ουδέτερο χρόνο βέβαια, όχι τώρα μέσα στη κρίση». Μετά σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ, όπου μίλησε για ανασχηματισμό μετά την 1η Ιουλίου, που θα ανοίξει ο τουρισμός.
 
Εδωσε και περιγραφή του ανασχηματισμού μάλιστα, λέγοντας ότι δε θα είναι σαρωτικός, γιατί η κυβέρνηση έχει πάει πολύ καλά. Μίλησε και για αλλαγές στο οργανωτικό σχήμα της κυβέρνησης: «Οπου χρειάζεται, θα γίνουν οργανωτικές αλλαγές στο κράτος. Ολα τα υπουργεία παρακολουθούνται ψηφιακά, αλλά γενικά δεν χρειάζονται μεγάλες αλλαγές».
 
Την ανασχηματισμολογία τροφοδοτούν και τα κατευθυνόμενα γκάλοπ, που αποφαίνονται ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών (έξι στους δέκα) θέλει αλλαγές σε πρόσωπα, ενώ μόνο μια μειοψηφία (δύο στους δέκα) θέλει να παραμείνει η κυβέρνηση ως έχει. Ακόμα και μεταξύ των ψηφοφόρων της ΝΔ το 53% εμφανίζεται να θέλει «διορθωτικές κινήσεις» στο κυβερνητικό σχήμα έναντι 34% που θεωρεί ότι η κυβέρνηση πρέπει να παραμείνει ως έχει.
 
Μετά απ' αυτά, φούντωσε η φιλολογία για ανασχηματισμό στις 7 Ιούλη, ώστε να συνδυαστεί με μια φιέστα για τον ένα χρόνο από την εκλογική νίκη, η οποία θα έχει στο κέντρο της τον Κούλη -βεβαίως, βεβαίως-, σαν απόλυτο κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού. Ακόμα και η απαραίτητη διάψευση του Πέτσα ακούστηκε λιγότερο πειστική αυτή τη φορά, καθώς ήταν λακωνικότατη και χωρίς επεξηγήσεις: «Δεν υφίσταται κανένα θέμα ανασχηματισμού».
 
Η ανασχηματισμολογία είναι ένα παραδοσιακό κόλπο επικάλυψης της επικαιρότητας με τα ανούσια. Αν μάλιστα η ανασχηματισμολογία κορυφωθεί σε εύλογο χρόνο με ανασχηματισμό, ο αποπροσανατολισμός ολοκληρώνεται. Τότε αρχίζει η συζήτηση για τους υπουργούς που έφυγαν και γι' αυτούς που τους αντικατέστησαν, για τυχόν διασπάσεις και συγχωνεύσεις υπουργείων ή για μεταφορές αρμοδιοτήτων από υπουργείο σε υπουργείο, για όλ' αυτά που δεν αφορούν την ουσία της ακολουθούμενης πολιτικής, αλλά το μηχανισμό εφαρμογής της. Λες και έχει καμιά ιδιαίτερη σημασία το αν, για παράδειγμα, πάρει πόδι ο Βρούτσης, επειδή τα έκανε σκατά με το σκάνδαλο Voucher, και αντικατασταθεί από κάποιον άλλο. Θ' αλλάξει μήπως η αντεργατική και αντιασφαλιστική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη;
 
ΥΓ.  Μετά ήρθε ο ίδιος ο Κούλης να επιβεβαιώσει ότι ο Γεραπετρίτης είναι πράγματι «his master's voice». Από το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι θα κάνει «διορθωτικές κινήσεις». Και άρχισε το γαϊτανάκι των «αποκλειστικών πληροφοριών» για το ποιοι φεύγουν και ποιοι έρχονται. Είναι η περίοδος που βγαίνει «χαρτζιλίκι». Και από εκείνους που δε θέλουν να φύγουν και από εκείνους που θέλουν να ράψουν κοστούμια ή ταγέρ. Τα ονόματα που γράφονται καθημερινά προέρχονται από ψιθύρους στελεχών του Μαξίμου, από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους για υπουργοποίηση και από τη… γόνιμη φαντασία των πολιτικών συντακτών.
 
Κάθε ανασχηματισμός αποτελεί και μια άσκηση ισορροπίας του εκάστοτε πρωθυπουργού με τις φατρίες του κόμματός του. Μένει να δούμε τι θα κάνει ο Κούλης με τους σαμαρικούς (οι περισσότεροι από τους οποίους είναι για τα μπάζα) ή με τους καραμανλικούς. Κι αυτό όμως ανήκει στη σφαίρα της παραπολιτικής και όχι της πολιτικής. Πολιτικό ενδιαφέρον έχει η προώθηση συγκεκριμένων προσώπων από ισχυρούς καπιταλιστικούς ομίλους και από την αμερικάνικη πρεσβεία (τη μόνη πρεσβεία που έχει δυνατότητα άμεσης παρέμβασης στη διαμόρφωση του κυβερνητικού σχήματος).