Defund the Police! Το σύνθημα ακούγεται όλο και περισσότερο από τους διαδηλωτές στους δρόμους των αμερικάνικων πόλεων. Το έγραψαν ακόμα και στην άσφαλτο σε κεντρικό δρόμο της Ουάσινγκτον, το περασμένο Σάββατο, στις μεγάλες διαδηλώσεις που έγιναν σε όλη την Αμερική στη μνήμη του δολοφονημένου Τζορτζ Φλόιντ.
Το σύνθημα σημαίνει «απo-χρηματοδοτήστε την αστυνομία». Ωστόσο, η απαίτηση των διαδηλωτών βρίσκεται σε ριζική αντίθεση με την πραγματικότητα. Οι δαπάνες για την αστυνομική επιτήρηση της αμερικάνικης κοινωνίας έχουν τριπλασιαστεί σε σταθερές τιμές μέσα στις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, όπως αποκαλύπτει το πρακτορείο Bloomberg.
115 δισ. δολάρια δίνονται κάθε χρόνο απλόχερα στην αστυνομία των ΗΠΑ, παρά το γεγονός ότι το έγκλημα έχει μειωθεί από τη δεκαετία του ’90, πλησιάζοντας τα επίπεδα των αρχών της δεκαετίας του ΄80.
Η εν ψυχρώ δολοφονία του Φλόιντ πριν από δυο βδομάδες και το εξεγερτικό κλίμα που σάρωσε τις ΗΠΑ από τότε έχουν ενεργοποιήσει τα ανακλαστικά επιβίωσης του συστήματος. Μπάτσοι γονάτισαν απέναντι από διαδηλωτές (προφανώς κατ’ εντολή των προϊσταμένων τους), αφήνοντας για λίγο το «μαστίγιο» και πιάνοντας το «καρότο». Η Διεύθυνση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Πολιτείας της Μινεσότα, ένας κρατικός οργανισμός που εποπτεύει – όχι με τόση επιτυχία, όπως απέδειξε και η δολοφονία Φλόιντ – τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Πολιτεία, άσκησε μήνυση κατά της αστυνομίας της Μινεάπολης, με στόχο τη διερεύνηση της ρατσιστικής της συμπεριφοράς την τελευταία δεκαετία, ενώ το δημοτικό συμβούλιο της Μινεάπολης αποφάσισε να απαγορεύσει στην αστυνομία της πόλης να εξασκεί την «τέχνη» της ακινητοποίησης στο λαιμό των υπόπτων, πράγμα που έχει γίνει 430 φορές από το 2012, με τις 49 από αυτές να λαμβάνουν χώρα πέρσι. Σε 68 περιπτώσεις, μάλιστα, οι ύποπτοι έχασαν τις αισθήσεις τους. Πάνω από τους μισούς υπόπτους που υπέστησαν αυτή την τεχνική ακινητοποίησης από την αστυνομία ήταν μαύροι.
Ομως μέχρι εκεί. Οι εκκλήσεις των διαδηλωτών για ριζική μείωση της χρηματοδότησης της αστυνομίας, όπως ήταν φυσικό, έπεσαν στο κενό. Μάλιστα, ο δήμαρχος της Ουάσινγκτον υπερασπίστηκε την απόφασή του να αυξήσει τον προϋπολογισμό για τη μπατσοκρατία κατά 45 εκατομμύρια δολάρια, προκειμένου «οι γειτονιές να είναι ασφαλείς».
Η αστυνομία παραμένει ο βασικός κατασταλτικός μηχανισμός του συστήματος, ας μην το ξεχνάμε αυτό. Μπορεί το ίδιο το σύστημα να θολώνει τα νερά, είτε δείχνοντας κάποιους μπάτσους να είναι πιο «ανθρώπινοι» (όπως αυτοί που αγκάλιαζαν διαδηλωτές στις ΗΠΑ), είτε δίνοντάς τους εύσημα για το «δύσκολο έργο δίωξης του εγκλήματος», όμως το βασικό έγκλημα, που διεξάγεται σε μόνιμη βάση, αυτό της εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας, όχι μόνο δε διώκεται αλλά θεωρείται «ιερό και απαραβίαστο».
Ας μην πέσουμε στην παγίδα να ψάξουμε «καλούς» σε αυτόν τον κατασταλτικό μηχανισμό. Γιατί δεν είναι θέμα ατομικής στάσης ή εκπαίδευσης των αστυνομικών. Από τη στιγμή που ο ρόλος τους είναι να επιβάλλουν την καθεστηκυία τάξη υπερασπιζόμενοι με τη βία την κρατική δικτατορία επί των πολλών για λογαριασμό των ισχυρών του χρήματος (μια δικτατορία που χτίζεται πάνω σε ένα τεράστιο νομοθετικό πλέγμα, φτιαγμένο στα μέτρα της αστικής «δημοκρατίας»), από τη στιγμή που το έγκλημα που διώκουν (ακόμα κι όταν «κάνουν καλά τη δουλειά τους») είναι γέννημα θρέμμα του συστήματος που υπηρετούν (γιατί όταν γεννάς εξαθλίωση και στυγνή εκμετάλλευση, δημιουργείς τους όρους για να θεριέψει το έγκλημα), τότε δεν είσαι «καλός», ανεξάρτητα από τον ατομικό σου χαρακτήρα και συμπεριφορά. Ας σκεφτούμε ότι και στα πιο αιμοσταγή καθεστώτα (όπως το ναζιστικό) μπορεί να υπήρχαν άτομα στους κατασταλτικούς μηχανισμούς που να μην ήταν τέρατα και να μην έκαναν τη βρόμικη δουλειά. Θα τους δικαιολογούσαμε; Ποτέ.
Μα σήμερα έχουμε δημοκρατία, αναφωνούν τα παπαγαλάκια της. Μια δημοκρατία που γεννά πάνω από 50 εκατομμύρια «διατροφικά ανασφαλείς» στις ΗΠΑ, μια δημοκρατία που αναπαράγει απροκάλυπτα το ρατσισμό, παρά το γεγονός ότι είχε μαύρο πρόεδρο, μια δημοκρατία που θεωρεί ότι ο πλανήτης τής ανήκει, διεξάγοντας άδικους πολέμους που οδήγησαν στην οικονομική συντριβή ολόκληρων λαών (όπως στο Ιράκ). Να τη χαίρονται αυτή τη δημοκρατία.
Στον αντίποδα αυτής της δημοκρατίας για τους λίγους, οφείλουμε να παλεύουμε για μία δημοκρατία για τους πολλούς, που θα είναι ταυτόχρονα δικτατορία γι’ αυτούς που θα θέλουν την επάνοδο της δικτατορίας του χρήματος. Η λαϊκή δημοκρατία, ο σοσιαλισμός δεν θα είναι μία κοινωνία στρωμένη με ροδοπέταλα. Ομως το κράτος δε θα είναι όργανο καταπίεσης των πολλών, αλλά θα τείνει να απονεκρωθεί όσο πιο πλατιά επιτυγχάνεται η προσπάθεια για συμμετοχή των πλατιών λαϊκών στρωμάτων στη διοίκηση όλων των κρατικών υποθέσεων. Σε μια εποχή που αυτά φαντάζουν σαν… επιστημονική φαντασία, λόγω της ήττας των σοσιαλιστικών επαναστάσεων του προηγούμενου αιώνα, θα πρέπει να αναλογιστούμε αν μας αρκεί ένας καπιταλισμός «με ανθρώπινο πρόσωπο», που δε θα σκοτώνει τόσο απροκάλυπτα, ή αν θέλουμε την κατάργησή του. Η ήττα των σοσιαλιστικών επαναστάσεων δεν είναι δικαιολογία για οποιαδήποτε υποταγή.
Κάποια στιγμή το εξεγερτικό κλίμα θα κοπάσει στις ΗΠΑ. Οι «από πάνω» θα σπεύσουν να πάρουν κάποια μέτρα για να το τιθασεύσουν και τα καύσιμά του δεν μπορούν να κρατήσουν επ’ άπειρο. Ομως, τα σημάδια της απειθαρχίας στην ταξική δικτατορία που πλασάρεται με δημοκρατικό προσωπείο θα παραμείνουν. Στόχος, να παραδειγματιστούμε από αυτά και να οργανώσουμε τη δική μας αντίσταση, γιατί η Μινεάπολη δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας στον καπιταλιστικό κόσμο. Ιδιαίτερα τώρα, που η κρίση βαθαίνει και τα αντεργατικά μέτρα θα οδηγήσουν σε μία νέα φτωχοποίηση και κινεζοποίηση πλατιών στρωμάτων του πληθυσμού.
