Collateral damages…

Η δήλωση συντριβής και η συγγνώμη που ζήτησαν οι ιρανικές αρχές και οι ηγέτες της χώρας για το χτύπημα από πυραύλους του ουκρανικού πολιτικού αεροσκάφους, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 176 ανθρώπων, ήταν καθαρά υποκριτικές. Μολονότι ήξεραν από την πρώτη στιγμή τι συνέβη, έκρυψαν επί τρεις μέρες το γεγονός, πασχίζοντας να το κουκουλώσουν. Μόνο όταν δεν τα κατάφεραν αισθάνθηκαν συντετριμμένοι. Οχι για τους νεκρούς, αλλά για το πολιτικό κόστος που ήξεραν ότι θα κληθούν να καταβάλλουν.
 
Οχι όμως και να γίνονται τιμητές οι αμερικανοί και άλλοι ιμπεριαλιστές της Δύσης. Αυτοί που καθιέρωσαν τον όρο «παράπλευρες απώλειες» (collateral damages), για να χαρακτηρίσουν το βομβαρδισμό αμάχων που προσπαθούν να απομακρυνθούν από μια εμπόλεμη ζώνη (Γιουγκοσλαβία) ή που απλώς συμμετέχουν σ' ένα γάμο, σε μια γιορτή, σ' ένα πανηγύρι (Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράκ).
 
Και για να γυρίσουμε κάμποσα χρόνια πίσω, θυμίζουμε το έγκλημα πολέμου που διέπραξαν οι Αμερικάνοι στο θαλάσσιο χώρο πάνω από το στενό του Ορμούζ στις 3 Ιούλη του 1988, όταν το αμερικάνικο καταδρομικό «USS Vincennes»  κατέρριψε με δύο πυραύλους το Airbus300 της πτήσης 655 των Ιρανικών Αερογραμμών, που πετούσε από το Ιράν προς το Ντουμπάι. Κανένα από τα αμερικάνικα πλοία που βρίσκονταν στην περιοχή δεν κινήθηκε για να αναζητήσει επιζώντες. Οι 290 επιβαίνοντες στάλθηκαν στο θάνατο, με μια στοχευμένη κίνηση (όχι κατά λάθος).