Μια κοινωνία βουτηγμένη στην υποκρισία και τον συντηρητισμό

Κοντεύουμε να κλείσουμε βδομάδα από τότε που σε μείζον πολιτικό και κοινωνικό θέμα έχει αναδειχτεί η αστυνομική επιχείρηση σε κινηματογραφικές αίθουσες προκειμένου να συλληφθούν πιτσιρικάδες που παρακολουθούσαν την ταινία «Joker». Κι όπως συμβαίνει πάντοτε σε τέτοιες περιπτώσεις, περισσεύει η υποκρισία απ' όλες τις πλευρές.
 
Από την κυβερνητική, καταρχάς, που έσπευσε να ρίξει την ευθύνη σε κάποιους υπηρεσιακούς παράγοντες. Λες και υπήρχε περίπτωση να κινηθεί ο μηχανισμός καταστολής (εισαγγελία και αστυνομία) χωρίς κυβερνητική έγκριση. Λες και υπήρχε περίπτωση δύο απλοί υπάλληλοι του υπουργείου Πολιτισμού να έστησαν όλη αυτή την επιχείρηση (στην οποία συμμετείχαν και οι ίδιες) με δική τους πρωτοβουλία, χωρίς να έχουν την έγκριση των προϊσταμένων τους και χωρίς οι προϊστάμενοι να έχουν ενημερώσει (τουλάχιστον) την πολιτική ηγεσία. Λες και υπήρχε περίπτωση η μπατσαρία να κινήσει τόσες δυνάμεις (περιπολικό και καμιά δεκαριά δικάβαλες μηχανές της ΔΙΑΣ πήγαν μόνο στο «Αελλώ» στην Πατησίων) και η υπηρεσιακή και πολιτική ηγεσία να μην ξέρει τίποτα. Τουλάχιστον οι αξιωματικοί των μπάτσων ξέρουν να φυλάγονται από τέτοιες κακοτοπιές. Γι' αυτό και εισέπραξαν τον έπαινο, ότι απλά έκαναν το καθήκον τους.
 
Η πλάκα είναι πως στη συγκεκριμένη υπόθεση βρέθηκαν μπλεγμένοι δύο πρώην πασόκοι που τους έκανε υπουργούς ο Μητσοτάκης, η Μενδώνη και ο Χρυσοχοΐδης. Η μεν πρώτη τα έριξε στους υπαλλήλους, ο δε δεύτερος δήλωσε πως θα… παρανομήσει, πηγαίνοντας να δει την ταινία παρέα με τον 15χρονο γιο του! Πώς ν' αντέξει το γεγονός ότι δεν του την έπεσε μόνον ο Τσίπρας, αλλά και ο Ραγκούσης, ο οποίος ήταν ένας από τους υπουργούς του Γιωργάκη που υπέγραψαν το νόμο που εφάρμοσαν Μενδώνη και Χρυσοχοΐδης.
 
Οταν αποκαλύφθηκε το γεγονός (δεν ήταν και δύσκολο, αφού στο ΦΕΚ δημοσιεύονται και τα ονόματα των υπουργών που εισηγήθηκαν ένα νόμο), ο Ραγκούσης έσπευσε να πει ότι δεν ήταν δικός του νόμος αλλά νόμος του Γερουλάνου, που ήταν υπουργός Πολιτισμού. Στην ίδια αυλή, την αυλή του Γιωργάκη ανήκαν και οι δύο (έφεραν μάλιστα τον… τιμητικό τίτλο του «κηπουρού»). Και η ευθύνη σε μια κυβέρνηση είναι συλλογική. Ομως ο Ραγκούσης είχε βάλει και την υπογραφή του στο νομοσχέδιο, χωρίς φυσικά να έχει καμιά… αριστερή αναστολή. Την… αριστεροσύνη του, άλλωστε, την έχουμε γνωρίσει πολλές φορές, ιδιαίτερα στη διάρκεια της απεργίας πείνας των 300 μεταναστών, όταν ήταν αυτός που σαμποτάριζε συμβιβαστικές προτάσεις άλλων υπουργών, ακόμα και του ίδιου του Γιωργάκη.
 
Το ίδιο, βέβαια, ισχύει για τον ΣΥΡΙΖΑ. Διατήρησε αυτόν το νόμο (συνέχεια μεταξικού νόμου του 1937). Δεν τον εφαρμόσαμε, όμως, λένε οι συριζαίοι. Ούτε οι προηγούμενες κυβερνήσεις, δεξιές και σοσιαλδημοκρατικές, τον εφάρμοσαν. Από το 1960 είχε να παρατηρηθεί επιχείρηση σε κινηματογράφους για να συλληφθούν ανήλικοι «παραβάτες».
 
Ο νόμος «έτυχε» να εφαρμοστεί για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Οχι τυχαία. Είναι η κυβέρνηση που ποντάρισε πολλά στα αντανακλαστικά της κοινωνικής συντήρησης, στην «ασφάλεια», στις φοβίες για τους «ξένους» που «μολύνουν τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό». Η κυβέρνηση «του νόμου και της τάξεως». Σ' αυτό το δόγμα εντάσσεται και η επιχείρηση στους κινηματογράφους. Μόνο που δεν τους βγήκε, γιατί δε ζούμε στην εποχή της καταπολέμησης του «τεντιμποϊσμού». Οταν το διαπίστωσαν (φανταζόμαστε την έκπληξη που βίωσαν), έσπευσαν να αναδιπλωθούν και να φορτώσουν την ευθύνη σε κάποιους υπηρεσισκούς παράγοντες. Είναι και αντιδραστικοί και θρασύδειλοι.
 
«Οσον αφορά την ουσία της υπόθεσης, η Αστυνομία κάνει τη δουλειά της, εφαρμόζοντας τους νόμους. Αν ο νόμος, που φέρει και την υπογραφή του κ. Ραγκούση, θα πρέπει να επανεξεταστεί, αυτό είναι ζήτημα της Βουλής», δήλωσε ο Πέτσας την περασμένη Τρίτη, δίνοντας το στίγμα της κυβερνητικής θέσης. Μόνο που τη νομοθετική πρωτοβουλία δεν την έχει η Βουλή, την έχει η κυβέρνηση. Οι βουλευτές και τα κόμματα μπορούν να υποβάλουν προτάσεις νόμου. Σχέδια νόμου υποβάλλουν οι υπουργοί που έχουν τη σχετική αρμοδιότητα (ή συναρμοδιότητα). Μ' αυτή του τη δήλωση ο Πέτσας πέταξε την μπάλα στην εξέδρα, ομολογώντας έμμεσα πως ό,τι έγινε έγινε με κυβερνητική πρωτοβουλία και όχι με πρωτοβουλία υπαλλήλων.