ΡΑΨΩΔΙΑ ΣΕ ΚΟΚΚΙΝΟ

Ραψωδία… γιατί στον πυρήνα της υπάρχει το έπος. Με τη μορφή της εστίασης πάνω σε γεγονότα ιστορικά, με πρωταγωνιστές ανθρώπους ξεχωριστούς, που η διακριτότητά τους δεν τους αποσπά από τους συντρόφους τους, αλλά τους αναγορεύει σε παραδείγματα/υποδείγματα μιας συλλογικής δράσης. .
 
Σε κόκκινο… όπως το κόκκινο του αίματος, το κόκκινο της ελπίδας, το κόκκινο της επανάστασης. Οπως η «κόκκινη παρθένα της Μονμάρτρης» και η «κόκκινη Ρόζα».  Οπως «Το Κόκκινο Γαρύφαλλο» που έγραψε η Λουίζ Μισέλ, όταν εκτελέστηκε ο ποιητής Τεοφίλ Φερέ, ο κομμουνάρος σύντροφός της. Οπως τα κόκκινα γαρύφαλλα που συνήθιζε να βάζει στο γραφειάκι της η Ηλέκτρα  Αποστόλου, σ’ ένα τενεκεδάκι από κονσέρβα. Οπως το κόκκινο νήμα που συνδέει τους αιώνες και τις γενιές των ανθρώπων που αγωνίζονται για να περάσουμε από την προϊστορία στην Ιστορία, πληρώνοντας το βαρύ τίμημα που πάντοτε πληρώνουν αυτοί που βγαίνουν μπροστά.
 
Τέσσερις γυναίκες: Λουίζ Μισέλ, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Ηλέκτρα Αποστόλου, Ουλρίκε Μάινχοφ. Μια ιστορική διαδρομή ενός αιώνα. Από την Κομμούνα του Παρισιού μέχρι τα «μολυβένια χρόνια» της Γερμανίας τη δεκαετία του ‘70, περνώντας από την επανάσταση στο Βερολίνο το 1918-19 και την αντικατοχική αντίσταση στην Ελλάδα το 1941-44. Αγωνίστριες για την κοινωνική απελευθέρωση, σε διαφορετικές εποχές, σε διαφορετικά μήκη και πλάτη της Γης. Με διαφορετικές προσωπικότητες, με διαφέρουσες ιδεολογικοπολιτικές απόψεις, σε διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα. Αλλά με το κόκκινο νήμα να συνδέει την παρουσία τους, τη δράση τους, τη στάση ζωής τους.
 
Αυτές οι επώνυμες επαναστάτριες μιλούν και για λογαριασμό όλων των «ανώνυμων». Των γυναικών των λεύτερων βουνών και των αποκλεισμένων πόλεων, της φυλακής, της εξορίας και του εκτελεστικού αποσπάσματος. Αυτών που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή των απελευθερωτικών μαχών κι αυτών που έμειναν πίσω και στήριξαν αυτές τις μάχες.
 
Ενα υβρίδιο επικού θεάτρου και θεάτρου-ντοκουμέντο. Θεατρικός λόγος, ντοκουμέντα, μαρτυρίες, λογοτεχνικά κείμενα συντίθενται σε ένα παλίμψηστο που ανιχνεύει τις συνδέσεις και ενσαρκώνονται για να επαναφέρουν στην προσοχή μας την επίμονη διαχρονικότητα του επαναστατικού οράματος.
 
Υπό τους ήχους του σπουδαίου Μπιλ Ντίξον (και όχι μόνο).
 
Μια βουτιά στην Ιστορία, όχι ως μνημόσυνο, αλλά ως διερεύνηση κρίσιμων σημερινών ερωτημάτων.