Γλυπτά, όπως αποζημιώσεις

Ο Τσίπρας, λέει, έθεσε στην Μέι το θέμα της επανένωσης των γλυπτών του Παρθενώνα, επιχειρηματολογώντας ότι «η φυσική τους θέση είναι εκεί που χτίστηκαν, εκεί που οι αρχαίοι Ελληνες έδωσαν μια μεγάλη πνοή στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Οταν τον ρώτησαν τι του απάντησε η οικοδέσποινα της Ντάουνινγκ Στριτ 10, άρχισε να τα μασάει: «Η βρετανική θέση επ' αυτού είναι γνωστή, αλλά έχει ιδιαίτερη αξία να συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια»! Βρετανικές πηγές εξήγησαν τη «γνωστή» βρετανική θέση, που απέφυγε να περιγράψει ο Τσίπρας. «Τα γλυπτά του Παρθενώνα ανήκουν στην ιδιοκτησία του Βρετανικού Μουσείου, δεν είναι αρμοδιότητας της κυβέρνησης και επομένως ζήτημα επιστροφής τους στην Ελλάδα δε βρίσκεται στο τραπέζι»!
 
Πρόκειται για ζήτημα ίδιας φύσης με τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις. Για τις ελληνικές κυβερνήσεις υπάρχει μόνο ως εργαλείο προπαγάνδας για την καταδημαγώγηση του ελληνικού λαού. Κυβερνήσεις πλήρως υποταγμένες στο ιμπεριαλιστικό σύστημα εξάρτησης, κυβερνήσεις που εκπροσωπούν μια αστική τάξη κομπραδόρικη, ξενόδουλη, παρασιτική, όταν αντιμετωπίζουν στριμώγματα τραβούν από το μανίκι πότε τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις και πότε τα γλυπτά του Παρθενώνα που άρπαξε ο Ελγιν την εποχή που η Ελλάδα βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία. Στο τραπέζι με τους εκπροσώπους των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων εξηγούν ότι θέτουν το ζήτημα για εσωτερικούς λόγους, εκείνοι κατανοούν την ανάγκη και η συζήτηση παίρνει το χαρακτήρα του γνωστού ανέκδοτου με το λαγό και το λιοντάρι: «λέμε και καμιά μαλακία για να περνάει η ώρα».