Το όνειρο της «εξόδου στις αγορές», το οποίο θα προσέδιδε μεγαλύτερη αληθοφάνεια στο σλόγκαν της «καθαρής εξόδου», πνίγηκε στα απόνερα της ιταλικής πολιτικής κρίσης. Το 5% άγγιξε η απόδοση του ελληνικού δεκαετούς ομολόγου την περασμένη Τρίτη. Το πενταετές έφτασε στο 4,3%, ποσοστό που είναι απαγορευτικό ακόμα και για επταετές ομόλογο. Αρκεί να θυμίσουμε ότι την τελευταία φορά που η κυβέρνηση «βγήκε στις αγορές», έκλεισε το επταετές με 3,5%, που θεωρήθηκε «τσουχτερό». Γι' αυτό και αναζητούσε ένα χαμηλότερο επιτόκιο για τις επόμενες «εξόδους στις αγορές», που μάλλον δεν πρόκειται να γίνουν μέχρι τον Αύγουστο που ολοκληρώνεται η δανειακή σύμβαση (τρίτο Μνημόνιο). Δύσκολα θα έχουν ηρεμήσει οι «αγορές», ακόμα κι αν προκηρυχτούν εκλογές στην Ιταλία.
Δεν είναι και «προς θάνατον», βέβαια. Μπορούν να βγουν στις «αγορές» και μετά τον Αύγουστο, ενώ έχουν και το «μαξιλάρι ρευστότητας» για ένα διάστημα. Μέχρι τότε, όμως, θα πρέπει να αποκρούσουν την πίεση εκείνων που ζητούν «προληπτική γραμμή πίστωσης», οι οποίοι έχουν τη στήριξη της ΕΚΤ. Κι αν η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων καταφέρει να αποκρούσει αυτή την πίεση, θα έχει καταθέσει στο τραπέζι των ιμπεριαλιστών και την τελευταία ικμάδα διαπραγματευτικής δύναμης που διαθέτει και θα δεχτεί ό,τι της παρουσιάσουν οι Γερμανοί, έστω κι αν αυτό δεν εξυπηρετεί τα εκλογικά της σχέδια.
