Η συνάντηση, την προηγούμενη Παρασκευή, των ηγετών Βόρειας και Νότιας Κορέας, Κιμ Γιονγκ Ουν και Μουν Ζάε Ιν, στο «σπίτι της ειρήνης» που βρίσκεται στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη στα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών, ήταν σίγουρα μια ιστορική συνάντηση. Για πρώτη φορά μετά από 65 ολόκληρα χρόνια και μετά από σφοδρές φραστικές συγκρούσεις μεταξύ των ηγετών των δύο χωρών, που οδήγησαν ορισμένες φορές στα πρόθυρα της ανάφλεξης, το κλίμα αντιστρέφεται και η επανένωση των δύο χωρών φαίνεται πιο καθαρά στον ορίζοντα.
Σύμφωνα με την ανεπίσημη μετάφραση του κειμένου της κοινής διακήρυξης «για την ειρήνη, την ευημερία και την επανένωση της κορεατικής χερσονήσου», που υπογράφηκε από τους δύο ηγέτες στις 27 Απρίλη του 2018, οι δύο ηγέτες αποφάσισαν τη σύσφιξη των σχέσεων των δύο χωρών και τη μετατροπή της ανακωχής που επιτεύχθηκε στις 15 Ιούνη του 1953 σε συνθήκη ειρήνης, με τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ και της Κίνας. Μέχρι να γίνει αυτό, η κάθε χώρα θα απέχει από οποιαδήποτε πρόκληση έναντι της άλλης, πράγμα που θα εξασφαλιστεί με τη συνάντηση μέσα στον Μάη των υπουργών Πολέμου των δύο χωρών, για να επιλυθούν όλα τα στρατιωτικά θέματα που εγείρονται μεταξύ τους με στόχο την αποπυρηνικοποίηση της κορεατικής χερσονήσου.
Ταυτόχρονα, θα ξεκινήσει η υλοποίηση των έργων που είχαν αποφασιστεί στη διακήρυξη της 4ης Οκτώβρη του 2017, με πρώτο τον εκσυγχρονισμό των σιδηροδρομικών και οδικών δικτύων στον αποκαλούμενο «ανατολικό διάδρομο μεταφορών» και μεταξύ της Σεούλ και της Σινουίτσου.
Τέλος, θα ξεκινήσει η διαδικασία για την επανένωση των οικογενειών που χωρίστηκαν με τον πόλεμο και την επίλυση όλων των ανθρωπιστικών προβλημάτων που προέκυψαν από το χωρισμό αυτό.
Οσοι σπεύσουν να πανηγυρίσουν για τη νίκη της «διπλωματίας» πάνω στα «γεράκια του πολέμου» θα πρέπει να αναρωτηθούν πώς έγινε τόσο εύκολα αυτή η μεγάλη στροφή, την ίδια στιγμή που στη διακυβέρνηση των ΗΠΑ βρίσκονται τα «γεράκια»! Η δική μας θέση, που την έχουμε από καιρό καταθέσει, ήταν ότι οι λεονταρισμοί της Βόρειας Κορέας ήταν περισσότερο θέατρο παρά πραγματική απειλή. Κι αυτό φάνηκε πολλές φορές στην ιστορία των δύο χωρών, με τη Βόρεια Κορέα να κάνει κωλοτούμπες προκειμένου να πετύχει τους στόχους της, που ήταν κυρίως οικονομικά ανταλλάγματα. Χρησιμοποιούσε δηλαδή τη στρατιωτική της μηχανή ως μέσο πίεσης για οικονομικά οφέλη.
Η Βόρεια Κορέα δεν είχε καμία σχέση με τον κομμουνισμό, πέραν του ονόματος που χρησιμοποιούσε (όπως και η Κίνα) σαν ένα ξεφτισμένο είδωλο ενός απώτερου παρελθόντος που κανείς πλέον δεν πιστεύει ότι υφίσταται. Μια χώρα εξαρτημένη από την ιμπεριαλιστική Κίνα, δε θα μπορούσε άλλωστε να είναι σοσιαλιστική, πόσω μάλλον όταν το μόνο που μπορούσε να επιδείξει ήταν η στρατιωτική της ισχύς παράλληλα με την εξαθλίωση των κατοίκων της.
Επομένως, η «ιστορική στιγμή» που θα εδραιώσει την ειρήνη στην κορεατική χερσόνησο (η οποία ειρήνη υπήρχε στην πράξη τα τελευταία 65 χρόνια, παρά τις φραστικές αντεγκλήσεις, τις στρατιωτικές ασκήσεις και τη μη υπογραφή συνθήκης ειρήνης), δε θα φέρει κάτι ελπιδοφόρο, ούτε για τους λαούς των δύο χωρών ούτε για την παγκόσμια ειρήνη, πέραν της ενσωμάτωσης του πιο αδύνατου οικονομικά στον πιο δυνατό.
Το έργο το είδαμε με την επανένωση των δύο Γερμανιών και την τεράστια διαφορά που εξακολουθεί να υπάρχει μεταξύ των πολιτών των δύο περιοχών. Ετσι και τώρα, ο πιο δυνατός οικονομικά θα ρουφήξει τον πιο αδύναμο, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση είναι σαφέστατα η Βόρεια Κορέα, η οποία υπό το βάρος των οικονομικών προβλημάτων που περνάει αναγκάστηκε να κόψει τους θεατρινισμούς και να κάτσει «στα κιλά της», προκειμένου να μην έχει την τύχη άλλων καθεστώτων του κρατικού καπιταλισμού (που πλασάρονταν σαν «σοσιαλισμός»). Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από αυτό.
Ο ανταγωνισμός για τον έλεγχο της χερσονήσου μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ, Κίνας, Ρωσίας) θα συνεχίσει να υφίσταται. Η Ρωσία ήδη δήλωσε παρούσα για να «βοηθήσει» στον εκσυγχρονισμό του σιδηροδρομικού δικτύου και στους τομείς του φυσικού αερίου και της ηλεκτρικής ενέργειας. Η Κίνα χαιρέτισε τη σύνοδο, υποστηρίζοντας την αποπυρηνικοποίηση της περιοχής, αλλά δεν ξέρουμε πώς θα αντιδράσει αν δει τη Βόρεια Κορέα να προσαρτάται από τη Νότια.
