Διπλωματικός «πόλεμος» για το «Μακεδονικό»

Η επίσκεψη Κοτζιά στα Σκόπια και η εντατική δουλειά που έκανε με τον Ντιμιτρόφ έδειξε ότι το «πράγμα» προχωράει μόνο ως προς τα δευτερεύοντα ζητήματα. Και οι δύο υπουργοί παραδέχτηκαν στις δηλώσεις τους ότι σ' αυτά που και οι δύο πλευρές θεωρούν σημαντικά ζητήματα δεν υπάρχει καμία πρόοδος. Παρά ταύτα, καλλιέργησαν και οι δύο προσδοκίες ότι θα βρεθεί μια βάση συμφωνίας τους επόμενους μήνες. Στο μεταξύ, στην Αθήνα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επανήλθαν στη «γραμμή Βενιζέλου»: «Δεν είναι απαραίτητο να προηγηθούν αλλαγές στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Μια διεθνής συνθήκη είναι πιο ισχυρή έναντι ενός εθνικού Συντάγματος, το οποίο μπορεί να αναθεωρηθεί».
 
Ετσι, ξαναζεστάθηκε η προοπτική της «κλιμακωτής» λύσης: θα υπογραφεί μια διεθνής συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΔτΜ, η οποία θα κατατεθεί στον ΟΗΕ. Η ΔτΜ θα μπει στο ΝΑΤΟ βάσει αυτής της συμφωνίας και θα αποκτήσει καθεστώς συνδεδεμένου μέλους της ΕΕ με τον ίδιο τρόπο. Η αναθεώρηση στο Σύνταγμά της μπορεί να γίνει σε εύθετο χρόνο, όταν θα υπάρχουν οι απαιτούμενοι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί, που δεν τους διαθέτει σήμερα η κυβέρνηση Ζάεφ.
 
Υστερα, ήρθε η συνέντευξη Ζάεφ και το κλίμα άλλαξε. Ο σλαβομακεδόνας πρωθυπουργός υποστήριξε ότι «πρέπει να διαχωριστεί τι είναι για εξωτερική και τι για εσωτερική χρήση. Η χρήση του ονόματός μας στο εσωτερικό δεν επηρεάζει με κανένα τρόπο την Ελλάδα». Στην Αθήνα αντέδρασαν «ψύχραιμα». Ο Κοτζιάς, χωρίς να αναφέρεται στον Ζάεφ, κάλεσε τους ηγέτες της ΔτΜ «να επιδείξουν σοβαρότητα και να αποδεχτούν μια μέθοδο που θα μας οδηγήσει στη λύση», χωρίς να παραλείψει να σημειώσει ότι «η διαπραγμάτευση δεν μπορεί να γίνεται μέσω συνεντεύξεων και συνεχών δημόσιων δηλώσεων». Ο Τζανακόπουλος δήλωσε ότι «στην διαπραγμάτευση αυτή εστιάσαμε σε δύο κυρίως ζητήματα: πρώτον την σύνθετη ονομασία και δεύτερον την ισχύ της ονομασίας έναντι όλων, πράγμα που προϋποθέτει τη σχετική συνταγματική αναθεώρηση στη γείτονα», συμπλήρωσε ότι η ελληνική κυβέρνηση «αναγνωρίζει τις πολιτικές δυσκολίες και τα εμπόδια που συναντά μια τέτοια συμφωνία», υπενθύμισε όμως ότι «τα εμπόδια δεν αφορούν μόνο την ΠΓΔΜ αλλά και την Ελλάδα. Οι γείτονες μας λοιπόν πρέπει να κατανοήσουν ότι μια αμοιβαία αποδεκτή λύση προϋποθέτει υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές. Η Ελλάδα βρίσκεται στη μέση της γέφυρας και αναμένει από την ΠΓΔΜ να καλύψει και εκείνη το απαιτούμενο έδαφος. Δεν πρέπει να αφήσουμε το παράθυρο ευκαιρίας για λύση που έχει δημιουργηθεί να πάει χαμένο».
 
Ανεπίσημα, η ελληνική κυβέρνηση διεμήνυσε ότι «το erga omnes δεν είναι υπό διαπραγμάτευση» γιατί «με διπλή ονομασία θα έχουμε περισσότερα προβλήματα απ' όσα έχουμε σήμερα». Ο Ζάεφ με νεότερη δήλωσή του είπε πως αυτή την ώρα δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για μια νέα συνάντησή του με τον έλληνα πρωθυπουργό».
 
Κάποιοι προεξοφλούν ναυάγιο και εκτιμούν ότι το ήπιο κλίμα που εξακολουθεί να επικρατεί και στις δυο πρωτεύουσες εντάσσεται στο πλαίσιο του blame game που παίζουν και οι δυο πλευρές, προκειμένου η καθεμιά να ρίξει την ευθύνη του ναυάγιου στην άλλη, όταν θα κληθούν να απολογηθούν ενώπιον των ιμπεριαλιστών. Κάποιοι άλλοι εκτιμούν ότι ο Ζάεφ απλώς παζαρεύει, προσπαθώντας να ανιχνεύσει τα όρια της κυβέρνησης Τσίπρα και πως στο τέλος όλα θα κυλήσουν ομαλά. Δεν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε πού ακριβώς βρίσκεται η αλήθεια. Εχουμε και άλλη φορά αναφερθεί στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και ο Ζάεφ (που ηγείται μιας εύθραυστης κυβερνητικής συμμαχίας) και ο Τσίπρας (που φοβάται ότι ο Καμμένος μπορεί να κάνει «Κούγκι» την κυβερνητική συμμαχία, στην προσπάθειά του να διασωθεί εκλογικά).
 
Οποια κι αν είναι η εξέλιξη, όμως, δεν πρόκειται να εξαλείψει το δηλητήριο του εθνικισμού που έχουν σπείρει και στην Ελλάδα και στη Μακεδονία οι αστικές τάξεις. Σε ό,τι αφορά τις διεθνιστικές (και όχι κοσμοπολίτικες) δυνάμεις στην Ελλάδα, το μείζον είναι να συνειδητοποιηθεί ότι ο εθνικισμός δε θα καταπολεμηθεί με μια συμφωνία ανάμεσα στις δυο κυβερνήσεις, υπό την υψηλή εποπτεία και υπαγόρευση των ιμπεριαλιστών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.  Τον εθνικισμό θα τον καταπολεμήσουμε όταν αναγνωρίσουμε τα εθνικά δικαιώματα του σλαβομακεδονικού λαού, όταν μιλήσουμε θαρραλέα για τον απηνή διωγμό που υπέστη η σλαβομακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα, όταν βάλουμε τις βάσεις για το ξεπέρασμα του στενού αστικού και μικροαστικού εθνικισμού, ώστε στη θέση του να ανθίσει ο προλεταριακός διεθνισμός, η ενότητα του προλεταριάτου και της φτωχολογιάς και στις δυο πλευρές ενάντια στις ξενόδουλες αστικές τάξεις και τον ιμπεριαλισμό.