Συρία

Αυξανόμενη εμπλοκή του Ισραήλ

Η κατάρριψη του ισραηλινού F-16 στις 10 Φλεβάρη και η άρνηση του Ισραήλ να σηκώσει το γάντι που του πέταξαν Ιράν και Ασαντ, με τις πλάτες του ρωσικού ιμπεριαλισμού, τσαλάκωσε για τα καλά την εικόνα παντοδυναμίας που έχτιζε για τον εαυτό του, ενώ παράλληλα έστειλε κάθε κατεργάρη στον πάγκο του, υποδεικνύοντάς του ποια είναι η θέση του σε αυτή τη σύγκρουση μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των αντιπροσώπων τους. Ηταν η πρώτη φορά μετά από 36 χρόνια που καταρρίφθηκε ισραηλινό μαχητικό αεροσκάφος κατά τη διάρκεια μάχης, γεγονός που έπληξε όχι μόνο την ισραηλινή κυριαρχία στον εναέριο χώρο της ευρύτερης περιοχής, αλλά και το ηθικό του σιωνιστικού στρατού, καταδεικνύοντας τα αδύναμα σημεία του.
 
Βέβαια, ούτε η κατάρριψη του μαχητικού ούτε η ισχυροποίηση του στρατού του Ασαντ μετά από τις νίκες που έχει πετύχει σε πολλά μέτωπα φτάνουν για να αποτρέψουν την εμπλοκή του Ισραήλ στον πόλεμο της Συρίας. Η αυξανόμενη παρουσία του Ιράν στην περιοχή έχει σημάνει συναγερμό στα επιτελεία των σιωνιστών που δεν το βλέπουν σαν απειλή για την ύπαρξη του Ισραήλ, όπως αρέσκεται να υποστηρίζει η πλειοψηφία των στρατιωτικών αναλυτών και δημοσιολόγων διεθνώς, παρουσιάζοντας τις σιωνιστικές επιθέσεις στη Συρία σαν πόλεμο για την επιβίωσή του. Η εμπλοκή του Ισραήλ στον πόλεμο της Συρίας δεν είναι παρά προσπάθεια να διευρύνει την επιρροή του στην ευρύτερη περιοχή, αφενός εξασφαλίζοντας για το ίδιο την εκμετάλλευση τμήματος των ενεργειακών πηγών της Συρίας, υπόγειων και υποθαλάσσιων, και αφετέρου αναβαθμίζοντας τον ρόλο του στην περιφερειακή σκακιέρα με αντίστοιχο περιορισμό του ρόλου του Ιράν. Οι ισραηλινοί σχεδιασμοί βέβαια δεν φαίνεται να αποδίδουν τα αναμενόμενα για τους σιωνιστές. Με αυτά τα δεδομένα, μια μελλοντική κλιμάκωση σε αυτό το μέτωπο δεν είναι απίθανη.
 
Μέχρι πρόσφατα, ο Ασαντ, το Ιράν και η Χεζμπολά ήταν τόσο μπλεγμένοι στον πόλεμο σε πολλαπλά μέτωπα, που ήταν ιδιαίτερα απρόθυμοι ή ακόμα και ανεπαρκείς να απαντήσουν στις ισραηλινές προκλήσεις, διακινδυνεύοντας να ανοίξουν ένα νέο μέτωπο με το Ισραήλ εντός της Συρίας. Η στάση του Ασαντ απέναντι στο Ισραήλ φαίνεται να έχει αλλάξει πλέον, με τις ευλογίες της Ρωσίας.
 
Ταυτόχρονα, το Ισραήλ, με τη βοήθεια τοπικών συμμάχων, χτίζει μια νεκρή ζώνη στη νότια Συρία, που ξεκινάει από τα υψίπεδα του Γκολάν. Αυτή η ζώνη «ασφαλείας», έχει σαν στόχο να περιορίσει  όχι τόσο την παρουσία του στρατού του Ασαντ όσο του Ιράν και των δυνάμεων της Χεζμπολά στα βόρεια σύνορά του. Παράλληλα, σύμφωνα με ρεπορτάζ της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz, το Ισραήλ εξοπλίζει όλο και περισσότερο τις ομάδες των αντικαθεστωτικών που δρουν στον συριακό Νότο. Αυτές οι ομάδες είναι τουλάχιστον εφτά στην ευρύτερη περιοχή του Γκολάν, ενώ εκτός από όπλα το Ισραήλ τους χορηγεί εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια για αγορά επιπρόσθετου οπλισμού. Πρόθεση του Ισραήλ είναι αυτή η ζώνη να εκτείνεται σε πλάτος 40 χιλιομέτρων εντός του συριακού εδάφους.
 
Οι στόχοι του Ισραήλ είναι δύο. Πρώτα από όλα, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, είναι η αποτροπή της εμφάνισης του Ιράν και της Χεζμπολά δίπλα στα κατεχόμενα από το Ισραήλ συριακά υψίπεδα του Γκολάν. Ο τρόπος για να πετύχει κάτι τέτοιο, αφού η εισβολή ισραηλινών χερσαίων στρατιωτικών δυνάμεων και η κατοχή της περιοχής δεν αποτελεί επιλογή, είναι η δημιουργία μιας ευμεγέθους, καλά εξοπλισμένης δύναμης που θα εξυπηρετήσει τα σχέδια των σιωνιστών. Δεύτερος, αλλά εξίσου στρατηγικός στόχος για το Ισραήλ είναι να διατηρήσει όσο το δυνατόν περισσότερο τον πόλεμο στη Συρία, στοχεύοντας στην εξάντληση του Ιράν και του Ασαντ. Ο συγκεκριμένος στόχος είναι κοινός για σιωνιστές και Αμερικάνους.
 
Δεν είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ χρησιμοποιεί αυτή την τακτική δημιουργίας υποχείριων σε μια περιοχή, προκειμένου να τη θέσει υπό τον έλεγχό του. Μεταξύ του 1982 και του 2000, το Ισραήλ κατείχε τον νότιο Λίβανο. Μετά την εισβολή του 1982, που έφτασε μέχρι τη Βηρυττό, το Ισραήλ τραβήχτηκε πίσω σε μια ζώνη «ασφαλείας» στον νότιο Λίβανο. Αντί να διατηρήσει αυτή την ζώνη υπό κατοχή με δικό του στρατό, δημιούργησε ένα στρατιωτικό υποχείριό του που έπαιζε εν πολλοίς τον ρόλο της κατοχικής δύναμης. Η δύναμη αυτή ονομάστηκε Στρατός του Νοτίου Λιβάνου. Η παρουσία του Ισραήλ στον νότιο Λίβανο σύντομα οδήγησε τον λιβανέζικο λαό να αντισταθεί ένοπλα στους σιωνιστές. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον γεννήθηκε και η Χεζμπολά. Στα πρότυπα αυτά, το Ισραήλ επιχειρεί να στήσει τον «Στρατό της Νότιας Συρίας», χωρίς βέβαια να τον ονομάζει ακόμα έτσι, που θα είναι όσο το δυνατόν πιο ενιαίος με στόχο να διοικείται και να ελέγχεται πιο αποτελεσματικά. Είναι αμφίβολο αν θα καταφέρει να δημιουργήσει μια τέτοια κατάσταση, αλλά ακόμα και να γίνει κάτι τέτοιο, είναι σχεδόν απίθανο να αποτελέσει μια μακροπρόθεσμη λύση προς όφελος των σιωνιστών.